‘Omdat ik niet langer wil dat iemand haar gebruikt. Ook mijn eigen familie niet.’
Ik keek naar hem.
‘En wat gebeurt er als ik je niet vergeef?’
Hij ademde diep in.
‘Dan zal ik alsnog alles doen om de waarheid boven tafel te krijgen.’
‘En als ik nooit meer naar je terugkom?’
Hij keek naar de vloer.
‘Dan zal ik daarmee moeten leven.’
Voor het eerst voelde ik dat hij werkelijk begreep wat hij had verloren.
Maar voordat iemand iets kon zeggen, ging de telefoon van Gabriel.
Hij nam op.
Luisterde enkele seconden.
Toen veranderde zijn gezicht.
‘Wanneer?’
Hij liep naar het raam.
‘Hoeveel auto’s?’
Een stilte.
‘Sluit de poort. Niemand komt erin of eruit.’
Hij verbrak de verbinding.
Luca keek hem aan.
‘Wat is er?’
Gabriel draaide zich om.
‘Richard weet dat je hier bent.’
‘Hoe?’
‘Dat maakt niet uit.’
Hij keek naar mij.
‘We moeten haar onmiddellijk verplaatsen.’
Mijn moeder greep mijn hand.
‘Elena, kom.’
Ik keek naar Gabriel.
‘Wat gebeurt er?’
Hij antwoordde niet.
Buiten klonk een hard geluid.
Een auto die tegen de metalen poort botste.
Daarna een tweede.
En toen begonnen de beveiligingssirenen te loeien.
Luca trok onmiddellijk zijn jas uit en legde die om mijn schouders.
‘Blijf achter mij.’
Ik deed een stap achteruit.
‘Zeg me niet wat ik moet doen.’
Hij keek me aan.
Een fractie van een seconde leek hij iets te willen zeggen.
Toen knikte hij.
‘Je hebt gelijk. Wat wil je doen?’
Ik keek naar mijn moeder.
Naar Gabriel.
Naar de gang die naar de achteruitgang leidde.
‘Ik wil dat niemand meer voor mij beslist.’
Gabriel knikte.
‘Dan gaan we samen.’
De eerste explosie vond plaats bij de buitenpoort.
Glas trilde in de ramen.
Een van de bewakers rende de woonkamer binnen.
‘Ze zijn door de eerste beveiligingslinie!’
Gabriel trok zijn telefoon tevoorschijn.
‘Hoeveel?’
‘Minstens tien mannen.’
Luca keek naar Marco.
‘Breng de auto naar de achteringang.’
Marco verdween onmiddellijk.
Mijn moeder pakte mijn hand steviger vast.
Ik zag dat ze bang was.
Voor het eerst begreep ik dat de vrouw die ik als kind had gemist niet alleen een slachtoffer was van een oude familieoorlog.
Ze had er middenin geleefd.
En nu waren we er allemaal opnieuw in beland.
Gabriel opende een verborgen deur achter de boekenkast.
‘Deze kant op.’
We liepen door een smalle gang.
Mijn hart bonsde.
Achter ons klonken stemmen en voetstappen.
Luca bleef achteraan.
‘Schiet op!’
We bereikten een kleine binnenplaats.
Een zwarte auto stond met draaiende motor klaar.
Marco zat achter het stuur.
‘Instappen!’
Mijn moeder ging als eerste naar binnen.
Ik volgde.
Maar net voordat Luca de deur kon sluiten, klonk een stem achter ons.
‘Wat een ontroerend familiefeest.’
Richard Hayes stond aan het einde van de gang.
Naast hem stonden drie gewapende mannen.
Zijn pak was onberispelijk.
Zijn gezicht kalm.
Hij keek eerst naar Gabriel.
Toen naar mijn moeder.
En uiteindelijk naar mij.
‘Elena,’ zei hij.
Ik verstijfde.
Hij glimlachte.
‘Je bent eindelijk groot genoeg om de waarheid te horen.’
Luca stapte voor de auto.
‘Blijf uit haar buurt.’
Richard lachte.
‘Je hebt nog steeds niets begrepen, jongen.’
Hij keek naar Luca.
‘Je denkt dat je haar hebt gered door haar hierheen te brengen. Maar je hebt precies gedaan wat ik wilde.’
Luca keek hem woedend aan.
‘Wat bedoel je?’
Richard haalde een klein zwart apparaat uit zijn jas.
‘De overdracht is nog steeds mogelijk.’
Gabriel verstijfde.
Mijn moeder greep mijn hand.
Richard keek naar mij.
‘Je vader heeft je een geheim nagelaten, Elena. En je moeder heeft dat geheim al die jaren verborgen gehouden.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Welk geheim?’
Hij glimlachte.
‘De echte erfgenaam van het Moretti-imperium heeft nooit in de documenten gestaan.’
Gabriel zette een stap naar voren.
‘Richard, hou je mond.’
Maar Richard ging verder.
‘Je vader heeft niet alleen geprobeerd jou te beschermen. Hij heeft ook een tweede testament opgesteld.’
Hij keek naar mijn moeder.
‘Een testament waarin staat dat jij helemaal niet de enige erfgename bent.’
Mijn moeder werd bleek.
Ik keek haar aan.
‘Wat betekent dit?’
Ze schudde haar hoofd.
‘Elena…’
Richard glimlachte breder.
‘Vraag het haar maar.’
Hij deed een stap naar voren.
‘Vraag je moeder waar je broer is.’
De wereld leek stil te vallen.
Mijn broer.
Ik had nooit een broer gehad.
Tenminste, dat dacht ik.
Ik keek naar mijn moeder.
Haar lippen trilden.
‘Moeder?’
Ze sloot haar ogen.
En toen zei ze iets wat mijn hele leven opnieuw op zijn kop zette.
‘Je had een tweelingbroer.’
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
‘Wat?’
Ze begon te huilen.
‘Je vader heeft hem na je geboorte naar een andere familie gebracht om hem te beschermen.’
Ik keek naar Gabriel.
Hij keek weg.
‘Waar is hij?’ fluisterde ik.
Richard antwoordde voordat iemand anders dat kon doen.
‘Dat is precies wat ik je al die jaren heb willen vertellen.’
