‘Ja.’
‘En mijn moeder heeft haar geholpen?’
‘Ze heeft haar uit het huis gehaald. Daarna heeft ze mij geholpen om te ontsnappen.’
Nora keek hem aan.
‘Waarheen?’
‘Een kleine woning buiten de stad. We bleven daar drie maanden. Toen werd mijn moeder gevonden.’
‘Wat gebeurde er?’
Gabriel keek weg.
‘Ze werd vermoord.’
Nora voelde haar keel dichtknijpen.
‘En mijn moeder?’
‘Ze verdween. Iedereen dacht dat ze ook dood was.’
‘Maar ze leefde.’
‘Ja.’
Nora ging langzaam zitten.
‘Waarom zou ze haar eigen dood in scène zetten?’
Gabriel keek haar aan.
‘Omdat ze wist dat je vader nog leefde.’
Nora verstijfde.
‘Mijn vader?’
‘Alessandro.’
‘Maar hij was toch dood?’
Gabriel schudde zijn hoofd.
‘Nee.’
Nora keek hem aan.
‘Je hebt me verteld dat hij dood was.’
‘Dat dacht ik.’
‘En nu?’
Gabriel sloot zijn ogen.
‘Nu denk ik dat hij degene is die achter de schietpartij zit.’
De monitor naast Gabriels bed begon sneller te piepen.
Een verpleegkundige kwam binnen.
‘Mijnheer Moretti, u moet rustig blijven.’
Gabriel probeerde overeind te komen.
Nora stond op.
‘Niet bewegen.’
Hij greep haar pols.
‘Je moet weg.’
‘Waarom?’
‘Omdat Alessandro niet degene is die je denkt dat hij is.’
Nora keek hem aan.
‘Je zei net dat hij misschien achter de schietpartij zat.’
‘Dat is niet het ergste.’
‘Wat dan wel?’
Gabriel keek naar de deur.
Toen fluisterde hij:
‘Je vader heeft de opdracht gegeven om mij te doden.’
Nora voelde haar lichaam verstijven.
‘Waarom?’
‘Omdat ik iets heb ontdekt.’
‘Wat?’
Hij keek haar aan.
‘Dat jij niet zijn dochter bent.’
Nora trok haar hand terug.
‘Wat?’
‘Je moeder heeft je opgevoed als de dochter van Alessandro. Maar de biologische test die mijn vader liet uitvoeren, wees iets anders uit.’
‘Welke test?’
‘Een DNA-test.’
Nora schudde haar hoofd.
‘Dat is onmogelijk.’
‘Ik heb het rapport gezien.’
‘Waar is het?’
‘Bij Adrian.’
Nora stond op.
‘Dan halen we het.’
Gabriel probeerde haar tegen te houden.
‘Wacht.’
Maar Nora liep al naar de deur.
Ze had genoeg gehad van halve waarheden.
Ze wilde het volledige verhaal.
Ze wilde weten wie haar vader was.
Ze wilde weten waarom haar moeder haar eigen dood had geënsceneerd.
En vooral wilde ze weten waarom Gabriel Moretti, de man die ze nauwelijks kende, bereid was geweest te sterven om haar geheim te bewaren.
Bij de deur draaide ze zich nog één keer om.
‘Gabriel?’
Hij keek naar haar.
‘Wat?’
‘Als je nog één keer tegen me liegt, kom ik nooit meer terug.’
Hij knikte.
‘Dat begrijp ik.’
Nora liep de gang in.
Ze zag Luca bij de lift staan.
Hij hield zijn telefoon tegen zijn oor.
Toen hij haar zag, beëindigde hij het gesprek.
‘Je moet niet naar Adrian gaan,’ zei hij.
Nora bleef staan.
‘Waarom niet?’
‘Omdat hij niet meer in Chicago is.’
‘Waar is hij?’
Luca keek naar de liftdeuren.
‘Op weg naar het vliegveld.’
‘Waar gaat hij heen?’
Hij haalde diep adem.
‘Parijs.’
Nora voelde haar hart stilstaan.
‘Waarom Parijs?’
Luca keek haar aan.
‘Omdat Catherine daar is.’
Nora pakte haar telefoon en belde inspecteur Lewis.
Hij nam na twee keer overgaan op.
‘Bennett.’
‘Adrian Vale gaat naar Parijs. Hij zoekt mijn moeder.’
‘Hoe weet u dat?’
‘Luca heeft het me verteld.’
‘Blijf waar u bent. We sturen iemand.’
‘Ik ga mee.’
‘Dat is geen optie.’
‘Mijn moeder is daar.’
‘En daarom moet u juist hier blijven.’
Nora keek naar de lift.
‘Ik heb zes jaar gerouwd om een vrouw die misschien nog leeft. Ik ga niet opnieuw wachten tot iemand anders beslist wat ik mag weten.’
‘Mevrouw Bennett…’
‘Ik heb haar foto. Ik heb haar naam. Ik heb een adres nodig.’
Lewis zweeg.
Toen zei hij:
‘We hebben een locatie gevonden die overeenkomt met de beveiligingsbeelden. Een appartement in Montmartre.’
Nora sloot haar ogen.
Montmartre.
Dezelfde wijk waar Gabriel had gezegd dat Alessandro ooit verbleef.
‘Stuur me het adres.’
‘Ik stuur u niets voordat we de situatie hebben beoordeeld.’
‘Dan ga ik zelf zoeken.’
‘Dat raad ik u ten zeerste af.’
Ze verbrak de verbinding.
Luca keek haar aan.
‘Je gaat toch?’
‘Ja.’
Hij zuchtte.
‘Dan ga ik mee.’
Nora schudde haar hoofd.
‘Je hebt me al genoeg verzwegen.’
‘Ik probeer je te beschermen.’
‘Dat zegt iedereen.’
Luca keek naar de intensivecarekamer.
‘Gabriel zal me nooit vergeven als er iets met je gebeurt.’
Nora keek hem recht aan.
‘Dan moet hij maar beter worden en het zelf tegen me zeggen.’
Een uur later stond Nora bij de lift.
Ze had haar tas gepakt, de brief van haar moeder meegenomen en een kopie van de foto veiliggesteld.
Toen de liftdeuren opengingen, stond inspecteur Lewis erin.
Hij keek naar haar.
‘Ik wist dat u dit zou doen.’
‘Dan had u me eerder moeten bellen.’
Hij stapte naar buiten.
‘Ik heb een team geregeld. We gaan naar Parijs, maar u volgt onze instructies.’
