‘Maar u had toch kunnen zoeken?’
‘Ik heb gezocht.’
Hij zweeg even.
‘Jarenlang.’
Ik keek naar hem.
‘En toen?’
‘Toen kreeg ik een brief.’
‘Van wie?’
‘Van je vader.’
Gabriel haalde een oude envelop uit zijn binnenzak.
Het papier was vergeeld.
‘Hierin stond dat ik je nooit mocht benaderen zolang je bij de familie Rossi vandaan bleef.’
Ik fronste.
‘Maar ik ben met Luca getrouwd.’
Gabriel knikte.
‘Precies.’
Hij schoof de envelop naar me toe.
Ik opende hem voorzichtig.
De brief was kort.
Gabriel,
Als je dit leest, heb ik waarschijnlijk gefaald in mijn poging om mijn dochter buiten onze wereld te houden.
Luca Rossi is niet de grootste bedreiging voor haar. De man achter hem is veel gevaarlijker.
Laat haar niet alleen achter. Wat er ook gebeurt, zorg dat ze nooit ontdekt dat haar moeder nog leeft voordat je haar kunt beschermen.
Ik keek op.
Mijn handen werden koud.
‘Nog leeft?’
Gabriel knikte.
Ik keek opnieuw naar de brief.
‘Mijn moeder leeft?’
‘Ja.’
Ik stond zo snel op dat mijn stoel achteruit schoof.
‘Waar is ze?’
Gabriel keek naar de deur.
‘Ze is hier.’
Ik draaide me om.
Aan het einde van de gang stond een vrouw.
Ze droeg een donkerblauwe jurk en hield haar handen voor haar lichaam gevouwen.
Haar haar was langer dan op de foto’s, met zilveren strengen bij haar slapen.
Maar haar ogen…
Die ogen kende ik.
Ik had ze iedere ochtend in de spiegel gezien.
De vrouw zette één stap naar voren.
‘Elena?’
Mijn adem stokte.
Ik voelde mijn benen trillen.
‘Moeder?’
Ze begon te huilen.
Ik wilde naar haar toe rennen.
Ik wilde haar omhelzen.
Ik wilde haar vragen waarom ze me had verlaten.
Maar ik bleef staan.
Want twintig jaar verdriet verdween niet zomaar omdat iemand plotseling weer voor je stond.
Ze kwam langzaam dichterbij.
‘Mijn meisje.’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee.’
Ze bleef staan.
‘Alsjeblieft…’
‘Waar was je?’
Ze sloot haar ogen.
‘Ik kan het uitleggen.’
‘Twintig jaar lang heb ik gedacht dat je dood was.’
Haar lippen trilden.
‘Het spijt me.’
‘Ik heb je begraven.’
Ze bedekte haar mond.
‘Ik weet het.’
‘Ik heb op mijn verjaardag een kaars voor je aangestoken. Ik heb brieven naar je geschreven. Ik heb jarenlang gedacht dat je me ergens kon horen.’
Ze begon harder te huilen.
Ik voelde mijn eigen tranen komen.
‘En je was hier?’
Ze knikte.
‘Ik kon niet terugkomen.’
‘Waarom niet?’
Ze keek naar Gabriel.
Toen weer naar mij.
‘Omdat ik degene was die de overeenkomst had ondertekend.’
Ik verstijfde.
‘Welke overeenkomst?’
Mijn moeder ging langzaam zitten.
‘De overeenkomst die ervoor moest zorgen dat jij ooit de macht over de Moretti-familie zou krijgen.’
Ik keek haar aan.
‘Ik wil helemaal geen macht.’
Ze knikte verdrietig.
‘Dat weet ik. Daarom heb ik geprobeerd je buiten alles te houden.’
Ze haalde een klein doosje uit haar tas.
Binnenin lag een gouden ring.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Het was dezelfde ring die ik op mijn oude familiefoto’s om haar vinger had gezien.
Ze legde hem voor me neer.
‘Je vader heeft je verteld dat ik dood was omdat hij dacht dat het de enige manier was om je veilig te houden.’
‘En wie heeft hem gedwongen dat te doen?’
Mijn moeder keek naar de deur.
‘Richard Hayes.’
Ik voelde mijn vingers verstijven.
‘Waarom?’
Ze haalde diep adem.
‘Omdat Richard niet alleen de aandelen van je vader wilde hebben. Hij wilde de volledige controle over het imperium dat mijn familie had opgebouwd.’
Ze keek me recht aan.
‘En omdat hij wist dat jij de enige persoon was die zijn plannen kon stoppen.’
Om acht uur ‘s avonds reed Luca het terrein van het Moretti-landgoed op.
Hij had slechts twee mannen meegenomen.
Marco zat naast hem.
Achter hen reed een tweede auto met een advocaat en twee beveiligingsmedewerkers.
De poort ging open voordat ze hoefden te stoppen.
Luca stapte uit.
Bij de ingang stond Gabriel.
De twee mannen keken elkaar enkele seconden zwijgend aan.
‘Je ziet er ouder uit,’ zei Gabriel.
Luca keek hem koud aan.
‘Jij ook.’
‘Je vader zou trots zijn.’
‘Mijn vader is de reden dat we hier staan.’
Gabriel glimlachte niet.
‘Dan begrijp je eindelijk iets.’
Luca keek langs hem heen.
‘Waar is Alessandra?’
‘Binnen.’
‘Ik wil haar zien.’
‘Dat zal afhangen van wat je komt vertellen.’
Luca haalde de bruine map uit zijn aktetas.
‘Ik weet van de overeenkomst.’
Gabriel keek naar de map.
‘En?’
‘Ik weet dat mijn vader me heeft gebruikt.’
‘Dat is niet alles.’
Luca keek hem aan.
‘Ik weet dat Richard haar moeder heeft verraden.’
Gabriel bleef stil.
‘Ik weet dat mijn huwelijk onderdeel was van een plan om haar erfenis te krijgen.’
Gabriel zette een stap dichterbij.
‘En weet je ook waarom ze vanmorgen alleen naar dat huis ging?’
Luca keek weg.
‘Ja.’
