‘Weet je waarom ze daar zat te wachten?’
Luca zweeg.
‘Ze wachtte op jou.’
De woorden kwamen harder aan dan Luca had verwacht.
Gabriel ging verder.
‘Ze wilde niet dat je haar bloemen kocht. Ze wilde geen diamanten. Ze wilde geen luxe auto of een groter huis. Ze wilde dat je naast haar ging staan toen ze je vroeg om haar mee naar huis te nemen.’
Luca sloot zijn ogen.
‘Ik weet het.’
‘Nee. Je weet het niet.’
Gabriel boog zich iets naar voren.
‘Je hebt haar laten vertrekken terwijl ze huilde. Je hebt haar laten geloven dat ze minder waard was dan jouw zakelijke afspraken. En nu wil je dat ik haar zomaar aan je teruggeef omdat je eindelijk bang bent haar kwijt te raken?’
Luca keek hem recht aan.
‘Nee.’
‘Wat dan?’
‘Ik wil haar vertellen wat ik weet. Ik wil haar vertellen dat mijn vader me heeft gebruikt. En dat ik…’
Zijn stem brak.
‘Dat ik van haar ben gaan houden.’
Gabriel keek hem lang aan.
‘Dat is misschien waar.’
Hij draaide zich om.
‘Maar liefde is geen vrijbrief voor verraad.’
Luca volgde hem naar binnen.
En toen hij de woonkamer binnenliep, zag hij mij.
Ik stond naast mijn moeder.
Mijn handen lagen op haar schouders.
Ik droeg nog steeds dezelfde kleren waarin ik was ontvoerd.
Mijn haar zat in de war.
Mijn gezicht was bleek.
Maar ik stond rechtop.
Luca bleef bij de deur staan.
‘Alessandra.’
Ik keek hem aan.
Vier jaar lang had ik naar die stem geluisterd.
Vier jaar lang had ik geloofd dat die stem me altijd zou beschermen.
Nu voelde ik alleen vermoeidheid.
‘Je bent gekomen.’
Hij knikte.
‘Ja.’
‘Waarom?’
Hij keek naar mijn moeder.
Toen naar mij.
‘Omdat ik je moet vertellen wat mijn vader heeft gedaan.’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Ik weet het al.’
Hij slikte.
‘Niet alles.’
‘Ik weet genoeg.’
Hij kwam een stap dichterbij.
‘Laat me het uitleggen.’
‘Je hebt vier jaar gehad om uit te leggen wie je was, Luca.’
Hij bleef staan.
‘Ik heb je nooit willen gebruiken.’
Ik keek hem aan.
‘Maar je hebt het wel gedaan.’
Hij liet zijn hoofd zakken.
‘Ja.’
Dat ene woord veranderde iets in de kamer.
Geen excuses.
Geen verdediging.
Geen poging om de schuld op iemand anders af te schuiven.
Gewoon een bekentenis.
Hij keek weer op.
‘De eerste keer dat ik je zag, wist ik wie je was. Mijn vader had me verteld dat ik dicht bij je moest komen. Hij had documenten voorbereid en me uitgelegd wat ik moest doen.’
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
‘En je deed het.’
‘Ja.’
‘Je nodigde me uit voor koffie.’
‘Ja.’
‘Je kuste me.’
Hij sloot zijn ogen.
‘Ja.’
‘Je vroeg me ten huwelijk.’
Zijn stem brak.
‘Ja.’
Ik keek naar mijn handen.
‘En toen ik ziek was, toen je me ‘s nachts naar het ziekenhuis bracht, toen je naast mijn bed zat… was dat ook een opdracht?’
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
‘Nee.’
‘Hoe moet ik dat weten?’
Hij had geen antwoord.
Ik liep naar de tafel en pakte mijn trouwring.
Ik had hem die ochtend niet meegenomen, maar mijn moeder had hem uit mijn tas gehaald toen ze mijn spullen terugvond.
Ik hield hem omhoog.
‘Weet je wat het ergste is?’
Luca keek naar de ring.
‘Wat?’
‘Ik heb nooit een perfect huwelijk van je gevraagd.’
Mijn stem trilde.
‘Ik wilde gewoon dat je me zag. Dat je me hoorde. Dat je me niet behandelde alsof mijn gevoelens iets waren wat je kon oplossen met een cadeau.’
Hij begon te huilen.
‘Ik weet het.’
‘Nee, Luca. Je weet het nu omdat je me kwijt bent.’
Ik legde de ring op tafel.
‘Ik weet niet of ik ooit nog van je kan houden.’
Hij keek naar de ring alsof het zijn doodvonnis was.
Toen knikte hij langzaam.
‘Dat begrijp ik.’
Ik verwachtte dat hij zou protesteren.
Dat hij zou zeggen dat ik zijn vrouw was.
Dat hij zou eisen dat ik meeging.
Maar hij deed niets.
Hij haalde alleen een document uit zijn jas.
‘Dit zijn de originele stukken uit het kantoor van mijn vader. Ik heb ze aan mijn advocaat gegeven. Hij heeft bevestigd dat de overeenkomst waarmee je aandelen zouden worden overgedragen juridisch ongeldig is.’
Ik keek naar het document.
‘Waarom geef je me dit?’
‘Omdat het van jou is.’
‘En de rest?’
Hij keek naar Gabriel.
‘Ik heb ook bewijs dat Richard de verdwijning van je moeder heeft georganiseerd.’
Mijn moeder liet mijn schouder los.
‘Wat?’
Luca keek haar aan.
‘Ik heb een document gevonden met zijn handtekening. Er zijn ook betalingsbewijzen en correspondentie.’
Gabriel kwam onmiddellijk dichterbij.
‘Waar is het bewijs?’
Luca haalde zijn telefoon tevoorschijn.
‘Bij mijn advocaat. Op meerdere beveiligde locaties.’
Gabriel keek hem onderzoekend aan.
‘Waarom zou je ons helpen?’
Luca keek naar mij.
