Nora bleef nog even staan.
‘Je doet het goed,’ fluisterde ze.
‘Ik heb nog niets gedaan.’
‘Precies. Dat is wat me zorgen baart.’
Ik glimlachte.
Toen volgde ik haar naar binnen.
De eetzaal was indrukwekkend.
Een lange tafel van donker hout stond midden in de ruimte. Erboven hingen twee kristallen kroonluchters. Witte rozen en kleine kaarsen vormden een rij langs het midden van de tafel. Aan de muren hingen oude schilderijen van landschappen en portretten van mensen die waarschijnlijk ooit veel belangrijker waren geweest dan ze zelf hadden gedacht.
Ongeveer twintig mensen zaten al aan tafel.
Toen we binnenkwamen, draaiden verschillende hoofden onze kant op.
Een jonge vrouw met donker haar stond meteen op.
‘Nora!’
Haar zus.
Emily Bennett.
Ze was zesentwintig, droeg een lichtroze jurk en had dezelfde blauwe ogen als Nora. Maar waar Nora’s gezicht open en warm was, had Emily een scherpe, onderzoekende blik.
Ze omhelsde haar zus.
Toen keek ze naar mij.
‘En wie is dit?’
‘Evan.’
Emily keek naar Nora.
‘Is dit hem?’
Nora’s wangen kleurden.
‘Emily.’
‘Wat? Ik mag toch vragen?’
Ik stak mijn hand uit.
‘Evan Cole.’
Emily schudde hem.
‘Emily. De zus die haar kent sinds ze geboren is.’
‘Dan heb je waarschijnlijk interessante verhalen.’
‘Meer dan genoeg.’
Nora trok haar zus bij haar arm.
‘Niet beginnen.’
Emily lachte.
Maar haar blik bleef even op mij rusten.
‘Je ziet er anders uit dan ik had verwacht.’
‘Dat hoor ik vaker.’
‘Wat had je verwacht?’ vroeg Nora.
Emily haalde haar schouders op.
‘Iemand met meer…’
Ze maakte een vaag gebaar.
‘Meer wat?’ vroeg ik.
‘Meer theater.’
‘Ik heb mijn clownskostuum in de auto laten liggen.’
Emily schoot in de lach.
Nora sloot even haar ogen.
‘Dit wordt een ramp.’
‘Ik begin je gevoel voor humor te waarderen,’ zei ik.
‘Wacht maar tot je mijn familie leert kennen.’
Een oudere vrouw aan het hoofd van de tafel draaide zich om.
Ze had zilvergrijs haar, een parelketting en een zachte glimlach. Haar handen lagen op een wandelstok met een zilveren handvat.
‘Daar is mijn meisje.’
Nora’s gezicht veranderde onmiddellijk.
Ze liep naar haar toe en knielde naast haar stoel.
‘Gefeliciteerd, oma.’
De oudere vrouw nam haar gezicht tussen beide handen en kuste haar voorhoofd.
‘Je bent laat.’
‘Ik weet het.’
‘Dat geeft niet. Je bent er.’
Toen keek ze naar mij.
‘En wie is deze knappe man?’
Nora stond op.
‘Oma, dit is Evan.’
Ik boog mijn hoofd.
‘Het is een genoegen u te ontmoeten.’
‘Een genoegen? Dat klinkt alsof je bij een sollicitatiegesprek bent.’
Ik glimlachte.
‘Ik probeer een goede eerste indruk te maken.’
‘Dan ben je al begonnen met liegen. Niemand maakt een goede eerste indruk op mijn verjaardag. Dat is mijn taak.’
Nora lachte.
De oude vrouw stak haar hand naar me uit.
‘Kom eens hier, Evan.’
Ik boog me voorover.
Ze keek me recht in de ogen.
‘Ben je goed voor mijn kleindochter?’
Nora verstijfde.
‘Grootmoeder…’
‘Ik heb hem iets gevraagd.’
Ik keek de oude vrouw aan.
‘Ik probeer haar goed te behandelen.’
‘Dat is geen antwoord.’
Ze had dezelfde scherpe blik als haar dochter, maar zonder de berekening.
‘Ik zal haar niet bewust pijn doen,’ zei ik.
De oude vrouw knikte langzaam.
‘Dat is beter.’
Toen trok ze Nora dichter naar zich toe.
‘En jij, meisje? Ben je gelukkig?’
Nora’s glimlach werd kleiner.
‘Ik ben hier, oma.’
De oude vrouw hield haar blik vast.
‘Dat vroeg ik niet.’
Er ging een korte stilte door de eetzaal.
Diane kwam tussenbeide.
‘Mam, laten we niet meteen met moeilijke vragen beginnen. Het is een feestdag.’
‘Voor jou misschien,’ zei de oude vrouw.
Emily keek naar haar bord.
Nora boog zich voorover en kuste haar grootmoeder op de wang.
‘Ik ben blij dat ik er ben.’
De oude vrouw kneep in haar hand.
‘Dat weet ik.’
Toen keek ze weer naar mij.
‘Zorg ervoor dat je haar laat lachen, Evan. Dat doet ze de laatste tijd veel te weinig.’
‘Ik zal mijn best doen.’
‘Goed. Ga zitten. Ik wil weten wat voor man mijn kleindochter heeft uitgekozen.’
Diane wees naar twee lege stoelen aan de andere kant van de tafel.
‘Jullie kunnen daar zitten.’
Ik merkte dat de stoel naast Nora’s moeder al bezet was door een man in een donkergrijs pak.
Miles.
Hij stond op toen we naderden.
Hij was lang, verzorgd en had een glimlach die waarschijnlijk jarenlang had gewerkt bij investeerders, klanten en vrouwen die hij wilde imponeren.
‘Daar is ze,’ zei hij.
Hij kuste Nora op de wang.
Ze bewoog nauwelijks.
Toen keek hij naar mij.
‘En jij bent?’
‘Evan Cole.’
Miles’ glimlach bleef staan, maar zijn ogen werden kouder.
‘Cole.’
Hij keek naar mijn hand.
Ik stak hem uit.
Hij schudde hem.
‘Ik heb van je gehoord.’
‘Dat hoop ik.’
‘Interessant bedrijf.’
‘Dank je.’
