“Dat heeft hij zelf uitstekend gedaan.”

Haar vader sloeg met zijn hand op mijn bureau.

“Mijn bedrijf heeft geld geïnvesteerd op basis van deze overeenkomst!”

Daniel, die bij de deur stond, kwam onmiddellijk naar voren.

“Ik verzoek u uw stem te verlagen.”

De man keek hem woedend aan.

“Bemoei je er niet mee.”

Ik stak mijn hand op.

“Daniel, laat hem.”

Toen richtte ik me weer tot de man.

“U zegt dat u geld hebt geïnvesteerd. Hoeveel?”

Hij noemde een bedrag.

Ik keek hem strak aan.

“Waar heeft dat geld naartoe gegaan?”

Hij aarzelde.

“Dat moet u aan Ethan vragen.”

“Dat zal ik zeker doen.”

Chloe werd plotseling bleek.

Ze keek naar haar vader en daarna naar mij.

Voor het eerst sinds ze binnen was gekomen, leek ze niet langer zeker van zichzelf.

“Wat bedoelt u?” vroeg ze.

Ik sloeg de map dicht.

“Ik bedoel dat ik denk dat uw vader en ik een veel groter probleem hebben dan een mislukte relatie.”

Toen ze vertrokken waren, bleef ik nog enkele minuten achter mijn bureau zitten.

Daniel bracht me een glas water.

“Dat ging niet goed.”

“Nee.”

“Denkt u dat Chloe wist dat de documenten niet echt waren?”

Ik keek naar de gesloten deur.

“Ik denk dat ze meer weet dan ze laat blijken.”

Daniel knikte.

“Ik zal de beveiligingsbeelden van de lift opvragen.”

“Goed.”

Mijn telefoon trilde.

Een onbekend nummer.

Ik nam niet op.

Er kwam meteen een bericht.

U moet stoppen met Nathan Brooks. Hij weet niet wat uw vader werkelijk met dit bedrijf heeft gedaan.

Ik las het opnieuw.

Toen verscheen een tweede bericht.

Vraag hem waarom uw moeder destijds haar aandelen heeft verkocht.

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

Mijn moeder was zeven jaar geleden overleden.

Ze had nooit aandelen verkocht. Tenminste, dat was wat ik altijd had geloofd.

Ik belde Nathan.

Hij nam na twee keer overgaan op.

“Claire?”

“Ik heb een vraag.”

“Ja?”

“Wat weet jij over de aandelen van mijn moeder?”

Er viel een korte stilte.

“Waarom vraag je dat?”

“Omdat iemand me zojuist een bericht heeft gestuurd waarin staat dat mijn moeder haar aandelen heeft verkocht.”

Nathan ademde langzaam uit.

“Waar ben je?”

“In mijn kantoor.”

“Blijf daar. Ik kom eraan.”

“Nathan, wat is er?”

“Ik wil dit liever persoonlijk bespreken.”

“Nu.”

“Claire, luister naar me. Er zijn dingen in het dossier van je vader die nooit volledig zijn opgehelderd.”

Ik stond op.

“Welke dingen?”

“Onder andere een overdracht van aandelen die kort voor zijn overlijden heeft plaatsgevonden.”

Ik keek naar het raam.

“Mijn vader is niet plotseling overleden. Hij had een hartaanval.”

“Dat is wat in het officiële rapport staat.”

“Wat probeer je te zeggen?”

“Ik probeer te zeggen dat je vader mogelijk wist dat iemand binnen Sterling Crest geld en aandelen verplaatste zonder zijn toestemming.”

Ik voelde mijn vingers verstijven rond de telefoon.

“Wie?”

“Dat weet ik nog niet.”

“Maar je hebt een vermoeden.”

Nathan zweeg.

Toen zei hij één naam.

“Robert Hale.”

Nathan arriveerde twintig minuten later.

Hij sloot de deur van mijn kantoor en legde zijn aktetas op tafel.

“Ik wilde dit gesprek niet via de telefoon voeren.”

“Vertel me alles.”

Hij haalde een oud dossier tevoorschijn.

De kaft was vergeeld. Op de voorkant stond de naam van mijn vader.

“Na het overlijden van je vader heeft de raad van bestuur een volledige audit laten uitvoeren. Daaruit bleek dat er in de maanden vóór zijn dood verschillende aandelenoverdrachten waren geregistreerd.”

“Waarom weet ik daar niets van?”

“Omdat de overdrachten later werden teruggedraaid.”

“Door wie?”

“Door je moeder.”

Ik ging langzaam zitten.

Nathan sloeg een pagina om.

“Je moeder heeft ontdekt dat iemand aandelen van je vader probeerde te verplaatsen naar een particuliere investeringsmaatschappij. Ze heeft de overdrachten geblokkeerd en de documenten naar een onafhankelijke advocaat gestuurd.”

“Welke advocaat?”

Nathan keek op.

“Daniel Cross.”

Ik kende die naam niet.

“Wat gebeurde er daarna?”

“Daniel Cross verdween uit het dossier. Robert Hale nam de communicatie met de raad van bestuur over. Je moeder werd kort daarna ernstig ziek.”

Ik staarde hem aan.

“Mijn moeder was gezond.”

“Dat dacht iedereen.”

“Wat bedoel je?”

Nathan legde een tweede document op tafel.

“De medische rapporten die destijds aan het bedrijf werden verstrekt, waren niet volledig. Er waren afwijkingen in haar bloedwaarden. Een arts had een aanvullend onderzoek aanbevolen, maar dat onderzoek is nooit uitgevoerd.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen.

“Mijn moeder is overleden aan een hartstilstand.”

“Dat is wat op haar overlijdensakte staat.”

“En jij denkt dat iemand haar heeft vergiftigd?”

“Ik denk dat we moeten onderzoeken wat er is gebeurd.”

Ik stond op en liep naar het raam.

Mijn hele leven had ik gedacht dat mijn vader door een hartaanval was overleden en dat mijn moeder daarna langzaam achteruit was gegaan door verdriet.

Ik had nooit getwijfeld aan de officiële verklaringen.