‘Dat kan ik niet zeggen.’

Zijn gezicht werd hard.

‘Dus jij vindt dat ik verantwoordelijk ben voor haar dood?’

‘Dat heb ik niet gezegd.’

‘Maar je denkt het wel.’

Ik haalde langzaam adem.

‘Ik denk dat je moeder geprobeerd heeft contact met je te krijgen. Ik denk dat ze zich zorgen maakte omdat je niet antwoordde. Ik denk dat je wist dat ze een hartprobleem had. En ik denk dat je de keuze hebt gemaakt om haar steeds later terug te bellen.’

‘Je weet niet wat er op mijn werk speelde.’

‘Dat klopt. Ik weet niet wat er op je werk speelde. Maar ik weet wel wat er thuis gebeurde.’

Hij keek weg.

‘Ik had geen bereik.’

‘Vincent, ik heb de foto’s gezien.’

Hij verstijfde.

‘Welke foto’s?’

‘Die van je inspectie. Je stond naast Sophia en de investeerders. Je had een drankje in je hand en je telefoon in de andere.’

Zijn blik veranderde onmiddellijk.

‘Waarom heb je mijn foto’s bekeken?’

‘Ze stonden openbaar.’

‘Je begrijpt niet hoe die zakenreizen werken.’

‘Misschien niet. Maar ik begrijp wel dat iemand die tijd heeft om foto’s te maken, ook tijd heeft om één bericht te sturen.’

Hij liep naar het raam.

‘Ik ben niet naar huis gekomen om met jou te discussiëren.’

‘Dan moet je misschien ophouden te proberen mij verantwoordelijk te maken voor de gevolgen van jouw keuzes.’

Hij draaide zich om.

‘Wat betekent dat?’

Ik keek naar de trouwring die hij nog steeds in zijn hand hield.

‘Het betekent dat ik niet langer voor je ga liegen.’

Die avond vertrok Vincent naar ons appartement.

Ik bleef bij Richard.

Hij wilde niet alleen zijn en ik kon hem niet achterlaten in een huis waarin iedere kamer naar Teresa herinnerde.

We zaten tot laat aan de keukentafel. Richard vertelde over hun eerste ontmoeting, over hun huwelijksreis en over de jaren waarin ze nauwelijks genoeg geld hadden om de huur te betalen.

‘Ze wilde altijd een kind,’ zei hij uiteindelijk.

Ik keek op.

‘Ze heeft me verteld dat ze Vincent als een wonder beschouwde.’

Richard knikte.

‘Ze heeft meerdere miskramen gehad voordat hij werd geboren. De artsen zeiden dat ze waarschijnlijk nooit moeder zou worden. Toen Vincent kwam, dacht ze dat de wereld haar iets had gegeven wat ze nooit meer kwijt zou raken.’

Hij keek naar de lege stoel tegenover hem.

‘Misschien heeft ze hem daarom zo vaak beschermd.’

‘Ze wilde gewoon dat hij gelukkig was.’

‘Dat weet ik.’

Richard nam een slok koffie.

‘Maar ik denk dat ze soms vergat dat een kind ook moet leren dat zijn keuzes gevolgen hebben.’

Ik keek naar hem.

‘Wat bedoelt u?’

Hij zweeg even.

Toen stond hij op en liep naar een kast in de gang.

Hij haalde een kleine houten doos tevoorschijn en zette die voor me neer.

‘Teresa heeft me gevraagd deze pas na haar dood aan jou te geven.’

Ik keek naar de doos.

‘Waarom aan mij?’

‘Omdat ze zei dat jij de enige was die haar zou begrijpen.’

Mijn handen werden koud.

Ik opende het deksel.

Binnenin lagen verschillende enveloppen, een kleine sleutel en een gevouwen document.

Boven op de eerste envelop stond mijn naam.

Niet Vincents naam.

Niet Richards naam.

Mijn naam.

Ik maakte de envelop voorzichtig open.

Er zat een brief in.

Lieve Emma,

Als je deze brief leest, ben ik er niet meer. Ik hoop dat je me niet kwalijk neemt dat ik je iets heb verzwegen. Ik wilde je nooit tussen Vincent en mij plaatsen. Ik wilde je ook niet belasten met problemen die niet van jou waren.

Maar ik ben bang dat mijn dood niet het enige zal zijn wat onze familie uit elkaar drijft.

Ik stopte met lezen.

Richard keek naar me.

‘Wat is er?’

Ik keek opnieuw naar de brief.

Er is iets gebeurd tijdens de buitenlandse zakenreis van Vincent. Iets waarvan ik denk dat hij niet wil dat jij het ontdekt.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Ik las verder.

Ik heb een telefoongesprek gehoord. Vincent dacht dat ik sliep. Hij sprak met Sophia. Ik hoorde hem zeggen dat alles geregeld zou zijn zodra hij terugkwam. Daarna hoorde ik Sophia zeggen dat jij nergens van mocht weten.

Ik keek op.

Richard stond roerloos naast de tafel.

‘Wat heeft ze nog meer geschreven?’ vroeg hij.

Ik slikte.

‘Ze schrijft over Vincent en Sophia.’

Richard ging langzaam zitten.

Ik las de volgende regels.

Emma, ik wil niet dat je overhaaste beslissingen neemt. Maar als Vincent je vertelt dat hij een fout heeft gemaakt, vraag hem dan waarom hij de documenten heeft laten ondertekenen zonder jouw toestemming.

Ik keek naar het document dat onder de brief lag.

Het was een kopie van een bankoverschrijving.

Mijn naam stond erop.

Mijn handtekening stond eronder.

En het bedrag was zo groot dat ik even niet meer kon ademhalen.