Danielle, als Arthur dit huis laat afbranden, weet dan dat hij de verkeerde documenten heeft vernietigd.
Ik keek naar Rachel.
Ze las de zin over mijn schouder.
Toen draaide ik de envelop om.
Er stond nog iets op.
De echte eigendomsakte ligt niet in Brooklyn. Ze ligt bij de persoon die Arthur het meest vreest.
Ik keek naar de straat waar zijn auto was verdwenen.
‘Wie?’
Rachel haalde langzaam adem.
‘Ik denk dat we dat moeten uitzoeken.’
Ik opende de envelop.
Er zat een foto in.
Mijn vader stond erop naast een man in een gevangenisuniform.
De man was jonger dan ik me had voorgesteld, met donker haar en een litteken langs zijn kaak.
Op de achterkant stond één naam.
Michael Archer.
Ik keek naar Rachel.
‘Wie is Michael Archer?’
Ze werd lijkbleek.
‘Danielle…’
‘Wat?’
Ze keek naar de foto.
‘Dat is je broer.’
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
‘Ik heb geen broer.’
Rachel sloot haar ogen.
‘Je vader heeft je verteld dat hij als baby was overleden.’
Ik keek opnieuw naar de foto.
‘Maar?’
Rachel antwoordde zacht:
‘Hij leeft.’
Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen.
‘Waar is hij?’
Ze keek naar het gevangenisuniform op de foto.
‘In dezelfde gevangenis waar jij twee jaar hebt gezeten.’
De volgende ochtend stonden we voor de ingang van de gevangenis.
Ik had gedacht dat ik hier nooit meer terug zou komen.
Dezelfde hoge hekken. Dezelfde grijze muren. Dezelfde wachttoren met de kleine ramen waarachter iemand altijd leek te kijken.
Maar deze keer kwam ik niet als gevangene.
Ik kwam om mijn broer te ontmoeten.
Rachel had een bezoek geregeld via een advocaat die de zaak van Michael al jaren volgde. Daniel had de oude documenten van mijn vader meegenomen. We wisten nog steeds niet waarom Michael gevangen zat, maar één ding was duidelijk: mijn vader had hem niet vergeten.
Bij de receptie werd mijn tas gecontroleerd. Mijn identiteitsbewijs werd bekeken. Daarna moesten we wachten in een kleine ruimte met plastic stoelen.
Ik keek naar de klok.
09.42 uur.
Mijn handen waren koud.
‘Wat als hij niet wil praten?’ vroeg ik.
Rachel legde haar hand op de mijne.
‘Dan geven we hem tijd.’
‘Wat als hij me haat?’
‘Dan luister je.’
Ik knikte.
Een bewaker kwam binnen.
‘Mevrouw Archer?’
Ik stond op.
‘Ja.’
‘Hij is er.’
We liepen door een lange gang naar een bezoekruimte. Achter een glazen wand zat een man.
Hij was ongeveer veertig. Zijn haar was kort en zijn gezicht vermoeid. Er liep een litteken langs zijn kaak.
Toen hij mij zag, bleef hij roerloos zitten.
Ik ging tegenover hem zitten.
De telefoon stond naast mijn hand.
Hij pakte de zijne op.
Ik deed hetzelfde.
Er viel een lange stilte.
Toen zei hij:
‘Je lijkt op hem.’
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
‘Op mijn vader?’
Hij knikte.
‘Op Edward.’
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
‘Mijn naam is Danielle.’
‘Dat weet ik.’
‘Ben jij Michael?’
Hij keek me aan.
‘Ja.’
Ik slikte.
‘Waarom heeft mijn vader me nooit verteld dat je leefde?’
Michael lachte zonder humor.
‘Omdat hij dacht dat hij je daarmee beschermde.’
‘Waartegen?’
Hij leunde achterover.
‘Tegen Arthur.’
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
‘Wat weet je over hem?’
Michael keek naar Rachel.
‘Wie is zij?’
‘Mijn advocaat.’
Hij knikte langzaam.
‘Dan zal ze waarschijnlijk willen weten waarom ik hier zit.’
‘Dat wil ik ook.’
Michael keek me lang aan.
Toen zei hij:
‘Ik ben veroordeeld voor fraude.’
‘Welke fraude?’
‘Het verdwijnen van geld uit Archer Development Holdings.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Hoeveel?’
‘Vier miljoen dollar.’
Ik keek naar hem.
‘Maar dat geld is door Arthur gestolen.’
Michael knikte.
‘Ja.’
‘En jij hebt de schuld gekregen?’
‘Ja.’
Ik voelde woede opkomen.
‘Waarom heeft mijn vader dat toegelaten?’
Michael keek naar de tafel.
‘Omdat hij dacht dat hij me eruit kon krijgen.’
‘Wanneer?’
‘De nacht waarop hij stierf.’
Ik verstijfde.
‘Was je daar?’
Hij knikte.
‘Ik was in het huis.’
‘Je hebt mijn vader zien sterven?’
Michael sloot zijn ogen.
‘Ja.’
Ik voelde tranen achter mijn ogen prikken.
‘Vertel me wat er is gebeurd.’
Hij keek naar me.
‘Arthur kwam binnen met Martin Hale. Lucy was erbij. Je vader had documenten gevonden die bewezen dat Arthur geld had gestolen.’
‘Dat weet ik.’
‘Nee. Je weet nog niet alles.’
Michael boog zich naar voren.
‘Je vader had ontdekt dat Arthur niet alleen geld stal. Hij had ook de identiteit van verschillende erfgenamen veranderd om eigendommen naar zichzelf over te dragen.’
‘Welke erfgenamen?’
Michael keek me aan.
‘Jij. Ik. En nog iemand.’
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
‘Wie?’
‘Onze moeder.’
Ik keek naar hem.
‘Eleanor?’
Hij knikte.
‘Eleanor Cross is niet alleen jouw biologische moeder. Ze is ook de moeder van mij.’
Ik kon nauwelijks ademhalen.
‘Maar ze zei dat—’
‘Ze heeft je niet alles verteld.’
