Martin bleef staan.
Hij keek naar mij.
En glimlachte.
“Je denkt dat dit voorbij is,” zei hij zacht.
Claire richtte haar wapen op hem.
“Op de grond. Nu.”
Hij liet zijn handen langzaam zakken.
Maar zijn ogen bleven op mij gericht.
“Je hebt geen idee wie Olivia werkelijk is.”
De agenten duwden hem tegen de muur en boeiden zijn handen.
Ik keek naar de foto die op mijn laken was gevallen.
Twee baby’s.
Twee namen.
En een geheim dat mijn moeder blijkbaar tot haar dood had gedragen.
Mijn telefoon begon te trillen.
Een bericht van Olivia.
Reese, ik moet je iets vertellen. Ik weet dat ik je zus ben, maar ik ben niet wie je denkt dat ik ben.
Ik keek naar de deur waar Martin zojuist was verdwenen.
Toen keek ik naar de foto.
En ik wist dat de waarheid nog lang niet compleet was.
