Hij had ook een meerderheidsbelang in Archer Development Holdings op mijn naam gezet.
Maar dat was niet alles.
De aandelen waren ondergebracht in een aparte stichting. Arthur mocht het bedrijf alleen beheren zolang hij zich aan bepaalde voorwaarden hield.
Een van die voorwaarden was dat hij nooit persoonlijk voordeel mocht halen uit de verkoop van bedrijfseigendommen.
Een tweede voorwaarde bepaalde dat bij fraude, vervalsing of misbruik van de stichting alle bestuursbevoegdheden onmiddellijk zouden vervallen.
Ik keek naar Rachel.
‘Hij heeft nooit het bedrijf bezeten.’
Rachel las de pagina.
‘Nee. Hij was alleen beheerder.’
‘En hij heeft mijn aandelen proberen te stelen.’
‘Dat betekent dat hij mogelijk zijn volledige bevoegdheid heeft verloren.’
Ik pakte de USB-stick.
‘Wat staat hierop?’
Rachel keek naar de recorder.
‘Misschien het antwoord.’
Ik drukte op de afspeelknop.
Eerst klonk er geruis.
Toen hoorde ik mijn vaders stem.
‘Als je dit hoort, Danielle, dan is het waarschijnlijk te laat om nog iets persoonlijk tegen je te zeggen.’
Ik sloot mijn ogen.
Zijn stem klonk precies zoals ik me herinnerde.
‘Ik weet dat je vragen zult hebben over Arthur. Ik weet dat je misschien boos zult zijn op mij omdat ik je niet eerder alles heb verteld. Maar ik wilde je niet betrekken bij iets waarvan ik dacht dat ik het zelf kon oplossen.’
Er klonk een korte stilte.
Toen ging hij verder.
‘Arthur heeft geld overgemaakt naar verschillende bedrijven. Hij heeft contracten vervalst en geprobeerd de controle over onze grondposities te krijgen. Ik heb hem geconfronteerd. Hij heeft ontkend.’
Ik keek naar Rachel.
Ze luisterde aandachtig.
‘Maar het ergste is dat hij iemand anders bij het plan heeft betrokken. Iemand die ik zelf heb binnengebracht. Iemand die ik vertrouwde.’
Mijn vader ademde zwaar.
‘Martin Hale.’
Ik voelde mijn maag omdraaien.
‘Martin heeft mijn handtekening vervalst. Hij heeft mijn testament aangepast en geprobeerd de stichting te ontmantelen. Ik heb bewijs. Maar ik weet niet of ik het op tijd aan de juiste mensen kan geven.’
Toen volgde een geluid.
Een deur die openging.
Een mannenstem.
Arthur.
‘Edward? Ben je hier?’
De opname kraakte.
Mijn vader zei iets wat ik niet kon verstaan.
Toen hoorde ik Arthur opnieuw.
‘Je had dit niet moeten doen.’
Er volgde een harde klap.
Daarna stilte.
Ik voelde mijn adem wegvallen.
Rachel pakte de recorder.
‘Stop.’
Maar ik drukte opnieuw op de knop.
Er klonk een tweede stem.
Een vrouw.
‘Arthur, wat heb je gedaan?’
Lucy.
Daarna hoorde ik mijn vader zwakjes zeggen:
‘Danielle…’
De opname eindigde.
Ik bleef roerloos staan.
Rachel had haar telefoon al in haar hand.
‘Dit moet naar de politie.’
Ik keek naar het apparaat.
‘Er is nog iets.’
Ik opende de zwarte aktetas opnieuw en vond onder de papieren een kleine envelop.
Daarin zat een foto.
Mijn vader stond erop naast een jonge vrouw die ik niet herkende. Ze hield een baby vast.
Op de achterkant stond een datum.
Zes maanden voor mijn geboorte.
En daaronder had mijn vader geschreven:
Mijn andere dochter. Als Danielle ooit vraagt waarom ze alleen is opgegroeid, vertel haar dan dat ik haar nooit heb vergeten.
Ik staarde naar de foto.
‘Rachel?’
Ze kwam naast me staan.
‘Wat is er?’
Ik gaf haar de foto.
Ze keek ernaar en werd lijkbleek.
‘O, mijn God.’
‘Ken je haar?’
Rachel knikte langzaam.
‘Ja.’
‘Wie is ze?’
Rachel keek naar mij.
‘Dat is Eleanor Cross.’
‘Wie is Eleanor Cross?’
Rachel haalde diep adem.
‘De vrouw die Arthur vijfentwintig jaar geleden heeft geholpen om het bedrijf van je vader op te bouwen.’
Ik keek opnieuw naar de baby op de foto.
‘En waarom staat mijn vader met haar en een kind?’
Rachel antwoordde niet meteen.
Toen zei ze:
‘Omdat dat kind waarschijnlijk je zus is.’
Ik wist niet hoe lang ik naar de foto had gekeken.
Een zus.
Mijn vader had een tweede dochter gehad.
Een dochter over wie hij nooit had gesproken.
Een dochter die misschien nog leefde.
Ik voelde me plotseling opnieuw een kind. Alsof de wereld waarin ik was opgegroeid met één beweging was verdwenen.
‘Waarom heeft hij haar verborgen?’ vroeg ik.
Rachel ging op de onderste trede van de kelder zitten.
‘Ik weet het niet.’
‘Je kent haar.’
‘Ik ken haar naam. Ik heb haar jaren geleden één keer ontmoet.’
‘Wanneer?’
‘Tijdens een vergadering met je vader. Ze werkte toen voor een investeringsmaatschappij.’
‘En je wist niet dat ze zijn dochter was?’
‘Nee.’
Ik pakte de foto terug.
‘Waarom zou mijn vader dit achterlaten als hij niet wilde dat ik het wist?’
Rachel wees naar de achterkant.
‘Hij heeft geschreven dat je het moest weten als je er ooit naar vroeg.’
Ik keek naar de envelop.
Er zat nog een klein briefje in.
Een adres.
Een telefoonnummer.
En een naam.
Eleanor Cross.
Ik wilde het nummer bellen, maar op dat moment hoorden we boven een deur dichtslaan.
