‘Dat is onvoldoende.’

Ze controleerde de zak met persoonlijke bezittingen die een medewerker van het penthouse had meegegeven. Daarin zat een kleine medicijndoos.

Ze haalde de doos eruit.

Op het etiket stond een naam die niet overeenkwam met die van Gabriel.

Anthony Moretti.

Nora fronste.

‘Wie is Anthony Moretti?’

Gabriel opende zijn ogen.

‘Mijn vader.’

‘Waarom staan zijn medicijnen in jouw doos?’

‘Dat zijn niet zijn medicijnen.’

‘Maar zijn naam staat erop.’

Hij keek naar het etiket.

Voor het eerst leek hij werkelijk geschrokken.

‘Waar heb je die gevonden?’

‘In je tas.’

Hij probeerde overeind te komen, maar James hield hem tegen.

‘Niet bewegen.’

Gabriel greep Nora’s pols.

‘Heb je de pillen aangeraakt?’

‘Alleen de verpakking.’

‘Goed.’

‘Wat zit erin?’

Hij keek naar James.

‘Ik wil dat jullie haar uit de ambulance zetten.’

Nora keek hem ongelovig aan.

‘Je vroeg me net om mee te komen.’

‘Ik wil niet dat je hierbij betrokken raakt.’

‘Te laat.’

Ze legde het doosje in een aparte plastic zak.

‘Niemand neemt dit mee zonder dat het wordt onderzocht.’

Gabriel keek haar aan.

‘Je weet niet wat je hebt gevonden.’

‘Dat klopt. Daarom wil ik het laten onderzoeken.’

Hij sloot zijn ogen.

En toen fluisterde hij iets wat Nora nauwelijks kon verstaan.

‘Ze hebben het opnieuw gedaan.’

Het ziekenhuispersoneel stond al klaar toen de ambulance arriveerde.

Gabriel werd rechtstreeks naar de spoedeisende hulp gebracht. Een arts stelde zich voor als dr. Elena Brooks, specialist in acute geneeskunde.

Ze luisterde naar Nora’s overdracht en keek vervolgens naar de patiënt.

‘Drie weken geleden neergeschoten?’

‘Ja,’ antwoordde Nora.

‘En sindsdien niet meer kunnen lopen?’

‘Het begon met zwakte in zijn linkerbeen. Daarna zijn beide benen uitgevallen.’

Dr. Brooks keek naar Gabriel.

‘Waarom bent u niet eerder naar het ziekenhuis gekomen?’

‘Ik werd behandeld.’

‘Waar?’

Hij antwoordde niet.

‘Wie heeft u geopereerd?’

‘Dr. Adrian Vale.’

De arts keek even op.

‘Die naam ken ik.’

Nora merkte de verandering op.

‘Is er iets mis met die arts?’

‘Ik wil eerst de beelden zien.’

Ze gaf opdracht tot bloedonderzoek, een spoed-MRI en een neurologisch consult. Gabriel werd naar een aparte behandelkamer gebracht.

Toen een verpleegkundige hem wilde voorbereiden op de scan, hield hij haar tegen.

‘Waar is Nora?’

De verpleegkundige keek naar de deur.

‘Ze is geen onderdeel van het ziekenhuisteam.’

‘Dan haalt u haar erbij.’

Nora stond op dat moment bij de balie om het medicijndoosje over te dragen.

Toen ze terugkwam, keek Gabriel haar gespannen aan.

‘Blijf.’

‘Ik moet mijn verklaring afleggen.’

‘Daarna.’

‘Gabriel, ik ben hier niet om je persoonlijke assistent te zijn.’

‘Dat weet ik.’

Hij keek naar haar handen.

‘Je bent de eerste die me niet vraagt hoeveel ik betaal.’

Nora antwoordde niet.

Ze had geen idee waarom die opmerking haar raakte.

Misschien omdat hij er zo moe uitzag.

Misschien omdat ze voor het eerst de man achter de macht zag.

Of misschien omdat ze het gevoel had dat zijn grootste angst niet de pijn was, maar wat er zou gebeuren als hij de waarheid vertelde.

Twee uur later stond Nora voor de kamer van dr. Brooks.

De MRI had een ernstig probleem aan het licht gebracht.

De arts liet haar en een neurochirurg de beelden zien.

‘De oorspronkelijke wond zat inderdaad hoog bij de linkerschouder,’ zei de neurochirurg, dr. Samuel Reed. ‘Maar er is iets wat niet klopt.’

Hij wees naar een donkere zone op het scherm.

‘Er is een infectiehaard in de wervelkolom. Daarnaast zien we druk op het ruggenmerg.’

Nora boog zich naar het scherm.

‘Een infectie vanuit de operatie?’

‘Dat is een mogelijkheid. Maar er is meer.’

Hij wisselde naar een andere afbeelding.

‘Er lijkt een klein vreemd voorwerp aanwezig te zijn. Het kan een fragment zijn, maar de locatie is vreemd.’

‘Hoe vreemd?’

‘De kogelwond zou de schouder hebben geraakt. De oorspronkelijke medische rapportage beschrijft geen traject dat deze plek verklaart.’

Dr. Brooks vouwde haar armen over elkaar.

‘We moeten de oorspronkelijke beelden van het chirurgisch centrum opvragen. Er is mogelijk iets gemist of verkeerd gerapporteerd.’

Nora dacht aan het medicijndoosje.

‘En als iemand iets heeft ingebracht?’

De neurochirurg keek haar aan.

‘Wat bedoelt u?’

Ze vertelde over het etiket en Gabriels reactie.

Dr. Brooks werd ernstig.

‘Waar is het doosje?’

‘Bij de politie. Ik heb het aan de ziekenhuisbeveiliging overgedragen totdat het veilig kon worden bewaard.’

‘Goed.’

De arts keek naar haar collega.

‘We moeten ook rekening houden met een mogelijk probleem rond de medicatie. We weten nog niet of de verlamming door de druk, de infectie of een combinatie daarvan wordt veroorzaakt.’

‘Kan hij weer lopen?’ vroeg Nora.

De neurochirurg zweeg even.

‘Dat kunnen we op dit moment niet beloven. Maar we hebben haast. De druk moet zo snel mogelijk worden beoordeeld en behandeld.’

Nora voelde haar keel droog worden.

‘Dan moet u hem helpen.’

‘Dat gaan we doen.’