Nora keek naar Diane.
Langzaam begreep ze het.
‘Ons bedrijf?’
Diane zei niets.
‘Heeft papa’s geld jouw bedrijf betaald?’
‘Het was ingewikkeld,’ zei Diane.
‘Heeft het?’
Diane’s lippen trilden.
‘Je vader wilde dat ik het bedrijf zou voortzetten.’
‘Dat vroeg ik niet.’
‘Het geld was niet zomaar verdwenen. Het werd geïnvesteerd.’
‘In jouw bedrijf.’
‘In ons bedrijf!’
Nora schudde haar hoofd.
‘Je hebt me jarenlang verteld dat we bijna niets hadden.’
‘We hadden schulden.’
‘Je zei dat papa geen geld had achtergelaten.’
‘Dat was niet zo eenvoudig.’
‘Je zei dat hij alles had verloren.’
Diane sloot haar ogen.
‘Ik probeerde jullie te beschermen.’
Samuel lachte bitter.
‘Je probeerde jezelf te beschermen.’
Diane draaide zich naar hem toe.
‘Jij hebt geen idee wat ik heb moeten doen.’
‘Ik weet precies wat je hebt gedaan. Ik heb de overboekingen zelf gezien.’
Miles stapte naar voren.
‘Dit is genoeg.’
Hij richtte zich tot Samuel.
‘Je hebt geen recht om hier beschuldigingen te uiten zonder bewijs.’
Samuel keek hem aan.
‘Ik heb bewijs.’
‘Dan laat je het aan de politie zien.’
‘Dat was ik van plan.’
Miles keek naar Diane.
Er was iets in die blik wat me niet beviel.
Hij probeerde haar niet te beschermen.
Hij probeerde te achterhalen hoeveel ze wist.
Ik kende dat soort blikken.
Ik had ze gezien in vergaderzalen waar mensen ontdekten dat hun fraude niet langer verborgen kon blijven.
Ik pakte mijn telefoon.
‘Daniel, bel onze advocaat. Ik wil dat deze documenten worden veiliggesteld. Niemand neemt iets mee en niemand verlaat het gebouw voordat we weten wat hier aan de hand is.’
Diane keek me woedend aan.
‘Je kunt niet zomaar mijn gasten vasthouden.’
‘Dat ben ik ook niet van plan.’
Ik keek naar Samuel.
‘Maar als iemand hier documenten heeft vervalst of geld heeft verduisterd, dan is het verstandig dat we niets kwijtraken.’
Nora stond roerloos naast haar grootmoeder.
Ze keek naar haar moeder.
‘Waarom heb je me dit niet verteld?’
Diane antwoordde niet.
‘Waarom, mam?’
Diane keek eindelijk op.
Haar ogen waren gevuld met tranen.
‘Omdat je vader me liet beloven dat jullie nooit zouden hoeven leven met zijn fouten.’
Samuel schudde zijn hoofd.
‘Dat is niet wat hij heeft gezegd.’
Diane draaide zich naar hem toe.
‘Je weet niet wat hij tegen mij heeft gezegd.’
‘Ik was erbij toen hij zijn testament wijzigde.’
De oude vrouw, die tot dan toe stil had geluisterd, zette een stap naar voren.
‘Wat?’
Samuel keek haar aan.
‘Uw zoon heeft zijn testament drie maanden voor zijn dood gewijzigd.’
Diane werd nog bleker.
‘Dat is niet waar.’
‘Het origineel ligt in een kluis.’
‘Je hebt dat document niet.’
Samuel keek naar Nora.
‘Jawel.’
Hij haalde een kleine envelop uit de binnenzak van zijn jas.
Op de voorkant stond in handschrift:
Voor Nora. Alleen openen wanneer ze zelf haar leven durft te kiezen.
Nora’s hand ging naar haar mond.
Ze herkende het handschrift.
‘Dat is van mijn vader.’
Samuel knikte.
‘Ik heb het al die jaren bewaard.’
Nora nam de envelop aan.
Ze hield hem met beide handen vast alsof hij ieder moment uit elkaar kon vallen.
‘Waarom hebt u hem niet eerder gegeven?’
‘Omdat ik niet wist of het veilig was.’
‘Veilig?’
Samuel keek naar Diane.
‘Je vader was bang dat iemand jullie iets zou aandoen als de waarheid naar buiten kwam.’
Ik voelde mijn spieren aanspannen.
‘Wie?’
Samuel keek me aan.
Toen keek hij naar Miles.
‘De familie Mercer.’
Miles schudde zijn hoofd.
‘Dit is krankzinnig.’
Samuel zei niets.
Hij keek alleen naar Nora.
‘Je moet die brief niet hier openen.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat er nog iets in staat wat je moet weten.’
‘Wat dan?’
Samuel aarzelde.
‘Je vader heeft niet alleen geld voor je achtergelaten.’
Nora keek naar hem.
‘Wat nog meer?’
Samuel boog iets naar haar toe.
‘Een eigendomsakte.’
‘Van wat?’
‘Van het magazijn aan de haven.’
Ik keek op.
Samuel vervolgde:
‘En van de grond eromheen.’
Ik wist onmiddellijk waarom dat belangrijk was.
Het oude Bennett-magazijn lag op een van de meest waardevolle stukken grond aan de haven. Mijn bedrijf had het onderzocht omdat de locatie perfect was voor een groot hotel- en woonproject.
Maar het was niet alleen het magazijn.
De hele strook grond eromheen was de laatste jaren in waarde verdubbeld.
Nora keek me aan.
‘Waarom kijk je zo?’
Ik aarzelde.
‘Dat terrein is veel waard.’
‘Hoeveel?’
‘Afhankelijk van de bestemming en de vergunningen… tientallen miljoenen.’
Diane greep de tafel vast.
Miles vloekte zacht.
En Samuel zei:
‘Meer dan zestig miljoen, Nora.’
De stilte die volgde was zo volledig dat ik de klok aan de muur kon horen tikken.
Nora keek naar de envelop in haar handen.
‘Mijn vader heeft dat voor mij achtergelaten?’
Samuel knikte.
‘Voor jou en je zus.’
Diane fluisterde:
‘Dat terrein is niet van jullie.’
De oude vrouw draaide zich langzaam naar haar dochter.
