“Wat stond erin?”
Raymond kneep voorzichtig in mijn hand.
“Dat als Thomas ooit zou proberen jou opzettelijk buiten het bedrijf te sluiten, bepaalde stemrechten tijdelijk zouden worden overgedragen aan een onafhankelijke vertegenwoordiger.”
Ik staarde hem aan.
“Wie?”
Hij glimlachte zwak.
“Jij.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Maar dat kan toch niet zomaar?”
“Het is ingewikkelder dan dat. Mijn advocaat zal het uitleggen.”
Hij sloot zijn ogen.
“Er is nog iets.”
Ik boog naar voren.
“Wat?”
“Brooke.”
Ik verstijfde.
“Wat is er met haar?”
Raymond opende zijn ogen opnieuw.
“Ze is niet degene die Thomas denkt dat ze is.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Wat bedoel je?”
Hij wilde antwoorden, maar begon hevig te hoesten.
Een verpleegkundige kwam onmiddellijk naar binnen en vroeg me de kamer te verlaten.
Ik stond langzaam op.
Bij de deur draaide ik me nog één keer om.
Raymond keek me aan.
Zijn lippen bewogen.
Ik kon slechts twee woorden verstaan.
‘Vraag David.’
Die avond belde ik David Morgan.
Hij nam niet onmiddellijk op.
Toen hij uiteindelijk antwoordde, klonk zijn stem gespannen.
“Eleanor?”
“Raymond heeft me verteld dat ik je iets moet vragen.”
“Wat?”
“Hij zei dat Brooke niet is wie Thomas denkt dat ze is.”
Er viel een lange stilte.
“Waar ben je?”
“Thuis.”
“Ben je alleen?”
“Ja.”
David ademde diep in.
“Ik denk dat we elkaar moeten ontmoeten.”
“Waarom?”
“Omdat ik iets heb ontdekt.”
“Wat?”
“Brooke Mitchell heeft eerder voor een andere onderneming gewerkt. Een onderneming die betrokken was bij een faillissementszaak.”
Ik ging rechtop zitten.
“Wat voor onderneming?”
“Een investeringsmaatschappij. De directeur was haar vader.”
“En?”
“Die onderneming is vijf jaar geleden failliet gegaan nadat miljoenen euro’s verdwenen waren.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat heeft dat met Thomas te maken?”
“Dezelfde persoon die destijds de financiële structuur beheerde, werkt nu achter de schermen met Jonathan Pierce.”
Ik zweeg.
David vervolgde:
“En er is nog iets. Brooke heeft Thomas niet toevallig ontmoet.”
“Wat bedoel je?”
“Ze kende zijn financiële situatie al voordat ze een relatie kregen.”
Ik keek naar de donkere woonkamer.
De diamanten armband.
De plotselinge verliefdheid.
De zakelijke overdrachten.
De geheime rekening.
Alles begon een andere betekenis te krijgen.
“David, denk je dat Brooke Thomas gebruikt?”
“Ik denk dat iemand hem gebruikt.”
“Wie?”
David antwoordde niet meteen.
Toen zei hij zacht:
“Ik denk dat Jonathan Pierce veel meer weet dan hij toegeeft.”
De volgende ochtend ontving Diane een e-mail van Raymonds advocaat.
De aanvullende overeenkomst bestond daadwerkelijk.
Maar er stond ook iets in wat niemand had verwacht.
Raymond had enkele maanden voordat Thomas met Brooke begon, een onafhankelijke audit laten uitvoeren. De resultaten waren nooit aan Thomas overhandigd.
De audit bevatte aanwijzingen voor financiële manipulatie, verborgen schulden en mogelijk vervalste goedkeuringen.
Nog opmerkelijker was dat de handtekening van Thomas op een aantal documenten niet overeenkwam met zijn gebruikelijke handtekening.
Diane legde het rapport voor me neer.
“Dit is ernstig.”
“Is hij betrokken bij fraude?”
“Dat weten we nog niet. Maar als deze documenten authentiek zijn, kunnen de gevolgen aanzienlijk zijn.”
Ik keek naar de laatste pagina.
Daar stond een naam die ik niet kende.
Charlotte Pierce.
“Wie is zij?”
Diane keek op.
“De echtgenote van Jonathan Pierce.”
“Waarom staat haar naam hier?”
“Omdat zij volgens de audit de uiteindelijke begunstigde is van een van de ondernemingen die betalingen van Grant Holdings heeft ontvangen.”
Ik leunde achterover.
“Jonathan heeft dus niet alleen met Thomas samengewerkt.”
“Dat lijkt erop.”
“En Brooke?”
Diane sloeg het rapport dicht.
“Ik denk dat zij slechts één onderdeel is van een veel groter plan.”
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een bericht van een onbekend nummer.
Er stond slechts één zin.
‘Als u wilt weten waarom Thomas werkelijk met Brooke is getrouwd in zijn hoofd, moet u vanavond om acht uur naar restaurant De Zilveren Kamer komen.’
Ik las het bericht tweemaal.
Getrouwd?
Ik voelde mijn ademhaling versnellen.
Thomas en ik waren nog steeds officieel getrouwd.
Wie had dit gestuurd?
Ik liet het bericht aan Diane zien.
Ze keek me ernstig aan.
“Je gaat daar niet alleen naartoe.”
“Ik moet weten wat er aan de hand is.”
“Dan gaan we samen.”
Om tien voor acht zaten Diane en ik achter in restaurant De Zilveren Kamer.
Het was een exclusief restaurant waar Thomas vroeger belangrijke zakenpartners mee naartoe nam. De verlichting was zacht, de tafels waren bedekt met wit linnen en achterin stond een pianist.
Ik had een eenvoudige zwarte jurk aangetrokken. Geen opvallende sieraden, geen dure handtas.
Ik wilde niet dat iemand mij zou herkennen voordat ik wist wie mij had uitgenodigd.
Om acht uur precies ging de deur open.
Een vrouw van ongeveer vijftig stapte naar binnen.
Ze droeg een donkerrode mantel en hield een kleine zwarte tas vast.
Ze keek de zaal rond.
Toen zag ze mij.
Haar gezicht veranderde.
