“De onderneming blijft financieel gezond,” verklaarde hij. “Er is geen reden voor paniek. De recente berichten zijn gebaseerd op onvolledige informatie.”

Een journalist riep een vraag.

“Mijnheer Grant, klopt het dat er miljoenen euro’s zijn overgemaakt naar een onderneming die op naam staat van uw vriendin?”

Thomas verstijfde.

De camera zoomde in.

“Ik ga niet reageren op persoonlijke beschuldigingen.”

“En klopt het dat uw vader een onafhankelijk onderzoek heeft laten uitvoeren?”

Thomas keek naar zijn communicatieadviseur.

Toen zei hij:

“Mijn vader is op leeftijd. Hij is niet langer betrokken bij de dagelijkse bedrijfsvoering.”

Ik voelde woede door mijn lichaam trekken.

Raymond lag in het ziekenhuis en Thomas gebruikte zijn gezondheid om zijn waarschuwingen in twijfel te trekken.

De telefoon ging.

Diane.

“Heb je het gezien?”

“Ja.”

“Er is zojuist een verzoek ingediend om een spoedvergadering van de aandeelhouders bijeen te roepen.”

“Door wie?”

“Door Raymonds advocaat.”

Ik keek naar het scherm.

Thomas stapte inmiddels in zijn auto.

“Wanneer?”

“Over achtenveertig uur.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

“En wat betekent dat?”

Diane antwoordde rustig.

“Dat Thomas binnenkort tegenover de mensen komt te staan die hij al die jaren heeft verteld dat hij alleen verantwoordelijk was voor het succes van Grant Holdings.”

Ik keek naar mijn handen.

“Wat moet ik doen?”

“Voorbereiden.”

“Waarop?”

Diane liet een korte stilte vallen.

“Op het moment waarop hij ontdekt dat jij niet alleen terugkomt om je aandeel op te eisen.”

Ik wachtte.

“Je komt terug om hem te laten uitleggen waar het geld is gebleven.”

Twee dagen later stond ik voor de grote vergaderzaal van Grant Holdings.

Ik droeg een donkerblauw mantelpak dat ik jaren geleden had gekocht voor een belangrijke onderhandelingsbijeenkomst. Mijn haar was zorgvuldig opgestoken. Om mijn pols droeg ik geen horloge.

De diamanten armband was nog altijd bij Brooke.

Maar ik had besloten dat ik hem niet nodig had om te bewijzen wie ik was.

Diane liep naast me.

Achter ons volgden Martin en Raymonds advocaat.

De deuren gingen open.

Binnen zaten veertien mensen.

Thomas zat aan het hoofd van de tafel.

Naast hem zat Jonathan Pierce.

Brooke zat aan de andere kant, gekleed in een witte designerjurk. Toen ze mij zag, verdween haar glimlach.

Thomas stond langzaam op.

“Wat doet zij hier?”

Raymonds advocaat legde een map op tafel.

“Mevrouw Eleanor Grant is hier op grond van haar gedocumenteerde belangen in de oorspronkelijke bedrijfsstructuur en de aanvullende afspraken van wijlen? “

Hij stopte zichzelf onmiddellijk.

Raymond was niet overleden. Hij lag nog steeds in het ziekenhuis, maar had zijn advocaat gemachtigd.

“De heer Raymond Grant heeft verzocht dat mevrouw Grant aanwezig is bij deze vergadering.”

Thomas keek naar mij.

“Dit is belachelijk.”

Ik ging zitten.

“Goedemorgen, Thomas.”

Hij keek alsof hij iets wilde zeggen, maar Jonathan legde een hand op zijn arm.

“Laat haar spreken.”

Ik keek naar de aanwezigen.

“Ik ben hier niet om ruzie te maken. Ik ben hier omdat er documenten bestaan die aantonen dat mijn bijdrage aan Grant Holdings veel groter was dan de huidige bedrijfsadministratie doet vermoeden.”

Ik opende mijn map.

“En omdat er financiële transacties hebben plaatsgevonden die vragen oproepen over de bestemming van bedrijfsgelden.”

Thomas sloeg met zijn hand op tafel.

“Dit is een persoonlijke aanval!”

Diane stond op.

“Dan stel ik voor dat u de documenten bekijkt voordat u conclusies trekt.”

Ze legde het eerste overzicht op tafel.

Martin verspreidde de financiële rapporten.

De sfeer in de zaal veranderde.

Een van de aandeelhouders boog zich voorover.

“Wat zijn deze betalingen?”

Thomas keek naar Jonathan.

Jonathan keek naar de documenten.

Brooke werd bleek.

Ik bleef rustig zitten.

“Dit zijn betalingen aan ondernemingen die uiteindelijk verbonden zijn aan Brooke Mitchell en Jonathan Pierce.”

“Dat is niet waar!” riep Thomas.

Martin wees op de bankafschriften.

“De geldstromen zijn traceerbaar. De betreffende betalingen zijn in de officiële administratie geboekt als advieskosten, maar er zijn geen onderliggende dienstverleningsrapporten gevonden.”

Jonathan stond op.

“Dit is een onvolledig onderzoek.”

Diane keek hem aan.

“Dan kunt u ongetwijfeld verklaren waarom een deel van de betalingen terechtkwam op een rekening waarvan uw echtgenote de uiteindelijke begunstigde is.”

Jonathan verstijfde.

Thomas draaide zich naar hem toe.

“Wat zegt zij?”

Jonathan bleef zwijgen.

Ik keek naar Thomas.

“Je wilde dat ik tekende. Je wilde dat ik vertrok zonder vragen te stellen. Je wilde dat ik geloofde dat ik niets had opgebouwd.”

Hij keek me woedend aan.

“Je begrijpt niet wat er op het spel staat!”

“Dan leg je het maar uit.”

Hij opende zijn mond.

Maar voordat hij iets kon zeggen, ging de deur van de vergaderzaal open.

Iedereen keek om.

David Morgan stond in de deuropening.

Hij hield een dikke map vast.

“Het spijt me dat ik te laat ben.”

Thomas keek hem woedend aan.

“David, wat doe jij hier?”

David liep naar de tafel.

“Ik kom de oorspronkelijke administratie overhandigen.”