“Als ze de juiste documenten hebben, kunnen ze proberen de trust te wijzigen of de aandelenoverdracht opnieuw te registreren.”

“Maar ze hebben mijn handtekening nodig.”

Nathan keek me aan.

“Ze hebben die al.”

Ik bleef staan.

“Wat?”

Hij haalde een kopie uit zijn map.

“De documenten die we gisteren vonden, bevatten een handtekening die overeenkomt met de jouwe. We weten nog niet wanneer die is vervalst.”

Ik keek naar de handtekening.

Het was mijn naam.

Mijn echte handtekening.

Niet alleen een kopie van een oude handtekening.

De letters waren met dezelfde beweging geschreven die ik altijd gebruikte.

“Dit is niet mogelijk.”

“Het kan een document zijn dat je ooit hebt ondertekend zonder de inhoud te kennen.”

Ik probeerde me de afgelopen jaren te herinneren.

Contracten.

Bedrijfsvergaderingen.

Notariële documenten.

Verzekeringen.

Er waren honderden papieren geweest die ik had ondertekend.

En Ethan had vaak naast me gezeten.

“Kan iemand mijn handtekening hebben gebruikt zonder dat ik het wist?”

“Ja.”

Ik keek naar Nathan.

“Dan wil ik alle documenten zien die ik de afgelopen zeven jaar heb ondertekend.”

“Dat wordt een omvangrijk onderzoek.”

“Begin ermee.”

Nathan knikte.

Toen ging mijn telefoon.

Een bericht van een onbekend nummer.

Je zoekt op de verkeerde plek, Claire.

Daaronder stond een foto.

Een oude foto van mijn moeder.

Ze zat op een terras met Margaret.

Op de achterkant stond een datum.

Drie maanden vóór haar dood.

En onder de foto stond:

Vraag je schoonmoeder wat er die avond werkelijk is gebeurd.

Ik keek naar Nathan.

“Ik wil Margaret spreken.”

“Dat lijkt me geen goed idee.”

“Waarom niet?”

“Omdat ze waarschijnlijk weet dat we de kluis hebben onderzocht.”

“Dan weet ze ook dat we dichterbij komen.”

Nathan dacht even na.

“Als we haar spreken, doen we dat niet alleen.”

Ik knikte.

“Dan gaan we samen.”

Margaret zat in de woonkamer van mijn huis toen we aankwamen.

De voordeur was nog steeds voorzien van het nieuwe slot, maar de beveiliging had inmiddels een tijdelijke toegang geregeld.

Ze droeg een lichtgrijze jurk en had haar haar zorgvuldig opgestoken.

Op de salontafel stonden twee kopjes thee.

Ethan zat op de bank.

Hij zag er verschrikkelijk uit.

Zijn gezicht was bleek. Zijn overhemd was gekreukt en zijn ogen waren rood.

Toen hij mij zag, stond hij op.

“Claire.”

Ik liep zonder hem aan te kijken naar de andere kant van de kamer.

“Margaret.”

Ze zette haar kopje neer.

“Wat doe jij hier?”

“Ik heb een paar vragen.”

“Ik heb niets met jou te bespreken.”

Nathan stapte naar voren.

“Mevrouw Walker, we willen graag weten waarom u gisteren de kluis van mevrouw Walker hebt geopend.”

Margaret verstijfde nauwelijks zichtbaar.

“Welke kluis?”

“De kluis van haar moeder.”

Ze keek naar mij.

“Je moeder heeft mij gevraagd die documenten te bewaren.”

“Waarom?”

“Omdat ze me vertrouwde.”

Ik legde de foto op tafel.

“Wat is er die avond gebeurd?”

Margaret keek naar de foto.

Haar gezicht veranderde.

“Waar heb je dit vandaan?”

“Dat doet er niet toe.”

“Je hebt geen recht om oude foto’s te gebruiken om mij te beschuldigen.”

“Ik beschuldig je nergens van. Ik stel een vraag.”

Ze keek naar Nathan.

“Dit is een privéaangelegenheid.”

“De aandelen en de kluis zijn onderdeel van een juridisch onderzoek,” antwoordde hij.

Margaret stond op.

“Ik wil dat jullie vertrekken.”

Ik bleef zitten.

“Je hebt mijn moeder gekend.”

“Ja.”

“Je hebt met haar samengewerkt.”

“Ja.”

“Je hebt haar beloofd dat je onze familie zou beschermen.”

Ze keek me strak aan.

“Dat heb ik gedaan.”

“Waarom heb je dan geprobeerd mijn aandelen te laten overdragen?”

Haar gezicht werd rood.

“Dat is niet waar.”

“Waarom stond jouw naam in de trust?”

“Omdat je moeder mij daar zelf in heeft gezet.”

“Als tijdelijke beheerder.”

“Dat is hetzelfde.”

“Nee.”

Ik schoof de kopie van het document naar haar toe.

“Je bevoegdheid verviel toen ik trouwde. Maar jij hebt die clausule laten aanpassen.”

Margaret keek naar het papier.

Toen keek ze naar Ethan.

Hij staarde naar de vloer.

“Vertel haar niets,” zei Margaret tegen hem.

Ik draaide me naar Ethan.

“Wat weet jij?”

Hij schudde zijn hoofd.

“Claire, ik—”

“Wat weet jij?”

Margaret liep naar hem toe.

“Je hoeft haar niets uit te leggen.”

Ik keek naar haar.

“Je hebt hem gebruikt.”

Ze lachte hard.

“Ik heb mijn zoon beschermd.”

“Waartegen?”

“Tegen jou.”

Ik voelde mijn vingers verstijven.

Margaret kwam dichterbij.

“Je denkt dat je alles hebt omdat je geld hebt. Je denkt dat je iedereen kunt kopen. Maar je begrijpt niet wat er werkelijk is gebeurd.”

“Leg het me dan uit.”

Ze keek me recht aan.

“Je moeder was niet de vrouw die jij dacht dat ze was.”

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

“Wat bedoel je?”

Margaret glimlachte zonder warmte.

“Je moeder heeft niet alleen aandelen verborgen. Ze heeft ook iemand verraden.”

Nathan stapte naar voren.

“Mevrouw Walker, ik raad u aan—”