Hij greep haar hand.
‘Als dat document echt is, betekent het dat je moeder na haar dood nog iets heeft ondertekend.’
Nora keek hem aan.
‘Dat is onmogelijk.’
Gabriel fluisterde:
‘Niet als ze haar dood in scène heeft gezet.’
Nora liep naar de verhoorkamer met de brief van haar moeder in haar tas en de envelop van Vincent in haar gedachten.
Inspecteur Lewis wachtte aan een tafel. Naast hem zat een rechercheur die ze nog niet eerder had gezien.
Op het scherm lag een gescand document.
‘We hebben de envelop geopend onder toezicht van de forensische afdeling,’ zei Lewis. ‘Dit is wat we hebben gevonden.’
Nora ging zitten.
Het document was een verklaring waarin Catherine Bennett afstand deed van alle aanspraken op de nalatenschap van Alessandro Moretti.
Onderaan stond haar handtekening.
En de datum.
Drie dagen na de datum waarop Nora haar moeder had begraven.
‘Dit is vervalst,’ zei Nora onmiddellijk.
‘Dat onderzoeken we.’
‘Mijn moeder was dood.’
Lewis keek haar aan.
‘We hebben de overlijdensakte gecontroleerd. Ook de medische documenten.’
‘Dan is de handtekening vervalst.’
De andere rechercheur schoof een foto naar haar toe.
‘We hebben ook een oude opname gevonden.’
Nora keek naar de foto.
Het was een beveiligingsbeeld van een gebouw in Chicago. Een vrouw in een donkere jas liep door de ingang.
Het beeld was korrelig, maar Nora herkende de houding.
De manier waarop de vrouw haar hoofd iets naar links hield.
De kleine tas aan haar pols.
Ze voelde haar hart bonzen.
‘Dat is mijn moeder.’
Lewis knikte.
‘De opname is gemaakt drie dagen na haar officiële overlijden.’
Nora keek naar hem.
‘Waar?’
‘Bij een privékliniek aan de rand van de stad.’
‘Wie heeft haar daarheen gebracht?’
Lewis schoof een tweede foto naar voren.
Een man stond naast haar.
Nora herkende hem niet.
Maar de rechercheur zei:
‘We hebben zijn identiteit vastgesteld.’
Hij legde een document op tafel.
Dr. Adrian Vale.
Nora voelde de kamer draaien.
‘Waarom zou Adrian mijn moeder helpen?’
Lewis antwoordde:
‘Dat weten we nog niet.’
‘En waar is ze daarna naartoe gegaan?’
De rechercheur schoof een laatste foto naar haar toe.
Een vrouw stond op een perron, met een koffer in haar hand.
Op de achterkant stond een datum van twee jaar geleden.
Nora keek naar de foto.
Haar moeder was daar ouder, maar nog steeds herkenbaar.
Ze was niet drie dagen na haar begrafenis verdwenen.
Ze was twee jaar geleden nog in leven geweest.
Nora legde haar hand op haar mond.
‘Mijn moeder leeft.’
Lewis zei niets.
‘Waar is ze nu?’
‘Dat proberen we vast te stellen.’
Nora stond op.
‘Ik wil haar vinden.’
‘Dat gaan we doen.’
‘En als Adrian weet waar ze is?’
Lewis keek haar ernstig aan.
‘Dan moeten we hem eerst vinden.’
Nora keek nog één keer naar de foto.
Haar moeder had haar zes jaar geleden begraven laten worden.
Of iemand had dat voor haar gedaan.
Maar waarom?
En wie was de vrouw die Nora’s moeder had vervangen?
Toen Nora terugkeerde naar de intensive care, was Gabriel wakker.
Hij zag onmiddellijk dat er iets veranderd was.
‘Je hebt haar gevonden.’
Nora bleef bij de deur staan.
‘Je wist het.’
Gabriel keek naar haar.
‘Wat?’
‘Je wist dat mijn moeder nog leefde.’
Hij zweeg.
Nora voelde haar woede opkomen.
‘Zeg iets.’
Gabriel slikte.
‘Ik wist dat ze mogelijk nog leefde.’
‘Waarom heb je me dat niet verteld?’
‘Omdat ik niet zeker wist of het waar was.’
‘Je wist dat ze na haar begrafenis nog gezien was.’
Hij keek naar haar.
‘Ja.’
Nora voelde tranen in haar ogen prikken.
‘Je hebt me laten rouwen om iemand die misschien gewoon ergens rondliep.’
‘Het spijt me.’
‘Je hebt me laten denken dat ik haar kwijt was.’
‘Ik wilde je niet opnieuw in gevaar brengen.’
‘Stop met dat excuus!’
Haar stem klonk harder dan ze had bedoeld.
Een verpleegkundige keek even naar binnen, maar Nora maakte een gebaar dat alles in orde was.
‘Mijn moeder heeft me zes jaar lang laten geloven dat ze dood was. Jij wist dat er iets niet klopte. Luca wist iets. Adrian wist iets. Iedereen wist iets, behalve ik.’
Gabriel keek haar aan.
‘Je hebt gelijk.’
‘Waarom?’
Hij ademde langzaam in.
‘Je moeder heeft mij gered toen ik zestien was.’
Nora zweeg.
‘Mijn vader was een gewelddadige man. Niet alleen tegen mijn moeder, maar ook tegen ons. Toen hij ontdekte dat Catherine documenten had gevonden over zijn geheime dochter, probeerde hij haar te laten verdwijnen.’
‘Mijn moeder?’
Gabriel knikte.
‘Ze kwam naar mijn moeder en vertelde haar wat ze wist. Mijn moeder hielp haar ontsnappen.’
‘Waarom?’
‘Omdat Catherine wist dat mijn vader van plan was Isabella te gebruiken om zijn vermogen te verplaatsen. Hij wilde haar laten trouwen met iemand die hij kon controleren.’
Nora dacht aan de naam op de foto.
Isabella.
‘Jouw moeder.’
