Ik staarde naar het scherm.

In de reacties schreven mensen hoe gelukkig ze eruitzagen.

Een voormalige zakelijke relatie van Thomas plaatste een hartje.

Een oude vriendin van mij schreef dat ze hoopte dat ik sterk bleef.

Maar het bericht dat mijn aandacht trok, kwam van een onbekend account.

‘Interessant dat hij zijn nieuwe liefde kan onderhouden terwijl zijn bedrijf zogenaamd financiële problemen heeft.’

Ik klikte op het profiel.

Geen foto.

Geen persoonlijke informatie.

Alleen een openbaar bericht van twee dagen eerder.

‘Wie de cijfers kent, weet dat de waarheid uiteindelijk boven water komt.’

Ik maakte een screenshot en stuurde die naar Diane.

Haar antwoord liet deze keer langer op zich wachten.

Toen mijn telefoon uiteindelijk overging, klonk haar stem ongewoon ernstig.

“Eleanor, ik wil dat je morgenochtend naar mijn kantoor komt.”

“Wat is er?”

“Ik heb zojuist iets ontdekt over Brooke.”

“Wat?”

“Ze is niet zomaar een vriendin van Thomas.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

“Wat bedoel je?”

Diane zweeg even.

“Volgens de documenten die we hebben gevonden, heeft Brooke toegang gehad tot financiële gegevens van Grant Holdings voordat Thomas haar officieel bij het bedrijf betrok.”

“Dat kan niet.”

“Er is meer. Haar naam staat op een rekening waarop geld uit de onderneming is overgemaakt.”

Ik ging langzaam zitten.

“Hoeveel?”

“Bijna achthonderdduizend euro.”

Ik bedekte mijn mond met mijn hand.

“Waarom zou een meisje van achttien zoiets doen?”

“Dat is precies de vraag die we moeten beantwoorden.”

De volgende ochtend zat ik tegenover Diane, samen met een forensisch accountant die zij had ingeschakeld.

Zijn naam was Martin de Vries. Hij was een rustige man van middelbare leeftijd die weinig woorden gebruikte en ieder document leek te lezen alsof hij een verborgen boodschap verwachtte.

Hij legde een overzicht op tafel.

“Mevrouw Grant, ik heb de transacties van de afgelopen achttien maanden onderzocht.”

Ik keek naar de cijfers.

“Wat hebt u gevonden?”

“Er zijn betalingen gedaan aan drie ondernemingen die op papier verschillende activiteiten uitvoeren. Maar de geldstromen komen uiteindelijk samen bij één holding.”

“Blackwood Consulting?”

“Precies.”

Hij legde een tweede document neer.

“En er zijn aanwijzingen dat sommige betalingen als advieskosten zijn geboekt terwijl er geen aantoonbare diensten tegenover stonden.”

Diane vouwde haar handen.

“Dat kan gevolgen hebben voor Thomas, maar mogelijk ook voor de bestuurders die deze transacties hebben goedgekeurd.”

“En Brooke?”

Martin keek naar zijn papieren.

“Haar naam komt voor als bestuurder van één van de betrokken ondernemingen. Maar we moeten vaststellen wie daadwerkelijk de beslissingen nam.”

Ik dacht aan de armband.

Aan haar glimlach.

Aan de manier waarop ze naast Thomas had gestaan alsof ze al jaren op mijn plaats wachtte.

“Ze wist wat ze deed.”

Diane keek me aan.

“Dat kunnen we nog niet bewijzen.”

“Ze stond in mijn slaapkamer en vertelde me dat zij en Thomas ervoor zouden zorgen dat ik goed verzorgd werd.”

Diane knikte langzaam.

“Dan zullen we haar woorden niet vergeten. Maar we zullen ons baseren op bewijs.”

Martin sloeg een nieuwe pagina om.

“Er is nog één bijzonderheid.”

Hij wees op een transactie.

De betaling was uitgevoerd op dezelfde dag waarop Thomas mij had verteld dat het bedrijf onvoldoende liquide middelen had.

Het bedrag was bijna driehonderdduizend euro.

De omschrijving luidde: persoonlijke adviesvergoeding.

De ontvanger was Jonathan Pierce.

Ik keek naar Diane.

“Raymond had gelijk.”

Diane sloot het dossier.

“Ik denk dat we nog maar aan het begin staan.”

Twee weken later kreeg ik een telefoontje van een onbekend nummer.

Ik nam op.

“Eleanor Grant?”

“Ja.”

“U spreekt met Jonathan Pierce.”

Ik zweeg.

“Ik neem aan dat u weet wie ik ben.”

“Dat weet ik.”

“Dan begrijpt u waarschijnlijk ook waarom ik bel.”

“Niet helemaal.”

Hij lachte kort.

“U bent altijd een verstandige vrouw geweest. Dat was een van de redenen waarom ik Thomas jarenlang serieus heb genomen.”

“Wat wilt u?”

“Ik wil voorkomen dat een zakelijke kwestie verandert in een publiek schandaal.”

Ik stond op en liep naar het raam.

“Dat klinkt alsof u iets te verbergen hebt.”

“Ik zou voorzichtig zijn met zulke uitspraken.”

“Dan zou ik voorzichtig zijn met uw zakelijke beslissingen.”

Er viel een stilte.

Toen veranderde zijn stem.

“Luister goed. Thomas heeft me verteld dat u van plan bent het bedrijf financieel te vernietigen.”

“Thomas heeft u veel verteld, begrijp ik.”

“Ik probeer een redelijke oplossing te vinden.”

“Een oplossing waarin u en Thomas controle krijgen en ik met honderdvijftigduizend euro moet vertrekken?”

Hij reageerde niet onmiddellijk.

“U hebt het aanbod gezien.”

“Ja.”

“Het is een behoorlijk bedrag.”

Ik moest bijna lachen.

“Voor wie?”

“U moet realistisch zijn, Eleanor. U bent geen ondernemer.”

Ik keek naar de dozen met documenten op mijn bureau.

“Jonathan, weet u wie de eerste vijf jaar de financiële administratie van Grant Holdings heeft opgebouwd?”

“Thomas.”

“Nee. Ik.”

“Dat is uw mening.”

“Nee. Dat zijn de originele documenten.”

Hij zweeg.