‘Miles’ familie bezit een keten van luxe hotels. Zijn vader kent iedereen die ertoe doet in deze stad. Mijn moeder organiseert al jaren hun evenementen. Ze vindt dat een huwelijk tussen Miles en mij een perfecte zakelijke en sociale verbinding zou zijn.’

‘En Miles?’

‘Die vindt het een goed idee.’

‘Heeft hij je ooit gevraagd wat jij ervan vindt?’

Nora keek me aan.

‘Niet één keer.’

Ik voelde mijn kaak aanspannen.

‘Waarom ben je dan niet gewoon vertrokken?’

Haar gezicht veranderde.

‘Je denkt dat ik dat niet heb geprobeerd?’

Ik zei niets.

‘Ik heb het mijn moeder vorig jaar verteld. Ze zei dat ik overwerkt was. Daarna zei ze dat ik ondankbaar was. Mijn zus vertelde me dat ik de familie in verlegenheid bracht. En Miles…’ Ze slikte. ‘Miles zei dat ik uiteindelijk wel zou begrijpen dat hij de beste keuze was.’

‘Klinkt als een man die gewend is te krijgen wat hij wil.’

‘Dat is hij ook.’

Ze keek weer naar buiten.

‘Mijn grootmoeder is de enige die me serieus neemt.’

‘Daarom wilde ze dat je het vandaag vertelde.’

Nora knikte.

‘Ze heeft me altijd aangemoedigd om mijn eigen weg te kiezen. Maar ze is ziek geweest. Niet ernstig genoeg om het iedereen te vertellen, maar wel genoeg om haar bang te maken dat ze niet meer alle tijd van de wereld heeft.’

Ik keek naar haar.

‘En ze wil je zien doen wat je werkelijk wilt.’

‘Ja.’

‘Dan moeten we ervoor zorgen dat ze vandaag trots op je is.’

Nora draaide haar hoofd naar me toe.

‘Je kent mijn familie nog niet.’

‘Ik heb erger meegemaakt dan een lunch.’

Ze bestudeerde me.

‘Wat voor erger?’

‘Zakelijke vergaderingen.’

Ze lachte kort, maar haar vingers bleven nerveus over de rand van haar handtas bewegen.

Ik besloot haar niet verder uit te vragen.

Niet voordat we wisten wat ons te wachten stond.

Magnolia House lag aan een rustige straat, verscholen achter hoge eikenbomen en een smeedijzeren hek. Het was een van die oude landhuizen die ooit door een rijke familie waren gebouwd en later waren omgevormd tot een exclusieve locatie voor bruiloften, diners en liefdadigheidsevenementen.

Een passend decor voor Diane Bennett.

Op de oprit stonden tientallen auto’s. Een witte limousine, verschillende Duitse sedans en een rode sportwagen die zo luidruchtig was dat zelfs Daniel er even naar keek.

‘Die is van Miles,’ zei Nora.

Ik keek naar de sportwagen.

‘Bescheiden.’

‘Zijn vader heeft hem cadeau gedaan toen hij dertig werd.’

‘Wat gaf zijn vader hem toen hij eenentwintig werd?’

‘Een appartement in Manhattan.’

‘Dan begrijp ik waarom hij niet graag zelf iets koopt.’

Ze glimlachte, maar die glimlach verdween toen we de ingang naderden.

Door de openstaande dubbele deuren hoorde ik stemmen, gelach en het zachte geluid van bestek tegen porselein.

Een vrouw in een donkerblauwe jurk kwam ons tegemoet.

Ze was begin vijftig, met perfect gestyled blond haar, pareloorbellen en een glimlach die waarschijnlijk op honderden foto’s had gestaan.

Nora’s moeder.

Diane Bennett.

‘Daar ben je eindelijk,’ zei ze.

Ze kuste Nora op beide wangen en trok zich toen terug om haar van top tot teen te bekijken.

‘Je ziet er mooi uit. Ik dacht al dat je misschien weer op het laatste moment zou afzeggen.’

‘Gefeliciteerd met oma’s verjaardag, mam.’

‘Ja, ja. We gaan zo naar binnen.’

Diane’s blik gleed naar mij.

Ze glimlachte beleefd.

‘En jij bent?’

Nora haakte haar arm steviger door de mijne.

‘Mam, dit is Evan.’

Ik stak mijn hand uit.

‘Evan Cole. Aangenaam.’

Diane schudde mijn hand. Haar ogen bleven een fractie langer op mijn gezicht rusten.

Toen veranderde haar uitdrukking.

‘Cole?’

‘Dat klopt.’

‘Van Cole Development?’

‘Ja.’

Ze keek even naar Nora.

Toen weer naar mij.

‘Wat een verrassing.’

Haar stem klonk ineens warmer.

‘Ik wist niet dat Nora je kende.’

‘We hebben elkaar een tijdje geleden ontmoet.’

‘In Charleston?’

‘Ja.’

‘Wat bijzonder.’

Ze keek naar mijn pak, mijn horloge en vervolgens naar de auto die achter ons stond.

Ik kende die blik.

Ze probeerde te bepalen hoeveel ik waard was voordat ze besloot hoe vriendelijk ze moest zijn.

‘En wat doe je precies voor Cole Development?’ vroeg ze.

Nora kneep heel even in mijn arm.

Ik antwoordde rustig.

‘Ik ben eigenaar.’

Diane knipperde.

‘Pardon?’

‘Ik bezit het bedrijf.’

Er viel een korte stilte.

Diane herstelde zich snel.

‘Nou, dat is interessant. Nora heeft nooit verteld dat ze iemand zoals jij kende.’

‘Misschien heeft ze niet alles verteld.’

‘Blijkbaar niet.’

Ze keek naar Nora.

‘Lieverd, waarom heb je ons niet verteld dat je met Evan uitging?’

Nora haalde adem.

‘Omdat ik niet dacht dat het iets was waar iedereen zich mee moest bemoeien.’

Diane’s glimlach verstarde.

‘We zijn familie. Natuurlijk zijn we geïnteresseerd in je leven.’

‘Dat weet ik, mam.’

‘Kom maar mee. Iedereen wacht.’

Ze draaide zich om en liep naar binnen.