En nu was zelfs mijn huisarts mogelijk betrokken.

“Hoeveel mensen wisten hiervan?” fluisterde ik.

Claire legde haar hand op mijn schouder.

“Dat proberen we uit te zoeken.”

Ik keek haar aan.

“En als er nog meer zijn?”

“Dan vinden we ze.”

Ik knikte langzaam.

Maar diep vanbinnen wist ik dat ik nog lang niet aan het einde van dit verhaal was.

Diezelfde avond kreeg Olivia een telefoontje.

Ze nam op terwijl ze naast mijn bed zat. Ik zag haar gezicht veranderen.

“Wie is dit?”

Een stilte.

“Waar heeft u het over?”

Ze stond op.

“Nee. Dat kan niet.”

Ze beëindigde het gesprek en keek me aan.

“Wat is er?” vroeg ik.

Ze liep naar het raam.

“Het was een vrouw.”

“Wie?”

“Ze zei dat ze voor onze moeder heeft gewerkt.”

Ik voelde een nieuwe rilling.

“Welke vrouw?”

“Ze heet Marianne.”

Ik dacht na.

“Marianne wie?”

“Ze wilde haar achternaam niet zeggen.”

“Wat wilde ze?”

Olivia draaide zich om.

“Ze zei dat onze moeder niet is gestorven zonder iets achter te laten.”

Ik keek haar aan.

“Wat bedoel je?”

“Ze zei dat onze moeder een tweede testament had.”

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

“Dat kan niet. We hebben haar testament gezien.”

“Volgens deze vrouw was dat niet het enige.”

“Wat stond erin?”

Olivia slikte.

“Ze zei dat onze moeder jou niet alleen geld heeft nagelaten. Ze heeft je ook een naam nagelaten.”

“Een naam?”

“Ja.”

“Welke naam?”

Olivia keek me recht aan.

Toen fluisterde ze:

“De naam van je biologische vader.”

Ik voelde alsof de vloer onder me verdween.

“Wat?”

Olivia schudde haar hoofd.

“Ik weet het niet. Ze zei alleen dat onze moeder een geheim had dat ze nooit aan ons heeft durven vertellen.”

Ik staarde haar aan.

“Onze vader is overleden.”

“Dat weet ik.”

“En zij was zijn vrouw.”

“Dat weet ik ook.”

“Waarom zou ze een andere man hebben gehad?”

Olivia ging langzaam zitten.

“Misschien was er meer aan de hand dan we dachten.”

Ik keek naar mijn handen.

Mijn vader had me zijn dochter genoemd. Hij had me opgevoed, beschermd en liefgehad. Geen enkele brief, geen enkele verborgen overeenkomst kon dat veranderen.

Maar waarom had mijn moeder een tweede testament opgesteld?

En waarom kwam die vrouw nu pas tevoorschijn?

Mijn telefoon trilde.

Een bericht van Claire.

We hebben de identiteit van de onbekende vrouw uit de opname bevestigd. Het is niet Martin Voss.

Ik antwoordde:

Wie is het?

Een paar seconden later kwam het antwoord.

Dr. Nolan.

Ik staarde naar het scherm.

Toen verscheen er een tweede bericht.

Hij heeft bekend dat hij Tristan heeft geholpen. Maar hij beweert dat hij niet wist dat u het slachtoffer zou worden.

Ik voelde mijn handen koud worden.

Ik las de woorden opnieuw.

Hij wist niet dat ik het slachtoffer zou worden.

Maar wie dacht hij dan dat het slachtoffer zou zijn?

Ik wilde Claire bellen, maar op dat moment kwam er nog een bericht binnen.

Dit keer van het onbekende nummer dat me eerder had gewaarschuwd.

Je moeder wist dat dit zou gebeuren. Vraag Olivia waarom ze de laatste brief nooit heeft gekregen.

Ik keek op.

Olivia zat tegenover me.

Haar gezicht was bleek.

“Wat is er?” vroeg ik.

Ik draaide mijn telefoon naar haar toe.

Ze las het bericht.

En toen begon ze te huilen.

“Olivia?”

Ze schudde haar hoofd.

“Het spijt me.”

“Wat?”

Ze drukte haar handen tegen haar gezicht.

“Ik heb iets voor je verborgen.”

Ik voelde mijn hart bonzen.

“Wat heb je verborgen?”

Ze keek me aan.

“De brief van onze moeder.”

“Welke brief?”

“De brief die ze mij gaf vlak voordat ze stierf.”

Ik staarde haar aan.

“Je zei dat ze geen brief had achtergelaten.”

“Ik weet het.”

“Waarom heb je gelogen?”

Ze huilde harder.

“Omdat ze me liet beloven dat ik hem pas mocht geven wanneer jij veilig was.”

Ik keek naar mijn been.

Naar de verbanden.

Naar de rolstoel.

“En denk je dat ik nu veilig ben?”

Olivia schudde haar hoofd.

“Ik weet het niet.”

Ze opende haar tas en haalde een kleine, vergeelde envelop tevoorschijn.

Mijn naam stond erop.

Het handschrift was van mijn moeder.

Ik nam de envelop aan, maar mijn vingers waren zo zwak dat ik hem nauwelijks kon openen.

Olivia hielp me.

Binnenin zat één enkele bladzijde.

De eerste zin liet mijn hart bijna stilstaan.

Mijn lieve Reese, als je deze brief leest, betekent dit dat de man die je vader noemt niet de enige man is die je leven heeft bepaald.

Ik keek naar Olivia.

Ze huilde zwijgend.

Ik las verder.

Er is iets wat ik je nooit heb durven vertellen. Tristan wist het. Martin wist het. En daarom zijn ze zo dicht bij onze familie gekomen.

Ik slikte.

Onder de eerste alinea stond een naam.

Een naam die ik nog nooit had gehoord.