“Chloe is ingewikkeld. Ze heeft me onder druk gezet. Mijn moeder heeft alles erger gemaakt. Ik wilde je niet op deze manier kwetsen.”

Ik lachte zacht.

“Op welke manier wilde je me dan kwetsen?”

“Zo bedoelde ik het niet.”

“Hoe bedoelde je het wel?”

Hij bleef stil.

Ik hoorde op de achtergrond een stem.

Margaret.

“Ethan, vraag haar of ze de bank al heeft gebeld!”

Hij bedekte de telefoon niet goed genoeg.

Ik hoorde elk woord.

Ethan kuchte.

“Claire, er is een probleem met mijn zakelijke rekening.”

“Dat is vervelend.”

“De bank heeft mijn kredietlimiet geblokkeerd.”

“Dan moet je met je bank praten.”

“Ze zeggen dat de garantie wordt onderzocht.”

“Dat klinkt als een zakelijke kwestie.”

“Je weet heel goed dat dit door jou komt.”

Ik liet een paar seconden stilte vallen.

“Je hebt gelijk. Ik heb Nathan gevraagd om de garanties te onderzoeken.”

“Je kunt mijn bedrijf niet kapotmaken!”

“Dat is ook niet mijn bedoeling.”

“Dan moet je de blokkering opheffen.”

“Ik kan geen financiële documenten goedkeuren waarvan de handtekening mogelijk vervalst is.”

Hij werd stil.

Toen zei hij:

“Wat?”

“Je hebt me gehoord.”

“Waar heb je het over?”

“De waarderingsverklaring van drie jaar geleden. De garantie op je lening. Mijn handtekening.”

Zijn ademhaling veranderde.

“Ik weet niet waar je het over hebt.”

“Dat is precies wat Nathan ook graag van je wil horen.”

“Claire, luister—”

“Nee, Ethan. Jij hebt jarenlang naar jezelf geluisterd. Nu is het mijn beurt.”

Ik verbrak de verbinding.

Mijn handen trilden.

Niet van angst.

Van woede.

Om half vier kwam Daniel opnieuw mijn kantoor binnen.

“Mevrouw, er staat iemand beneden die u wil spreken.”

“Wie?”

“Chloe Bennett.”

Ik keek op.

“Alleen?”

“Nee. Haar vader is bij haar.”

Ik herkende de naam.

Bennett Import Holdings.

Een middelgroot importbedrijf in Austin. Ethan had die naam eerder genoemd. Hij had gezegd dat de vader van Chloe hem kon helpen met contacten in de transportsector.

“Hebben ze een afspraak?”

“Nee.”

“Dan kunnen ze een afspraak aanvragen.”

Daniel knikte.

“Dat heb ik gezegd. Maar meneer Bennett beweert dat hij een persoonlijke relatie met u heeft.”

Ik fronste.

“Met mij?”

“Dat zei hij.”

Ik stond op en liep naar het raam.

“Laat ze binnen.”

Daniel keek me even aan.

“Zeker weten?”

“Ja.”

Tien minuten later gingen de deuren open.

Chloe kwam als eerste binnen. Ze droeg een beige mantel, een dure handtas en een grote zonnebril die ze pas afzette toen ze tegenover mijn bureau stond.

Haar vader was een forse man van ongeveer zestig. Hij droeg een donker pak en hield zijn kin hoog.

“Mevrouw Walker,” zei hij.

“Wat kan ik voor u doen?”

Hij keek naar Chloe.

“Mijn dochter is erg overstuur.”

“Dat begrijp ik.”

“Ze is zwanger. Ze heeft rust nodig. En wat er gisteren is gebeurd, heeft haar behoorlijk geschokt.”

Ik keek naar Chloe.

“Wat is er gisteren gebeurd?”

Ze kneep haar lippen op elkaar.

“U weet precies wat er is gebeurd.”

“Ik weet dat u in een woning bent getrokken waarvan u de eigenaar niet kende.”

Haar vader zette een stap naar voren.

“Dat is niet waarom we hier zijn.”

“Waarvoor dan wel?”

Hij legde een map op mijn bureau.

“Mijn bedrijf heeft een zakelijke overeenkomst met Ethan. We hebben afgesproken dat hij bepaalde logistieke activiteiten voor ons zou beheren. De financiering zou via Sterling Crest lopen.”

Ik keek naar de map.

“Wie heeft u verteld dat Sterling Crest die financiering zou verstrekken?”

“Ethan.”

“En heeft hij u een schriftelijke toezegging gegeven?”

“Ja.”

Hij haalde een document tevoorschijn.

Ik bekeek het.

Een conceptovereenkomst.

Daaronder stond mijn naam.

Mijn handtekening.

Ik keek langzaam op.

“Waar heeft u dit vandaan?”

“Van Ethan.”

“Wanneer?”

“Vorige maand.”

Ik las het document opnieuw.

Volgens de overeenkomst zou Sterling Crest een kredietfaciliteit van vijf miljoen dollar beschikbaar stellen aan Bennett Import Holdings. De financiering zou worden gebruikt voor een nieuwe distributiehub in Texas.

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

“Dit document is niet door mij goedgekeurd.”

De man trok zijn wenkbrauwen op.

“Maar uw handtekening staat erop.”

“Dat weet ik.”

“Dan begrijp ik het probleem niet.”

“Dat komt omdat u nog niet begrijpt wat u in handen hebt.”

Ik schoof het document terug.

“Dit is geen definitieve overeenkomst. Het is een vervalst of onbevoegd opgesteld document. Sterling Crest heeft nooit ingestemd met deze financiering.”

Chloe keek naar haar vader.

Hij draaide zich naar haar om.

“Je zei dat alles geregeld was.”

“Dat was het ook,” zei ze snel.

“Je zei dat Ethan het had geregeld.”

“Dat heeft hij ook!”

Ik keek naar haar.

“Chloe, waarom bent u hier?”

Ze slikte.

“Ik wil gewoon dat u ophoudt Ethan lastig te vallen.”

Ik leunde achterover.

“Ik heb Ethan niet lastiggevallen. Ik heb een onderzoek ingesteld naar documenten die mijn handtekening dragen zonder mijn toestemming.”

“U probeert hem te vernederen.”