Op de terugweg zei niemand iets.
De Vries had onmiddellijk de politie gebeld. Robert zou opnieuw worden ondervraagd zodra een arts bevestigde dat hij daartoe in staat was.
Maar ik bleef denken aan zijn woorden.
Je eigen vader.
Hij is niet mijn zoon.
Je moeder heeft hem ooit gered.
Ik wist niet meer wat ik moest geloven.
Toen we bij het hotel aankwamen, stond er een zwarte auto voor de ingang.
De bestuurder zat achter het stuur.
Ik herkende hem niet.
Maar op de achterbank lag iets wat mijn aandacht trok.
Een fluwelen doosje.
Hetzelfde soort doosje als waarin Julian de ketting had gegeven.
De portier kwam naar me toe.
‘Mevrouw, dit is voor u afgegeven.’
Ik keek naar de auto.
De ramen waren donker.
‘Door wie?’
‘Een vrouw.’
‘Hoe zag ze eruit?’
‘Donker haar. Een rode jas.’
Sophie.
Ik opende het doosje niet.
Ik gaf het aan De Vries.
Hij trok handschoenen aan en tilde het deksel voorzichtig op.
Binnenin lag geen sieraad.
Er lag een kleine sleutel.
En een briefje.
Je hebt de verkeerde man gevonden. Vraag Julian wie je vader werkelijk is.
Ik voelde mijn knieën slap worden.
De Vries las het briefje opnieuw.
‘We moeten terug naar Robert.’
Maar voordat hij kon bellen, ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een vrouwenstem klonk aan de andere kant.
‘Anna?’
‘Wie is dit?’
‘Je moet goed luisteren. Ik heb niet veel tijd.’
‘Sophie?’
‘Ja.’
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
‘Waarom stuur je me die sleutel?’
‘Omdat Julian niet degene is die de stichting wil hebben.’
‘Wie dan?’
Ze zweeg.
Toen zei ze:
‘Je moeder.’
Ik kon nauwelijks ademhalen.
‘Mijn moeder is dood.’
‘Dat dacht je.’
Mijn vingers werden koud.
‘Wat bedoel je?’
Sophie fluisterde:
‘Ze leeft. En ze is degene die alles heeft georganiseerd.’
De verbinding werd verbroken.
Ik staarde naar mijn telefoon.
Emily pakte mijn arm.
‘Wat heeft ze gezegd?’
Ik keek naar haar.
‘Ze zegt dat mijn moeder leeft.’
Emily werd bleek.
De Vries pakte het doosje.
Hij draaide de sleutel om en bekeek het nummer dat op het metalen plaatje stond.
B-17.
Thomas sloot zijn ogen.
‘Nee.’
‘Wat is er?’ vroeg ik.
Hij keek me aan.
‘Dat is geen hotelsleutel.’
‘Waar hoort hij bij?’
Thomas antwoordde niet meteen.
Toen zei hij:
‘Het is de sleutel van de kluis die je moeder twintig jaar geleden heeft geopend.’
Hij pakte de brief uit het doosje en draaide hem om.
Op de achterkant stond nog één zin.
Kom alleen. Neem de ketting mee. En vertel Emily niet wat je ontdekt.
Ik keek naar Emily.
Ze schudde langzaam haar hoofd.
‘Je gaat niet alleen.’
Ik wist dat ze gelijk had.
Maar ik wist ook dat de waarheid dichterbij was dan ooit.
En ergens diep vanbinnen begon ik te vermoeden dat mijn moeder niet het slachtoffer was waarvoor ik haar altijd had gehouden.
Misschien had ze Julian niet alleen gekend.
Misschien had ze hem geholpen.
Misschien had ze hem zelfs geleerd hoe hij vrouwen moest misleiden.
Die nacht kreeg ik nog één bericht.
Van Julian.
Vraag haar waarom ze jou heeft uitgekozen. Vraag haar waarom jij moest trouwen met de man die ze ooit haar eigen zoon noemde.
Ik las het drie keer.
Toen keek ik naar de ketting.
De verborgen gravure.
De namen.
De datum.
En voor het eerst begreep ik dat het verhaal van Emily en Daniel misschien niet het begin was.
Het was slechts de eerste keer dat iemand had geprobeerd de waarheid te vertellen.
En ik stond op het punt te ontdekken waarom mijn moeder er alles aan had gedaan om die waarheid verborgen te houden.
