‘Hij wilde de waarheid verborgen houden. Hij wist dat een huwelijk met Lucy hem dichter bij de eigendommen van Edward zou brengen. Hij dacht dat hij via haar toegang kon krijgen tot de documenten die uw vader had achtergelaten.’

Rachel keek hem ongelovig aan.

‘Dat zou betekenen dat hun huwelijk een zakelijke constructie is.’

‘Dat is het.’

Ik keek naar de trouwfoto op mijn telefoon.

Arthur en Lucy stonden naast elkaar, glimlachend voor de camera’s.

Mijn ketting glinsterde om Lucy’s hals.

Ik had gedacht dat ze mijn leven had gestolen.

Maar het bleek dat Arthur zelfs zijn eigen familie had gebruikt om mijn vader te vernietigen.

‘Waarom heeft mijn vader Lucy dan niet gewaarschuwd?’

Daniel antwoordde niet.

Ik keek naar hem.

‘Waarom?’

Hij haalde langzaam een tweede document uit zijn jas.

‘Omdat hij bang was dat ze hem zou verraden.’

‘Heeft ze dat gedaan?’

Daniel knikte.

‘De avond waarop uw vader stierf, heeft Lucy de deur voor Arthur geopend.’

Ik voelde mijn knieën zwak worden.

‘Ze was erbij?’

‘Ja.’

‘En zij heeft niets gedaan?’

Daniel keek me aan.

‘Dat weet ik niet.’

Rachel pakte mijn arm.

‘We moeten hier weg.’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Nog niet.’

‘Danielle, dit is niet veilig.’

Ik keek naar Daniel.

‘Heeft u bewijs dat Lucy mijn vader heeft geholpen vergiftigen?’

‘Nee. Maar ik heb bewijs dat Arthur de vergiftiging heeft gepland.’

‘Welk bewijs?’

Hij wees naar de zwarte aktetas.

‘De USB-stick.’

Ik keek hem aan.

‘Die hebben we al.’

‘Niet de volledige.’

Hij haalde een kleine sleutel uit zijn zak.

‘Uw vader heeft twee opnames gemaakt. De eerste zit op de recorder. De tweede staat op een beveiligde server. Ik heb de toegangscode.’

Rachel keek naar hem.

‘Waarom heeft u die niet eerder gegeven?’

‘Omdat de tweede opname ook de naam bevat van de persoon die het gif heeft geleverd.’

Ik voelde mijn hartslag in mijn oren.

‘Wie?’

Daniel keek me aan.

‘Martin Hale.’

Diezelfde middag zaten we in een klein kantoor van Rachel. De ramen waren gesloten en de gordijnen dicht. Daniel had zijn laptop op tafel gezet. Hij sloot een beveiligde harde schijf aan en typte een lange toegangscode in.

Er verscheen een map.

EDWARD ARCHER — FINAL RECORDINGS

Er stonden drie bestanden in.

Het eerste was een audio-opname.

Het tweede was een video.

Het derde was een gescand document.

Rachel opende het audiobestand.

Mijn vaders stem klonk door de luidsprekers.

‘Ik weet niet hoeveel tijd ik nog heb. Arthur denkt dat ik niets weet. Hij heeft Martin gevraagd een medicijn te leveren dat mijn hartproblemen zal verergeren.’

Er volgde een stilte.

Toen klonk een andere stem.

Martin Hale.

‘Je begrijpt niet wat je doet, Edward.’

Mijn vader antwoordde:

‘Ik begrijp precies wat ik doe. Ik heb je jarenlang betaald om mijn familie te beschermen. En jij hebt mijn dochter verkocht aan een man die haar wil vernietigen.’

‘Arthur heeft beloofd dat niemand iets zal merken.’

‘Je hebt mijn handtekening vervalst.’

‘Je was niet van plan het testament te veranderen.’

‘Dat is mijn beslissing.’

Toen klonk een geluid alsof iemand een stoel verschoof.

Martin sprak opnieuw.

‘Je moet begrijpen dat dit groter is dan jij.’

Mijn vader lachte kort.

‘Nee, Martin. Het is precies zo groot als jij en Arthur het hebben gemaakt.’

Er volgde een harde klap.

De opname eindigde.

Ik keek naar Rachel.

‘Er is nog een bestand.’

Ze opende de video.

Het beeld was donker, maar de ruimte was herkenbaar.

Mijn vaders kantoor.

Hij zat achter zijn bureau.

De deur ging open.

Arthur kwam binnen.

Daarachter liep Lucy.

Mijn vader stond op.

‘Wat doen jullie hier?’

Arthur glimlachte.

‘We komen praten.’

Mijn vader keek naar Lucy.

‘Jij hoort hier niet te zijn.’

Lucy zei niets.

Arthur legde een map op het bureau.

‘Onderteken dit. Dan kunnen we alles vergeten.’

Mijn vader keek naar de map.

‘Je wilt dat ik mijn aandelen aan jou overdraag.’

‘Ik wil dat je de familie beschermt.’

‘Je wilt mijn bedrijf.’

Arthur glimlachte.

‘Dat is hetzelfde.’

Mijn vader schudde zijn hoofd.

‘Nee.’

Lucy zette een stap naar voren.

‘Edward, alsjeblieft. Maak het niet moeilijker.’

Mijn vader keek haar aan.

‘Ik heb je moeder beloofd dat je nooit in deze situatie terecht zou komen.’

Lucy keek naar Arthur.

‘Je had haar niets moeten beloven.’

Arthur sloeg met zijn hand op het bureau.

‘Genoeg.’

Hij haalde een klein flesje uit zijn jaszak.

Ik voelde mijn adem stokken.

‘Wat is dat?’ vroeg mijn vader.

Arthur zette het flesje op tafel.

‘Je medicatie.’

Mijn vader keek ernaar.

‘Mijn medicatie?’

‘Je hebt de laatste tijd veel last van je hart. Dit zal helpen.’

Mijn vader pakte het flesje niet aan.

‘Waar komt dit vandaan?’

Arthur keek naar Martin, die op dat moment de kamer binnenkwam.

‘Van je dokter.’

Mijn vader stond stil.

Toen keek hij naar Lucy.

‘Is dit wat je wilt?’