Nathan bleef bij de deur staan.
Ik knielde en keek naar de onderste lade.
Er zat een klein sleutelgat in.
De sleutel van mijn moeder paste precies.
Ik draaide hem om.
Er klonk een zachte klik.
De lade schoof open.
Binnenin lag een zwarte map, een oude USB-stick en een envelop met daarop één woord.
Claire.
Ik haalde de map eruit.
De eerste pagina was een overzicht van aandelen.
De tweede pagina bevatte een lijst met namen.
De derde pagina liet me verstijven.
Robert Hale.
Margaret Walker.
En daaronder:
Ethan Walker.
Ik keek naar Nathan.
“Wat doet de naam van mijn schoonmoeder in dit dossier?”
Nathan nam het papier voorzichtig van me over.
“Dit lijkt een overzicht van een particuliere investeringsstructuur.”
“En Ethan?”
Hij bladerde verder.
“Het lijkt erop dat hij drie jaar geleden een belang heeft gekregen in een bedrijf dat verbonden is aan Sterling Crest.”
“Van wie?”
Nathan keek naar de volgende pagina.
“Van Robert Hale.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Waarom zou Robert aandelen aan Ethan geven?”
Nathan bleef naar het papier kijken.
“Misschien omdat Ethan meer wist dan jij dacht.”
Ik pakte de USB-stick.
“Kunnen we deze uitlezen?”
“Ja. Maar niet op een gewone computer. Als dit vertrouwelijke bedrijfsinformatie bevat, moeten we eerst een forensische kopie maken.”
Ik knikte.
“Regel dat.”
Toen zag ik iets onder in de lade.
Een kleine foto.
Mijn vader, mijn moeder en een derde persoon.
Ik herkende mijn vader en moeder onmiddellijk.
De derde persoon stond half achter hen.
Een jonge man met donker haar.
Ik draaide de foto om.
Op de achterkant stond een datum.
En een naam.
Daniel Cross.
Ik keek naar Nathan.
“Wie is Daniel Cross?”
Nathan werd bleek.
“De advocaat die je moeder noemde.”
“Je zei dat hij uit het dossier was verdwenen.”
“Dat klopt.”
“Waarom staat hij dan op een foto met mijn ouders?”
Nathan nam de foto van me aan.
Hij bekeek hem zorgvuldig.
“Ik denk dat hij niet zomaar een advocaat was.”
“Wat bedoel je?”
Nathan draaide de foto om.
Onder de naam stond een korte zin in het handschrift van mijn vader.
De enige man die weet waar de eerste aandelenoverdracht werkelijk begon.
Tegen zes uur ‘s avonds waren we terug op kantoor.
De USB-stick was naar een digitaal forensisch specialist gestuurd. Nathan had contact opgenomen met een oud-collega van mijn vader om te achterhalen waar Daniel Cross zich bevond.
Ik had nog steeds geen antwoord op de vraag waarom mijn moeder die brief had verborgen.
Mijn telefoon ging.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Claire Walker?”
“Ja.”
“Mijn naam is Daniel Cross.”
Ik verstijfde.
“Waar bent u?”
“Dat is niet belangrijk. Ik heb gehoord dat u de brief van uw moeder hebt gevonden.”
Ik keek naar Nathan.
Hij gebaarde dat ik de luidspreker moest inschakelen.
“Hoe weet u dat?”
“Omdat ik haar heb geholpen die brief te schrijven.”
“Waarom hebt u hem niet zelf aan mij gegeven?”
“Omdat ik destijds werd bedreigd.”
“Door wie?”
Er viel een lange stilte.
Toen zei hij:
“Door de man die uw vader heeft verraden.”
Ik kneep mijn ogen samen.
“Robert Hale?”
“Nee.”
“Wie dan?”
Daniel Cross haalde hoorbaar adem.
“Uw echtgenoot.”
Ik voelde mijn hart een slag overslaan.
“Dat is onmogelijk.”
“Ik wou dat het zo was.”
“Mijn man kende mijn vader nauwelijks toen hij overleed.”
“Dat is niet waar, mevrouw Walker.”
Nathan keek me geschokt aan.
Daniel vervolgde.
“Ethan Walker was al betrokken bij Robert Hale voordat hij u ontmoette. Hij werkte destijds voor een kleine investeringsmaatschappij die door Hale werd gebruikt om aandelen van Sterling Crest over te nemen.”
Ik kon nauwelijks spreken.
“Waarom zou Ethan dat doen?”
“Omdat hij dacht dat hij op die manier rijk zou worden.”
“Maar hij had toen nog geen toegang tot mijn familie.”
“Dat dacht hij zelf ook.”
Ik sloot mijn ogen.
“Wat bedoelt u?”
“Uw vader had hem al eerder ontmoet. Ethan heeft geprobeerd hem ervan te overtuigen dat Sterling Crest moest worden opgesplitst en verkocht.”
“Mijn vader zou dat nooit hebben gedaan.”
“Dat wist uw vader ook. Daarom heeft hij een onderzoek gestart.”
“En mijn moeder?”
“Uw moeder ontdekte dat Robert Hale de documenten vervalste. Ze wist dat Ethan erbij betrokken was.”
Ik keek naar de foto op mijn bureau.
Mijn ouders.
Daniel Cross.
De woorden van mijn moeder.
Vertrouw niet iedereen die naast je vader heeft gewerkt.
“Waarom heeft ze me niets verteld?”
“Omdat ze bang was dat u hetzelfde zou overkomen als uw vader.”
Mijn keel werd droog.
“Wat is er met mijn vader gebeurd?”
Daniel antwoordde niet meteen.
Toen zei hij:
“Uw vader heeft geen natuurlijke hartaanval gehad.”
De kamer leek plotseling kleiner te worden.
Nathan stond langzaam op.
“Daniel, waar baseert u dat op?”
“Op de medische gegevens die ik destijds heb gezien. En op een opname die uw vader kort voor zijn dood heeft gemaakt.”






