“Ik geef je duizend dollar om mijn vriendje te zijn tot vanavond. Mijn moeder mag niet weten dat ik je heb aangenomen.”
Ze legde tienhonderd dollar biljetten naast mijn koffie en keek toen naar de hotelingang alsof iemand haar er weer doorheen zou slepen.
Ik keek naar het geld.
Toen naar de mooiste vrouw die ooit had aangeboden mij op haar loonlijst te zetten.
“Eindigt dit met dat ik wakker word zonder nier?”
Ze knipperde met haar ogen.
“Wat?”
“Ik wil de voorwaarden begrijpen voordat ik een baan accepteer.”
“Ik meen het.”
“Ik ook. Ik ben aan beide nieren verbonden.”
Een lach ontsnapte haar voordat ze het kon tegenhouden.
Toen drukte ze haar lippen op elkaar, blijkbaar geïrriteerd op zichzelf omdat ze dit allemaal grappig vond.
“Alsjeblieft. Ik heb niet veel tijd.”
Mijn naam is Evan Cole. De
meeste mensen in Charleston kenden mij als eigenaar van Cole Development.
Hotels. Bouw. Vracht. Privébeveiliging.
Andere mensen wisten genoeg om mijn naam niet achteloos te zeggen rond de dokken na middernacht.
Die ochtend wilde ik tien ononderbroken minuten met een kop koffie.
In plaats daarvan bood een vrouw in een crèmekleurige jurk me duizend dollar aan om haar moeder te ontmoeten.
Ik gebaarde naar de lege stoel.
“Begin met je naam.”
“Nora Bennett.”
Ze ging zitten, haar handtas op haar schoot.
“Vijfentwintig. Geen strafblad. Niet geïnteresseerd in je organen.”
“Goede opening.”
“En dit is alleen voor vandaag.”
“Wat gebeurt er vanavond?”
“Ga terug naar je leven. Ik val je nooit meer last.”
Ze zei het alsof dat de regeling onweerstaanbaar had moeten maken.
Om de een of andere reden was dat niet zo.
Ik duwde het geld terug naar haar toe.
“Vertel me eerst wat je nodig hebt.”
Nora opende de notitie-app op haar telefoon.
Bovenaan het scherm, in hoofdletters, stonden twee woorden.
NEPVRIENDJE.
Ik staarde.
“Heb je een briefing voorbereid?”
“Ik maak lijstjes.”
“Dat zie ik.”
“Ze helpen.”
“Is er een dresscode?”
Ze keek naar mijn pak.
“Je bent oké.”
Ik kon me niet herinneren wanneer iemand me voor het laatst zo snel had beoordeeld en weer naar zijn aantekeningen had gekeken.
“We hebben elkaar drie maanden geleden ontmoet,” zei ze.
“Heb ik een goede indruk gemaakt?”
“In een koffietentje.”
“Deze?”
“Ja.”
“Fijn dat ik terug ben.”
Ze keek me aan, maar de mondhoek bewoog.
“Je reist voor je werk. Heel veel. Daarom hebben ze je nog niet ontmoet.”
“Dat deel vereist niet veel acteerwerk.”
“Je bezit meerdere bedrijven.”
Ik stopte met glimlachen.
“Hoe weet je dat?”
Ze wees naar de opgevouwen krant naast mijn kopje.
Mijn foto stond op de zakelijke pagina.
Ik keek naar beneden.
Nora trok een wenkbrauw op.
“Ik ben wanhopig, meneer Cole. Ik ben niet blind.”
“Evan.”
“Evan.”
Ze probeerde de naam zorgvuldig en ging toen weer terug naar de lijst.
“Niet praten over trouwen. Geen verzonnen verhalen over vakanties. En zeg niet dat we samenwonen.”
“Je hebt hier goed over nagedacht.”
“Ik heb de afgelopen veertig minuten geprobeerd niet te to overgeven.”
Dat was een einde aan de grap.
Ik keek haar goed aan.
Haar jurk was onberispelijk. Haar haar was netjes vastgespeld. Maar haar duim bleef over de rand van haar telefoon wrijven, en ze had sinds ze ging zitten geen diepe ademhaling genomen.
“Wie ontmoeten we?”
“Mijn familie.”
“Allemaal?”
“Meeste.”
“Hoeveel mensen tellen als de meeste?”
“Mijn grootmoeder wordt vandaag vijfenzeventig. We lunchen bij Magnolia House.”
Ik wachtte.
“Mijn ouders. Mijn zus. Tantes, ooms. Wat familievrienden.”
Haar ogen zakten naar het scherm.
“En Miles.”
“Daar is hij.”
Ze keek op.
“Wie?”
“De reden voor het geld.”
“Miles is geen slecht mens.”
“Ik vroeg niet of hij dat was.”
“Hij is tweeëndertig. Succesvol. Beleefd. Hij onthoudt verjaardagen en stuurt handgeschreven bedankbriefjes.”
“Verontrustend.”
“Mijn moeder vindt hem perfect.”
“Wat denk je?”
Nora opende haar mond, maar leek het antwoord dat ze had voorbereid te heroverwegen.
Uiteindelijk zei ze: “Ik wil hem niet.”
Er was niets onzeker aan die zin.
Ik boog me voorover.
“Weet hij het?”
“Ja.”
“Weet je moeder dat?”
“Ze denkt dat ik van gedachten zal veranderen.”
“En een vriendje moet het regelen?”
“Ze zei dat als ik serieus was over iemand anders, ze zou stoppen met pushen.”
Ik keek nog eens naar het geld.
Duizend dollar om haar overtuigend te laten klinken.
“Wat gebeurt er nog meer tijdens deze lunch?”
Nora verstijfde.
