Nora bleef bij het raam staan terwijl ik de documenten op tafel legde.
Mijn juridisch adviseur, Andrew Shaw, ging tegenover me zitten.
Hij was negenenvijftig, werkte al bijna twintig jaar met mij en was een van de weinige mensen die ik zonder aarzelen vertrouwde.
Of dat dacht ik tenminste.
Hij opende de map.
‘Dit is de verkoopovereenkomst die gisteren is ingediend.’
Ik bladerde door de eerste pagina’s.
Het terrein werd verkocht voor een bedrag dat aanzienlijk lager lag dan de marktwaarde.
De verkoper was Mercer Strategic Holdings.
De koper was Cole Development.
De overeenkomst was ondertekend door Graham Mercer.
En namens Cole Development stond mijn handtekening.
Ik keek naar de laatste pagina.
‘Dit is niet mijn handtekening.’
Andrew knikte.
‘Dat weet ik.’
‘Hoe weet je dat?’
‘Omdat ik de originele documenten van je eerste bedrijfsregistratie heb.’
Hij haalde een tweede map tevoorschijn.
Hij legde beide handtekeningen naast elkaar.
De vervalsing was goed.
Maar niet perfect.
De vervalser had mijn naam gekopieerd van een document uit mijn beginjaren.
De lijnen waren iets te zorgvuldig.
De laatste letter had een onnatuurlijke hoek.
‘Wie heeft dit ingediend?’ vroeg ik.
Andrew wees naar een formulier.
‘Een notariskantoor in Mount Pleasant.’
‘Naam?’
‘Richard Vale & Associates.’
Ik keek op.
‘Richard Vale is dood.’
‘Dat klopt.’
Andrew sloeg een volgende pagina om.
‘Het kantoor is jaren geleden gesloten. Maar de registratie is nog steeds actief onder een andere beheerder.’
‘Wie?’
Hij schoof het papier naar me toe.
De naam stond bovenaan.
Victor Mercer.
Nora draaide zich om.
‘Is dat familie van Miles?’
Andrew knikte langzaam.
‘Zijn oom.’
Ik keek naar de documenten.
‘Wat is de relatie tussen Richard Vale en Victor Mercer?’
Andrew sloeg een extra bladzijde open.
‘Dat proberen we te achterhalen.’
Hij haalde een kopie van een oud register tevoorschijn.
‘Maar er is iets anders.’
Hij wees naar een datum.
‘De oorspronkelijke eigendomsoverdracht van het magazijn vond plaats zes jaar geleden.’
‘Dat weten we.’
‘Nee, Evan. Kijk goed.’
Hij schoof het document naar me toe.
De datum stond duidelijk vermeld.
Zes jaar geleden.
Maar de handtekening van de eigenaar was niet die van Nora’s vader.
Het was de handtekening van Nora zelf.
Ik keek naar haar.
Ze kwam dichterbij.
‘Dat kan niet.’
Andrew knikte.
‘Volgens het document heeft Nora Bennett op haar negentiende afstand gedaan van haar rechten op het terrein.’
Nora werd bleek.
‘Ik heb nooit iets ondertekend.’
‘Dat vermoedde ik al.’
‘Ik was negentien. Ik zat op de universiteit.’
Andrew keek naar mij.
‘De handtekening is geregistreerd bij een notaris.’
‘Welke notaris?’
Hij draaide de pagina om.
De naam stond onderaan.
Victor Mercer.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Is dat dezelfde man die gisteren de verkoopovereenkomst heeft ingediend?’
Andrew knikte.
‘Ja.’
Nora ging langzaam zitten.
‘Waarom zou iemand mijn handtekening vervalsen?’
Ik keek naar het document.
‘Om te kunnen beweren dat jij geen eigenaar meer bent.’
‘Maar waarom zou mijn vader dan een brief schrijven waarin hij zegt dat het terrein van mij is?’
Andrew keek naar haar.
‘Misschien omdat hij wist dat iemand zou proberen het van je af te nemen.’
Nora hield haar handen tegen elkaar gedrukt.
‘Mijn moeder wist hiervan.’
‘Dat weten we nog steeds niet zeker,’ zei ik.
Ze keek me aan.
‘Je probeert haar te beschermen.’
‘Nee. Ik probeer geen conclusies te trekken voordat we bewijs hebben.’
Andrew bladerde verder.
Toen stopte hij.
Zijn gezicht veranderde.
‘Wat is er?’ vroeg ik.
Hij draaide de map naar mij toe.
Het was een kopie van een volmacht.
Volgens het document had Nora haar moeder toestemming gegeven om namens haar te handelen bij vastgoedtransacties.
De datum was dezelfde als die van de eigendomsoverdracht.
Nora staarde naar de pagina.
‘Ik heb dit nooit gezien.’
Andrew wees naar de handtekening.
‘De volmacht is ondertekend door Nora Bennett.’
‘Dat is niet mijn handtekening.’
‘Ik geloof je.’
Nora keek naar de onderste regel.
Daar stond de naam van de getuige.
Diane Bennett.
Ze sloot haar ogen.
Ik legde mijn hand op tafel.
‘Andrew, ik wil een forensisch onderzoek van alle handtekeningen. Ook van de oorspronkelijke akte, de volmacht en de verkoopovereenkomst.’
‘Ik regel het.’
‘En ik wil de volledige bankgeschiedenis van Mercer Strategic Holdings.’
Andrew knikte.
‘Dat kan even duren.’
‘Begin vandaag.’
Hij verzamelde de documenten.
Maar voordat hij opstond, keek hij me aan.
‘Er is nog één ding.’
‘Wat?’
Hij haalde een klein, geel briefje uit de map.
‘Dit zat tussen de stukken.’
Er stond één regel op.
Laat Nora niet naar de kluis gaan.
Geen naam.
Geen datum.
Geen uitleg.
Nora keek naar het briefje.
Haar gezicht werd wit.
‘De kluis,’ fluisterde ze.
Ik draaide me naar haar toe.
‘Wat?’
‘Mijn grootmoeder zei dat mijn vader een brief in een kluis had achtergelaten.’
Andrew keek naar het briefje.
‘Waar is die kluis?’
‘Bij de oude bank aan Broad Street.’
Hij keek me aan.
