‘Je wist het?’ vroeg hij.

‘Richard heeft het me verteld.’

Vincent draaide zich om.

‘Dan weet je ook van het testament.’

‘Ik weet dat je mogelijk twintig miljoen euro kunt erven.’

Hij knikte.

‘En dat geld had ik nodig.’

‘Waarvoor?’

‘Om het bedrijf te redden.’

‘Welk bedrijf?’

‘Mijn bedrijf.’

‘Je hebt nooit gezegd dat het bedrijf in financiële problemen zat.’

‘Ik wilde je niet ongerust maken.’

Ik lachte bitter.

‘Je hebt bijna een half miljoen euro van onze rekening gehaald en een appartement gekocht met je assistente. Dat is niet bepaald een manier om mij gerust te stellen.’

Zijn gezicht verstrakte.

‘Het appartement was tijdelijk.’

‘Voor wie?’

Hij keek weg.

‘Emma…’

‘Voor wie, Vincent?’

Hij antwoordde niet.

Ik voelde iets in mijn borst samenknijpen.

‘Was je met haar?’

Hij keek me aan.

‘Het is ingewikkelder dan je denkt.’

‘Dat is geen antwoord.’

Hij haalde diep adem.

‘Het begon niet als een relatie.’

Ik knikte langzaam.

‘Maar het werd er wel een.’

Hij zei niets.

Ik liep naar de tafel en pakte mijn tas.

‘Ik ga weg.’

‘Wacht.’

‘Nee.’

‘Je begrijpt niet wat er gebeurd is.’

‘Dan had je het me moeten vertellen voordat je mijn handtekening vervalste.’

Hij kwam dichterbij.

‘Ik heb je handtekening niet vervalst.’

Ik keek hem recht aan.

‘Dan kun je dat bewijzen.’

Zijn mond ging open, maar er kwam geen woord uit.

Ik pakte mijn jas.

Toen zei hij iets wat me deed stoppen.

‘Emma, als je dit naar buiten brengt, verlies je niet alleen mij. Je verliest alles.’

Ik draaide me langzaam om.

‘Wat bedoel je?’

Hij keek naar de deur.

‘Thomas heeft een voorwaarde in zijn testament opgenomen.’

‘Welke voorwaarde?’

Vincent slikte.

‘Als ik mijn biologische afkomst openbaar maak en de erfenis accepteer, wordt ook mijn familie onderzocht. Mijn financiële transacties, mijn huwelijk, mijn zakelijke partners.’

‘En?’

‘Er is een document dat bewijst dat ik al jaren geld heb verplaatst.’

Ik keek hem aan.

‘Hoeveel geld?’

Hij bleef stil.

‘Vincent, hoeveel?’

‘Meer dan vier miljoen.’

Ik voelde mijn benen slap worden.

‘Vier miljoen euro?’

Hij knikte.

‘Waar is dat geld?’

Hij keek me aan.

‘Dat is het probleem.’

‘Wat bedoel je?’

Hij liep naar de tafel en haalde een envelop uit zijn binnenzak.

Hij legde die voor me neer.

‘Ik heb het geld niet meer.’

Ik keek naar de envelop.

‘Waar is het dan?’

Hij fluisterde:

‘Sophia heeft het meegenomen.’

Ik nam de envelop niet aan.

‘Je verwacht dat ik geloof dat Sophia vier miljoen euro heeft meegenomen en dat jij daar niets mee te maken hebt?’

‘Ik probeer je te vertellen wat er gebeurd is.’

‘Dan begin je bij het begin.’

Vincent ging zitten.

Voor het eerst zag ik hem niet als de man met wie ik zes jaar getrouwd was, maar als iemand die ik nauwelijks kende.

‘Toen mijn vader vorig jaar overleed, nam Sophia contact op met een advocaat die Thomas had vertegenwoordigd. Ze vertelde me dat er een manier was om mijn erfenis veilig te stellen voordat de andere erfgenamen bezwaar konden maken.’

‘En jij geloofde haar?’

‘Ze had documenten.’

‘Welke documenten?’

‘Een DNA-rapport. Brieven van mijn moeder. Oude medische gegevens.’

‘Teresa wist hiervan?’

Vincent keek naar de vloer.

‘Ja.’

Ik voelde een steek van woede.

‘Ze heeft je verteld dat Thomas je biologische vader was?’

‘Ze heeft het me verteld nadat Sophia haar met de documenten had geconfronteerd.’

‘Wanneer?’

‘Ongeveer zes maanden geleden.’

Ik dacht aan Teresa’s telefoontjes, aan haar uitnodigingen, aan de keren dat ze me vroeg of Vincent goed voor me was.

Ze had dit allemaal geweten.

‘Waarom heeft ze mij niets verteld?’

‘Omdat ik haar had gevraagd het geheim te houden.’

Ik sloot mijn ogen.

‘Je hebt haar gevraagd mij te bedriegen.’

‘Ik wilde je beschermen.’

‘Nee, Vincent. Je wilde voorkomen dat ik vragen zou stellen.’

Hij boog zijn hoofd.

‘Misschien.’

‘Wat gebeurde er daarna?’

‘Sophia zei dat ze een investeringsstructuur kon opzetten. Ze beweerde dat we het geld konden gebruiken om mijn positie in de erfenis te versterken. Ze had toegang tot bepaalde rekeningen en stelde voor dat we tijdelijk geld zouden verplaatsen.’

‘En mijn handtekening?’

‘Ze zei dat de bank die nodig had.’

‘Heb jij die vervalst?’

Hij keek me aan.

Langzaam knikte hij.

Ik voelde de wereld om me heen stilvallen.

‘Waarom?’

‘Omdat ik dacht dat ik het geld zou terugzetten voordat je het merkte.’

‘Je hebt mijn naam gebruikt om geld te stelen.’

‘Ik wilde het terugbetalen.’

‘Met welk geld?’

Hij zweeg.

‘Met de erfenis?’

Hij knikte.

Ik keek naar hem.

‘Je hebt alles geriskeerd voor een erfenis die je nog niet eens had ontvangen.’

‘Ik dacht dat ik geen andere keuze had.’

‘Je had een keuze. Je had mij de waarheid kunnen vertellen.’

Hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht.

‘Ik weet het.’

‘En Teresa?’

Hij keek op.

‘Wat met haar?’