‘Wat is het dan?’
‘Het is iets wat ik zelf wil.’
‘Je hebt geen idee hoe de wereld werkt.’
‘Misschien niet op jouw manier.’
Diane stond langzaam op.
‘Ik heb twintig jaar gewerkt om dit bedrijf op te bouwen.’
‘Dat weet ik.’
‘Ik heb jou en Emily een toekomst gegeven.’
‘Je hebt ons een baan gegeven.’
‘Ik heb jullie alles gegeven!’
Nora keek naar haar moeder.
‘Behalve de vrijheid om zelf te kiezen.’
Diane zweeg.
Emily legde haar servet neer.
‘Mam, misschien moet je haar gewoon laten uitleggen wat ze wil doen.’
‘Jij bemoeit je hier niet mee.’
Emily keek geschrokken op.
‘Ik probeer alleen—’
‘Ik zei dat je je er niet mee moest bemoeien.’
De oude vrouw tikte met haar wandelstok tegen de vloer.
‘Genoeg.’
Iedereen keek naar haar.
Ze keek eerst naar Diane, daarna naar Nora.
‘Ik heb mijn hele leven gewerkt om ervoor te zorgen dat mijn dochters en kleinkinderen niet dezelfde fouten hoefden te maken als ik.’
Diane ging langzaam weer zitten.
‘Mam, dit is niet—’
‘Laat me uitspreken.’
De oude vrouw keek naar Nora.
‘Toen ik jong was, wilde ik een kleine bloemenwinkel openen. Je overgrootvader vond het belachelijk. Hij zei dat vrouwen uit onze familie niet achter een toonbank hoorden te staan.’
Nora glimlachte zwak.
‘Dat heb je me nooit verteld.’
‘Omdat ik uiteindelijk een winkel heb geopend. Zonder zijn toestemming.’
De oude vrouw keek naar Diane.
‘En ik heb nooit spijt gehad van die beslissing.’
Diane schudde haar hoofd.
‘Dat is iets heel anders.’
‘Nee. Dat is precies hetzelfde.’
Toen draaide ze zich naar Nora.
‘Laat me je plannen zien.’
Nora keek haar verbaasd aan.
‘Nu?’
‘Ja, nu. Ik heb niet de hele dag meer.’
Ze zei het luchtig, maar ik zag de bezorgdheid in Nora’s gezicht.
De oude vrouw was duidelijk niet meer zo sterk als ze wilde laten merken.
Nora haalde haar telefoon tevoorschijn.
Ze opende de foto’s van haar gebak en liet haar grootmoeder alles zien. Haar stem veranderde terwijl ze uitlegde hoe ze verschillende recepten had ontwikkeld, hoe ze ingrediënten wilde inkopen en hoe ze haar bakkerij voor zich zag.
Ze sprak over een kleine winkel met grote ramen, houten tafels en een toonbank vol versgebakken broodjes.
Een plek waar mensen ‘s ochtends binnen konden lopen voor koffie en iets zoets.
Een plek waar ze zelf de recepten bepaalde.
De oude vrouw luisterde aandachtig.
Toen ze klaar was, legde ze haar telefoon op tafel.
‘Hoe ga je het noemen?’
Nora glimlachte.
‘Rose & Flour.’
De oude vrouw keek haar aan.
‘Waarom Rose?’
‘Omdat jij me hebt leren bakken.’
De glimlach van de oude vrouw werd zachter.
‘Dan is het een mooie naam.’
Nora’s ogen vulden zich met tranen.
Diane schoof haar stoel naar achteren.
‘Dit is belachelijk.’
Iedereen keek naar haar.
‘We zitten hier op mama’s verjaardag en doen alsof dit een charmant klein avontuur is. Een bakkerij is geen speelgoed. Het is een bedrijf. Het is risico. Het is geld.’
‘Ik weet het,’ zei Nora.
‘En wie gaat dat betalen?’
‘Ik.’
‘Met je spaargeld?’
‘Ja.’
Diane keek naar mij.
‘Of met Evans geld?’
Nora verstijfde.
Ik legde mijn vork neer.
‘Wat bedoel je?’
‘Ik vraag me gewoon af of mijn dochter haar eigen plannen heeft gemaakt of dat ze nu denkt dat ze een rijke man heeft gevonden die alles voor haar zal betalen.’
Nora’s gezicht werd rood.
‘Dat is niet eerlijk.’
‘Ik stel alleen een vraag.’
‘Dan zal ik antwoorden,’ zei ik.
Diane keek me aan.
‘Ik ben niet van plan haar bakkerij te financieren.’
Nora keek naar mij.
Ik ging verder.
‘Ze heeft me haar plannen laten zien. Ze heeft me niet om geld gevraagd. Ze heeft me zelfs verboden om iets voor haar familie te kopen.’
Emily glimlachte.
De oude vrouw knikte tevreden.
Diane leek niet overtuigd.
‘Maar je bent wel bereid om met haar te trouwen?’
Nora liet haar servet vallen.
‘Mam!’
Miles keek plotseling op.
Ik zag hem zijn kans grijpen.
‘Dat is een interessante vraag,’ zei hij.
Ik draaide mijn hoofd naar hem toe.
‘Waarom?’
Miles glimlachte.
‘Omdat Nora en ik al bijna twee jaar een bijzondere band hebben.’
Nora keek hem ongelovig aan.
‘Wat?’
Hij richtte zich tot de rest van de tafel.
‘Ik wil niet dat er misverstanden ontstaan. Nora en ik hebben de afgelopen jaren veel tijd met elkaar doorgebracht. Onze families kennen elkaar goed. We hebben zelfs gesproken over een mogelijke toekomst samen.’
Nora werd bleek.
‘Dat hebben we niet.’
Miles keek haar aan.
‘Niet officieel.’
‘Helemaal niet.’
‘Je zei dat je erover wilde nadenken.’
‘Omdat je me bleef vragen.’
Hij glimlachte alsof ze een grapje maakte.
‘Ze is een beetje nerveus.’
Ik voelde Nora’s hand onder de tafel naar de mijne zoeken.
Ik liet haar vingers de mijne vasthouden.
Miles zag het.
Zijn glimlach verdween.
