Maar voor het eerst sinds mijn ontvoering voelde ik dat ik misschien nog een keuze had.
Totdat Gabriel nog één zin toevoegde.
‘Alleen moet je eerst weten dat Luca Rossi niet de enige man is die naar je op zoek is.’
Om vier uur ‘s middags ontving Luca een telefoontje.
Het was zijn vader.
‘Waar ben je?’ vroeg Richard.
‘Dat doet er niet toe.’
‘Je moet onmiddellijk naar het kantoor komen.’
‘Mijn vrouw is verdwenen.’
‘Je vrouw is niet je grootste probleem.’
Luca kneep zijn ogen samen.
‘Wat zei je?’
‘Er zijn documenten opgedoken. Documenten die niet in verkeerde handen mogen vallen.’
‘Je bedoelt de documenten over Alessandra?’
Richard zweeg.
Luca voelde zijn woede toenemen.
‘Je wist het.’
‘Ik weet niet waar je het over hebt.’
‘Je wist dat Gabriel leefde.’
‘Luister naar me, jongen. Je moet stoppen met zoeken.’
Luca lachte ongelovig.
‘Stoppen?’
‘Dit gaat verder dan jij begrijpt.’
‘Ze is mijn vrouw.’
‘En precies daarom heb ik je gewaarschuwd.’
Luca liep naar het raam van zijn kantoor.
‘Waarvoor?’
Richard antwoordde niet meteen.
Toen zei hij:
‘Omdat je moeder en ik jaren geleden een overeenkomst hebben gesloten.’
Luca verstijfde.
‘Welke overeenkomst?’
‘Over Alessandra.’
‘Wat heeft mijn moeder hiermee te maken?’
Richard zuchtte.
‘Je moeder heeft haar vader beloofd dat ze jou nooit met dat meisje zou laten trouwen.’
Luca voelde zijn bloed koud worden.
‘Mijn moeder is al jaren dood.’
‘Ja. Maar haar handtekening staat nog steeds onder de overeenkomst.’
‘Wat voor overeenkomst?’
Richard zweeg opnieuw.
Toen zei hij:
‘Een huwelijksovereenkomst.’
Luca draaide zich langzaam om.
‘Je wilt zeggen dat mijn huwelijk met Alessandra gepland was?’
‘Niet door mij alleen.’
Luca voelde zijn handen trillen.
‘Wie heeft dit geregeld?’
Richard sprak eindelijk.
‘Je vader.’
Luca sloot zijn ogen.
Zijn vader was acht jaar geleden overleden.
Maar zijn schaduw hing nog steeds over zijn leven.
‘Waarom?’ vroeg Luca.
Richard antwoordde met een zin die alles nog ingewikkelder maakte.
‘Omdat Alessandra de enige erfgename is van iets wat haar moeder heeft achtergelaten. Iets wat veel waardevoller is dan de aandelen van haar vader.’
Luca keek naar de vloer.
‘Wat?’
‘Een naam. Een familie. En een document dat bepaalt wie de controle krijgt over de Moretti-familie.’
Luca voelde een ijzige rilling over zijn rug lopen.
‘Je hebt haar gebruikt.’
Richard werd boos.
‘Ik heb de familie beschermd.’
‘Je hebt mijn vrouw gebruikt.’
‘Je moest alleen haar vertrouwen winnen. Dat was alles.’
Luca bleef roerloos staan.
‘Wat zei je?’
Richard besefte te laat wat hij had gezegd.
‘Ik bedoel…’
‘Je hebt me opgedragen haar vertrouwen te winnen?’
‘Je was jong. Je wist niet hoe de wereld werkte.’
Luca lachte kort.
Een harde, lege lach.
‘Ik heb haar vier jaar lang verteld dat ik van haar hield.’
‘En?’
‘Ik heb haar meegenomen naar onze trouwlocatie. Ik heb haar beloofd dat ik haar nooit alleen zou laten.’
Richard zuchtte.
‘Je bent verliefd geworden. Dat was niet de bedoeling, maar het gebeurde.’
Luca keek naar zijn telefoon.
Naar de laatste foto van Alessandra die hij had opgeslagen.
Ze lachte daarop.
Een echte lach.
Geen glimlach die ze gebruikte wanneer hij haar sieraden gaf om een ruzie goed te maken.
Een lach van voordat ze had geleerd om stil te worden.
‘Waar is ze?’ vroeg Luca.
‘Dat weet ik niet.’
‘Je liegt.’
‘Je begrijpt niet wat er op het spel staat.’
Luca verbrak de verbinding.
Daarna keek hij naar Marco.
‘We gaan naar het huis van mijn vader.’
Marco fronste.
‘Uw vader is overleden.’
‘Ik weet het.’
‘Wat verwacht u daar te vinden?’
Luca pakte zijn jas.
‘De waarheid.’
Het oude landgoed van de familie Rossi lag buiten de stad.
Het was een groot stenen gebouw dat al generaties lang in bezit was van de familie. Luca was er als kind opgegroeid, maar had het na de dood van zijn vader nauwelijks bezocht.
Zijn moeder had het huis uiteindelijk verkocht.
Maar Luca wist dat er nog één ruimte was die nooit aan iemand anders was overgedragen.
Het kantoor van zijn vader.
De kamer was afgesloten gebleven.
Zelfs na zijn dood had niemand toestemming gekregen om de persoonlijke archieven te openen.
Marco liep achter hem aan.
‘Bent u zeker dat u dit wilt doen?’
Luca haalde een sleutel uit zijn zak.
‘Mijn vader heeft mijn hele leven bepaald zonder dat ik het wist.’
Hij opende de deur.
De geur van oud leer en hout vulde de kamer.
Alles stond nog precies zoals vroeger.
Een groot bureau.
Twee leren fauteuils.
Een boekenkast.
En achter het bureau een ingelijste familiefoto.
Luca keek naar de foto.
Zijn vader stond in het midden.
Naast hem stond zijn moeder.
En achter hen stond een vrouw die hij onmiddellijk herkende.
Isabella Moretti.
De moeder van Alessandra.
Hij liep dichterbij.
Op de achterkant van de lijst stond een datum.
Vier jaar voordat Alessandra was geboren.
