Ze keek naar de map.
‘Waar?’
‘Achter de foto.’
Nora draaide de foto om.
Er zat inderdaad een gevouwen papier achter.
Ze trok het eruit.
Haar naam stond erop.
Voor Nora. Als je dit leest, is Catherine er niet meer.
Ze voelde haar hart in haar keel kloppen.
Gabriel werd naar de operatiekamer gereden.
Nora bleef in de gang staan met de brief in haar handen.
Ze opende hem.
Mijn lieve Nora,
Als je deze brief ooit leest, betekent dit dat iemand uit de familie Moretti je heeft gevonden. Ik had gehoopt dat dat nooit zou gebeuren.
Er is iets wat ik je al je hele leven niet heb verteld. Niet omdat ik je niet vertrouwde, maar omdat ik wist wat er zou gebeuren als je de waarheid kende.
Je vader was geen onbekende man die ons verliet. Hij was een man die zijn leven gaf om jou te beschermen.
Nora stopte met lezen.
Haar vader.
Ze had altijd gedacht dat hij was vertrokken toen ze nog een baby was.
Haar moeder had nooit iets anders gezegd.
Ze las verder.
Zijn naam was Alessandro Moretti.
Nora voelde haar knieën slap worden.
Alessandro Moretti.
De naam die Gabriel eerder had genoemd.
Zijn jongste broer.
Maar hij was niet zijn broer.
Hij was haar vader.
Ze keek naar de gang waar Gabriel zojuist was verdwenen.
Toen hoorde ze achter zich een stem.
‘Mevrouw Bennett?’
Ze draaide zich om.
Een man in een donker pak stond bij de lift.
Hij had een kleine envelop in zijn hand.
‘Ik heb iets voor u.’
Nora hield de brief van haar moeder tegen haar borst.
‘Wie bent u?’
De man keek naar de gesloten deuren van de operatiekamer.
‘Mijn naam is Vincent Moretti.’
Nora herkende de naam.
De neef die de operatie van Gabriel had geregeld.
De man die mogelijk samen met Adrian Vale de waarheid had verborgen.
‘Wat wilt u?’
Hij glimlachte beleefd.
‘Ik wil u waarschuwen.’
‘Waarvoor?’
Hij keek naar de brief in haar hand.
‘Voor uw moeder.’
Nora voelde haar bloed koud worden.
‘Mijn moeder is dood.’
‘Dat weet ik.’
‘Dan kunt u haar niet meer tegen me gebruiken.’
Vincent zette een stap dichterbij.
‘Uw moeder heeft niet alles verteld.’
Nora keek hem recht aan.
‘Dat begin ik te begrijpen.’
Hij hield de envelop omhoog.
‘Hierin zit het bewijs dat Alessandro Moretti niet uw vader kan zijn.’
Nora keek naar de envelop.
‘Waarom zou ik u geloven?’
‘Omdat ik de enige ben die weet wie uw echte vader is.’
Ze nam de envelop niet aan.
‘Dat weet ik al.’
Vincent glimlachte.
‘Nee, mevrouw Bennett. U weet alleen wat uw moeder u wilde laten geloven.’
Hij legde de envelop op de stoel naast haar.
Toen draaide hij zich om en liep naar de lift.
Nora keek naar de envelop.
Ze wist dat ze hem niet moest openen.
Ze wist dat ze eerst met de politie moest spreken.
Maar op de voorkant stond een naam die haar adem benam.
Catherine Bennett.
En daaronder, in kleine letters:
Ondertekend drie dagen na haar begrafenis.
De operatie duurde bijna zes uur.
Nora zat al die tijd in de wachtruimte met de brief van haar moeder op schoot. Ze had de envelop van Vincent niet geopend. Ze had hem aan inspecteur Lewis van de ziekenhuispolitie overgedragen, die inmiddels was ingeschakeld vanwege de verdachte medicatie en de mogelijke betrokkenheid van familieleden.
Luca zat tegenover haar.
Hij had geen woord gezegd sinds Gabriel naar de operatiekamer was gebracht.
Uiteindelijk verbrak Nora de stilte.
‘Hoe lang werk je al voor Gabriel?’
‘Twaalf jaar.’
‘En hoe lang wist je dat mijn moeder zijn familie kende?’
Hij keek op.
‘Pas sinds vanavond.’
‘Je liegt.’
Hij zuchtte.
‘Ik wist dat Catherine Bennett een naam was die Gabriel niet mocht horen.’
‘Waarom?’
‘Omdat zijn vader die naam verboden had.’
‘Dat is geen antwoord.’
Luca wreef met zijn hand over zijn gezicht.
‘Toen ik bij de familie kwam werken, kreeg ik een lijst met mensen die nooit toegang mochten krijgen tot het huis. Jouw moeder stond daarop.’
Nora voelde haar vingers koud worden.
‘Waarom stond ze daarop?’
‘Omdat ze een document had meegenomen.’
‘Welk document?’
‘Een document over de erfenis van Alessandro.’
‘Mijn vader.’
Luca knikte.
‘Gabriels vader had een groot deel van zijn vermogen buiten de familie gehouden. Hij wilde dat Alessandro het kreeg. Maar na zijn dood verdween het testament.’
‘En mijn moeder had het?’
‘Dat dacht iedereen.’
Nora keek naar de brief.
‘Waarom zou ze het meenemen?’
Luca antwoordde niet.
Toen ging zijn telefoon.
Hij keek naar het scherm en stond onmiddellijk op.
‘Wat is er?’ vroeg Nora.
‘Ik moet even naar buiten.’
‘Wie belt je?’
Hij draaide zijn telefoon om.
Nora zag de naam.
Adrian Vale.
‘Neem op,’ zei ze.
Luca aarzelde.
‘Nu.’
Hij nam op.
‘Ja?’
Een stem klonk door de luidspreker.
