Ik lachte zonder humor.

‘Natuurlijk.’

Hij wilde iets zeggen, maar ik hield mijn hand op.

‘Niet nu.’

Hij knikte.

Ik draaide me naar mijn moeder.

‘Vertel me alles.’

Ze haalde diep adem.

‘Je vader ontdekte dat Richard geld van hem stal. Hij wilde aangifte doen en de samenwerking beëindigen. Maar Richard had al jaren contacten binnen de familie Rossi.’

‘En mijn grootvader?’

‘De vader van Luca was degene die de opdracht gaf.’

Ik keek uit het raam.

De lichten van de stad verschenen in de verte.

‘Waarom?’

Mijn moeder kneep in mijn hand.

‘Omdat je vader wist dat er een testament bestond dat de macht over twee families kon veranderen.’

‘Welk testament?’

‘Het testament van mijn vader. Jouw grootvader.’

Ik keek haar aan.

‘En wat staat daarin?’

Ze zweeg even.

‘Dat jij en je broer samen de leiding zouden krijgen over de Moretti-familie. Niet één van jullie afzonderlijk.’

Ik keek naar Marco.

Hij zat voorin, zijn handen stevig om het stuur.

‘Waarom heeft niemand mij dat verteld?’

Marco antwoordde zacht:

‘Omdat Richard ons wilde scheiden. Hij wist dat als jij en ik elkaar ooit zouden vinden, zijn plannen konden mislukken.’

Ik voelde de tranen weer komen.

‘En wat gebeurt er nu?’

Gabriel keek naar de achteruitkijkspiegel.

‘Nu moeten we het testament vinden.’

‘Waar is het?’

Hij keek naar mijn moeder.

Zij antwoordde.

‘In het huis waar jij bent opgegroeid.’

Ik verstijfde.

‘Wat?’

‘Je vader heeft het daar verborgen. In de oude keuken.’

Ik dacht aan de stoel.

Aan mijn telefoon.

Aan de open deur.

Aan de plek waar ik was meegenomen.

‘Daarom hebben ze me daar ontvoerd.’

Mijn moeder knikte.

‘Richard wist dat je erheen zou gaan. Hij wilde het testament vinden voordat jij het kon ontdekken.’

Luca keek naar Marco.

‘Keer om.’

Marco keek hem aan.

‘Wat?’

‘We gaan terug.’

Gabriel schudde zijn hoofd.

‘Dat is precies wat Richard verwacht.’

Luca antwoordde koud:

‘Dan moet hij maar leren dat ik niet langer volgens zijn regels speel.’

Ik keek naar hem.

‘Je begrijpt het nog steeds niet.’

Hij draaide zich naar mij om.

‘Wat bedoel je?’

‘Ik wil geen oorlog.’

Hij zweeg.

‘Ik wil mijn moeder. Ik wil mijn broer leren kennen. Ik wil weten wie mijn vader werkelijk was.’

Mijn stem brak.

‘Ik wil mijn leven terug.’

Luca keek me lange tijd aan.

Toen knikte hij.

‘Dan zal ik je helpen dat terug te krijgen.’

Ik keek uit het raam.

Ik wilde hem geloven.

Maar ik had geleerd dat mooie woorden niet hetzelfde waren als waarheid.

En ergens diep vanbinnen wist ik dat het moeilijkste deel van mijn leven nog moest beginnen.

Want terwijl de auto door de donkere straten reed, verscheen er een nieuw bericht op mijn telefoon.

Het kwam van een nummer dat ik niet kende.

Er stond slechts één zin.

Alessandra, je broer vertelt niet de hele waarheid. Vraag hem wat er die nacht met jullie tweelingbroer is gebeurd.

Ik las het opnieuw.

Mijn broer.

Ik keek naar Marco.

Hij keek nog steeds naar de weg.

Maar toen ik zijn ogen in de achteruitkijkspiegel ontmoette, wist ik dat hij het bericht had gezien.

En dat hij bang was.

Voor het eerst begreep ik dat Richard misschien niet de enige was die geheimen bewaarde.

De auto stopte bij een verlaten landhuis aan de rand van de stad.

Gabriel had erop gestaan dat we daar zouden overnachten. Volgens hem was het terrein veilig en waren de toegangswegen afgesloten.

Ik wilde geen seconde langer tussen onbekende mensen blijven, maar mijn moeder was uitgeput en had nauwelijks nog kracht om te lopen.

Luca opende de deur voor haar.

Daarna keek hij naar mij.

Ik stapte zelfstandig uit.

Hij trok zijn hand terug voordat hij me kon aanraken.

Het was een klein gebaar.

Misschien betekende het niets.

Maar ik zag dat hij probeerde mijn grenzen te respecteren.

Binnen bracht mijn moeder me naar een slaapkamer.

‘Je kunt hier slapen.’

‘En jij?’

‘Ik ben naast je.’

Ik knikte.

Ze wilde mijn gezicht aanraken, maar aarzelde.

Ik pakte uiteindelijk zelf haar hand.

‘Ik heb zoveel vragen.’

‘Ik weet het.’

‘Ik weet niet eens of ik je kan vergeven.’

Ze knikte terwijl de tranen over haar wangen liepen.

‘Dat hoef je ook niet vandaag te doen.’

Ze kuste mijn voorhoofd.

‘Ik ben gewoon blij dat je leeft.’

Toen ze de kamer verliet, bleef ik op het bed zitten.

Mijn telefoon had weer bereik.

Er stonden zeven gemiste oproepen van een onbekend nummer en één bericht van Luca.

Ik slaap beneden. Je hoeft niet bang te zijn dat ik je kamer binnenkom. Als je iets nodig hebt, ben ik er.

Ik las het bericht.

Ik antwoordde niet.

Een kwartier later hoorde ik stemmen in de gang.

Ik herkende Marco’s stem.

‘Je had haar moeten vertellen.’

Luca antwoordde zacht.

‘Niet nu.’

‘Ze heeft het recht om te weten.’