“Dit is intimidatie!”

“Nee,” antwoordde Nathan. “Dit is een zakelijke inspectie.”

Chloe hield haar telefoon tegen haar borst.

“Ik ben zwanger. Jullie kunnen ons niet zomaar op straat zetten.”

Nathan keek even naar haar buik en vervolgens weer naar Ethan.

“Niemand heeft gezegd dat iemand vandaag op straat wordt gezet. De heer Walker heeft een geldige bewoningsregeling. Die regeling wordt nu echter herzien.”

“Herzien?” Ethan lachte schamper. “Claire is mijn vrouw.”

“Dat klopt,” zei Nathan. “En dat maakt de situatie juridisch bijzonder interessant.”

Hij haalde een derde document tevoorschijn.

“Volgens de overeenkomst is het gebruik van het pand uitsluitend toegestaan zolang de bewoner zich houdt aan de voorwaarden voor persoonlijk gebruik, onderhoud en naleving van de huisregels. Het zonder toestemming vervangen van de sloten en het verhinderen van toegang aan de rechtmatige eigenaar vormen ernstige schendingen.”

Margaret werd bleek.

“Ik heb de sloten laten vervangen.”

Nathan keek haar aan.

“Dat weten we.”

“Ik wilde alleen de veiligheid van mijn zoon beschermen.”

“Dan had u misschien eerst moeten controleren wie de eigenaar was.”

Ethan draaide zich naar zijn moeder.

“Jij hebt de sloten laten vervangen?”

Margaret hief haar kin.

“Ik heb gedaan wat nodig was. Jij moest een nieuw begin kunnen maken.”

“Je zei dat Claire ermee had ingestemd.”

“Ze moest vertrekken.”

“Je zei dat ze ermee had ingestemd!”

“Ze was toch al ongelukkig?”

Nathan liet hen even praten.

Toen legde hij de laatste pagina op de kleine tafel bij de ingang.

“Mevrouw Walker heeft besloten de huidige bewoningsregeling voorlopig te handhaven, maar de zakelijke voordelen van de heer Walker worden vandaag onderzocht. We zullen ook een formele melding doen van de ongeautoriseerde wijziging van de sloten.”

Ethan keek op.

“Welke zakelijke voordelen?”

Daniel opende zijn map.

“Uw bedrijfsvoertuig, de brandstofkaart, uw zakelijke kredietlimiet en de vergoeding voor uw representatiekosten.”

Ethan staarde hem aan.

“Dat heeft niets met dit huis te maken.”

“Het zijn voorzieningen die via een dochteronderneming van Sterling Crest worden gefinancierd,” antwoordde Daniel. “Uw gebruik ervan wordt daarom opnieuw beoordeeld.”

“Ik heb mijn eigen bedrijf.”

“Dat klopt. En uw bedrijf heeft momenteel een openstaande kredietfaciliteit die door Sterling Crest wordt gegarandeerd.”

Ethan zweeg.

Dat was het moment waarop hij eindelijk begreep dat het niet alleen om het huis ging.

Zijn bedrijf.

Zijn auto.

Zijn zakelijke contacten.

De introducties die hem de afgelopen jaren hadden geholpen.

Veel van wat hij als zijn eigen succes beschouwde, was mogelijk gemaakt door een vrouw die hij de avond ervoor in de regen had laten staan.

“Waar is Claire?” vroeg hij.

Nathan sloot zijn aktetas.

“Op kantoor.”

“Ik wil haar spreken.”

“Dat kan ze zelf bepalen.”

“Ik ben haar man!”

Nathan keek hem rustig aan.

“Dan had u zich misschien ook als haar echtgenoot moeten gedragen.”

Om negen uur zat ik in mijn kantoor op de zevenendertigste verdieping van de Sterling Crest Tower.

De ramen keken uit over het centrum van Houston. De regen was opgehouden, maar de straten glommen nog van het water. Beneden reden auto’s langs de brede lanen, terwijl de stad langzaam haar dagelijkse ritme hervatte.

Ik had een zwarte broek, een crèmekleurige blouse en een donkerblauwe blazer aangetrokken. Mijn haar zat in een lage knot. Op mijn bureau stond een kop koffie die ik nauwelijks had aangeraakt.

Daniel kwam binnen.

“De documenten zijn afgeleverd.”

“En?”

“Ethan was behoorlijk geschokt.”

“Zijn moeder?”

“Boos. Ze beweerde dat u nooit het recht had gehad om het huis als uw eigendom te beschouwen.”

Ik keek op.

“Dat is interessant.”

Daniel ging tegenover me zitten.

“Er is nog iets.”

Ik legde mijn pen neer.

“Wat?”

“Chloe heeft een foto gemaakt van de documenten. Ze heeft die naar iemand gestuurd voordat Nathan het huis verliet.”

“Wie?”

“We weten het nog niet. Maar ze heeft ook geprobeerd toegang te krijgen tot de beveiligingsruimte.”

Ik keek hem aan.

“Waarom?”

“Volgens de beveiligingsmedewerker wilde ze weten of er camera’s in het huis aanwezig waren.”

Ik leunde achterover.

Dat was vreemd.

Chloe was pas drie maanden zwanger. Ze was nauwelijks een paar weken geleden in mijn huis ingetrokken, maar gedroeg zich alsof ze er al jaren woonde.

En nu wilde ze weten welke camera’s er waren?

“Laat de beveiligingsbeelden veiligstellen,” zei ik. “Alle beelden van de afgelopen negentig dagen.”

Daniel schreef iets op.

“Dat wordt geregeld.”

“En laat de sloten vervangen door een erkend bedrijf. Ik wil dat alle sleutels worden geregistreerd.”

“Begrepen.”

Hij stond op, maar bleef nog even bij de deur staan.

“Claire?”

“Ja?”

“Mag ik iets persoonlijks vragen?”

Ik keek hem aan.

“Ga je gang.”

“Waarom heeft u hem nooit verteld wie u werkelijk bent?”

Ik keek naar mijn handen.

Zeven jaar geleden had Ethan me verteld dat hij niet met een rijke vrouw wilde trouwen. Hij wilde iemand die van hem hield om wie hij was.

Ik had hem geloofd.