Hij haalde een tweede foto uit zijn binnenzak.
Een jonge man stond erop.
Donker haar.
Dezelfde ogen als ik.
Dezelfde kleine moedervlek naast de linkerwang.
En om zijn hals hing een gouden ketting.
Dezelfde ketting die ik van mijn grootmoeder had gekregen.
Richard hield de foto omhoog.
‘Je broer leeft, Elena.’
Ik voelde mijn knieën knikken.
‘Wie is hij?’
Richard glimlachte.
‘Je kent hem al.’
Hij draaide de foto om.
Op de achterkant stond een naam.
MARCO BELLINI.
Ik keek onmiddellijk naar Luca’s hoofdbeveiliger, die bij de auto stond.
Marco.
De man die Luca al elf jaar vertrouwde.
De man die mijn verdwenen echtgenoot had geholpen zoeken.
De man die zojuist de auto voor ons had klaargezet.
Hij keek me aan.
Zijn gezicht was volledig bleek.
En toen zei hij:
‘Het spijt me, zus.’
Luca draaide zich langzaam naar Marco.
‘Wat heb je gezegd?’
Marco liet zijn blik zakken.
‘Het spijt me.’
Luca keek van Marco naar mij.
Daarna naar de foto in Richards hand.
‘Dit is onmogelijk.’
Marco zette een stap naar voren.
‘Ik wist het niet toen ik bij je kwam werken.’
Luca’s gezicht verstrakte.
‘Hoe lang weet je het dan wel?’
Marco zweeg.
‘Hoe lang?’ herhaalde Luca.
‘Drie jaar.’
Luca leek niet te kunnen geloven wat hij hoorde.
‘Drie jaar?’
Marco knikte.
‘Gabriel heeft me gevonden. Hij vertelde me wie ik was.’
‘En je hebt niets gezegd?’
‘Ik mocht haar niet in gevaar brengen.’
Luca lachte bitter.
‘Je hebt naast me gestaan tijdens mijn huwelijk. Je hebt me geholpen haar te beschermen. Je hebt in mijn huis gewoond.’
Hij keek naar Marco.
‘En al die tijd wist je dat zij je zus was?’
Marco keek naar mij.
‘Ik wilde haar ontmoeten.’
Ik voelde mijn ogen branden.
‘Waarom heb je dat niet gedaan?’
Hij slikte.
‘Omdat ik eerst wilde weten of je veilig was.’
‘En was ik dat?’
Hij keek naar Luca.
‘Ik dacht van wel.’
Ik voelde een vreemde pijn in mijn borst.
Ik had mijn hele leven gedacht dat ik alleen was.
Nu stonden er plotseling twee familieleden tegenover me die allebei hun leven hadden opgebouwd rond geheimen.
Een oom die me had laten ontvoeren.
Een broer die jarenlang naast mijn man had gestaan zonder me te vertellen wie hij was.
En een moeder die twintig jaar lang had gezwegen.
‘Ik wil weg,’ fluisterde ik.
Luca keek onmiddellijk naar Marco.
‘Maak de auto klaar.’
Richard lachte.
‘Jullie begrijpen het nog steeds niet.’
Hij hield het zwarte apparaat omhoog.
‘Niemand verlaat dit terrein voordat ik heb gekregen waarvoor ik gekomen ben.’
Gabriel trok zijn wapen.
Maar voordat iemand kon bewegen, klonk er een schot.
Iedereen dook naar beneden.
Het raam achter Richard brak in duizenden stukjes.
Een van zijn mannen viel op de grond.
De beveiligingsmannen van Gabriel stormden de binnenplaats op.
Luca greep mijn hand.
‘Nu!’
We renden naar de auto.
Mijn moeder zat al binnen.
Marco opende de achterdeur.
Ik keek nog één keer naar Richard.
Hij stond midden in de chaos.
En hij glimlachte.
Niet alsof hij verloren had.
Maar alsof alles precies volgens plan verliep.
Toen hoorde ik hem schreeuwen:
‘Vraag je moeder wie je vader werkelijk heeft vermoord!’
Ik verstijfde.
Luca trok me de auto in.
De deur sloeg dicht.
Marco trapte het gaspedaal in.
De auto schoot door de achterpoort.
Maar de woorden bleven in mijn hoofd rondspoken.
Wie had mijn vader vermoord?
Mijn moeder begon te huilen.
Ik draaide me naar haar toe.
‘Wat bedoelde hij?’
Ze bedekte haar gezicht.
‘Elena, alsjeblieft…’
‘Wat bedoelde hij?’
Ze keek me aan.
En toen sprak ze de woorden die ik nooit had willen horen.
‘Je vader is niet aan een hartaanval gestorven.’
Ik voelde mijn hart stilstaan.
‘Wat?’
Ze pakte mijn handen.
‘Je vader is vermoord.’
Ik keek naar Luca.
Hij staarde voor zich uit.
Zijn gezicht was volledig verstard.
Want hij wist iets.
Ik zag het aan zijn ogen.
Hij wist meer dan hij tot nu toe had verteld.
‘Luca,’ fluisterde ik.
Hij draaide zich naar me om.
‘Wat weet jij?’
Hij antwoordde niet.
‘Wat weet jij over mijn vader?’
Zijn handen balden zich tot vuisten.
Toen keek hij me recht aan.
‘Ik weet wie hem heeft vermoord.’
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
‘Wie?’
Luca sloot zijn ogen.
En toen zei hij:
‘Mijn vader.’
De auto reed door de nacht.
Niemand sprak.
Mijn moeder hield mijn hand vast, maar ik voelde haar aanraking nauwelijks.
Ik keek naar Luca.
Mijn man.
De man die ik vier jaar lang had vertrouwd.
De man wiens vader mijn vader had vermoord.
Ik wist niet meer waar ik moest beginnen.
‘Waarom heb je dat niet eerder verteld?’
Luca keek me aan.
‘Omdat ik het niet wist.’
‘Je zei net dat je het wist.’
‘Ik heb het vandaag ontdekt.’
‘Wanneer?’
‘In het kantoor van mijn vader.’
