“Dan hebben we een vervalst document.”
Ik keek opnieuw naar de foto.
“Waarom zou iemand zoiets maken?”
Nathan antwoordde langzaam.
“Omdat ze misschien niet alleen wilden dat je van Ethan zou scheiden.”
“Wat wilden ze dan?”
“Ze wilden dat je zelf de overdracht zou activeren.”
Ik begreep het niet.
“Hoe?”
“Door je een echtscheiding te laten aanvragen zonder eerst de aandelenstructuur te controleren. Als de vervalste clausule in een ander juridisch dossier terechtkomt, kunnen ze proberen te beweren dat jij ermee hebt ingestemd.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“En Chloe?”
“Ze zou de begunstigde worden.”
“Maar ze is zwanger.”
“Dat kan onderdeel van het plan zijn.”
Ik keek naar de foto van het document.
Toen zag ik iets kleins in de rechterbenedenhoek.
Een datum.
De dag vóór mijn bruiloft.
En een notariële stempel.
Ik zoomde in.
De naam van de notaris was duidelijk leesbaar.
Robert Hale.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Hij was geen notaris.
Hij was een financieel directeur.
Ik stuurde Nathan de foto.
“Dit is vervalst,” zei hij meteen.
“Hoe weet je dat?”
“Omdat de notariële registratie die erop staat niet bestaat.”
Ik sloot mijn ogen.
Toen hoorde ik een geluid achter me.
Een zachte tik.
Ik draaide me om.
De deur van mijn hotelkamer stond op een kier.
Ik wist zeker dat ik hem had afgesloten.
Ik stond langzaam op.
“Hallo?”
Geen antwoord.
Ik pakte mijn telefoon en belde de beveiliging.
Toen zag ik iets op de vloer liggen.
Een witte envelop.
Mijn naam stond erop.
Ik liep er niet naartoe.
Ik wachtte tot de beveiligingsmedewerker binnenkwam en de kamer controleerde.
Er was niemand.
De envelop lag nog steeds op de vloer.
De medewerker trok handschoenen aan en legde hem op tafel.
Nathan kwam binnen enkele minuten aan.
Hij opende de envelop voorzichtig.
Er zat één vel papier in.
Geen handtekening.
Geen afzender.
Alleen een korte boodschap.
Chloe is niet zwanger van Ethan.
Daaronder stond:
Ze is zwanger van de man die je vader heeft vermoord.
Ik keek naar Nathan.
Hij keek naar mij.
Geen van ons zei iets.
Toen lichtte mijn telefoon op.
Een nieuw bericht.
Van Ethan.
Claire, ik moet je iets vertellen. Ik heb de echte vader van Chloe’s baby gezien.
Ik belde hem.
Hij nam onmiddellijk op.
“Waar ben je?” vroeg ik.
“In mijn auto.”
“Wie is de vader?”
Hij ademde zwaar.
“Robert Hale.”
Ik sloot mijn ogen.
“Ben je zeker?”
“Ja.”
“Hoe weet je dat?”
“Omdat ik ze samen heb gezien. Gisterenavond. In het oude huis van Robert.”
Ik keek naar Nathan.
Hij pakte onmiddellijk zijn telefoon.
“Ethan,” zei ik, “luister goed. Waar ben je nu?”
“Bij de snelweg.”
“Blijf waar je bent. Raak niets aan. We sturen iemand naar je toe.”
“Claire, er is nog iets.”
“Wat?”
“Robert heeft me verteld waarom hij met Chloe heeft samengewerkt.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waarom?”
Ethan slikte.
“Omdat hij wil dat Margaret de aandelen krijgt.”
“Dat wisten we al.”
“Nee, Claire. Je begrijpt het niet.”
Hij begon te huilen.
“Robert wil niet dat Margaret het bedrijf erft. Hij wil het zelf.”
Ik keek naar Nathan.
“Hoe?”
Ethan sprak bijna fluisterend.
“Door haar te laten trouwen met iemand die de aandelen kan claimen.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Met wie?”
“Met mij.”
Ik zweeg.
“Maar Margaret is je moeder.”
“Nee,” zei Ethan.
Zijn stem brak.
“Dat is ze niet.”
Ik staarde naar de muur.
“Wat?”
“Margaret is niet mijn biologische moeder.”
Er viel een stilte die eindeloos leek.
“Wie is dan je moeder?”
Ethan begon te snikken.
Toen zei hij de woorden die alles veranderden.
“Jouw moeder.”
Ik liet de telefoon zakken.
Nathan keek me aan.
“Wat zei hij?”
Ik kon nauwelijks spreken.
“Ethan zegt dat Margaret niet zijn biologische moeder is.”
Nathan fronste.
“Wie dan?”
Ik keek naar de envelop.
“Mijn moeder.”
Nathan verstijfde.
“Dat is onmogelijk.”
“Dat zei hij.”
“Claire, je moeder had één dochter.”
“Dat dacht ik ook.”
Mijn telefoon ging opnieuw.
Ethan.
Ik nam op.
“Vertel me alles.”
Hij ademde zwaar.
“Ik heb het bewijs gevonden in de documenten van Robert.”
“Waar?”
“In een kluisje in zijn kantoor.”
“Hoe kom je daar?”
“Ik had een sleutel. Robert gaf die me jaren geleden.”
“Waarom?”
“Omdat hij zei dat ik ooit zou begrijpen waarom ik jou moest ontmoeten.”
Ik sloot mijn ogen.
“Ga verder.”
“Er is een geboorteakte. Een oude. Met de naam van mijn biologische moeder.”
“En?”
“Eleanor Walker.”
Mijn moeder.
Ik voelde mijn benen slap worden.
“En wie is je vader?”
Ethan zweeg.
Toen zei hij:
“Je grootvader.”
Ik keek naar Nathan.
Hij had zijn hand voor zijn mond geslagen.
Ethan vervolgde.
“Ik ben de zoon van je moeder en je grootvader. Ik ben geboren voordat je moeder met je vader trouwde. Ze heeft me afgestaan omdat de familie haar dwong.”
Ik kon niet ademen.
“Dat is niet waar.”
