Ze liep rechtstreeks naar onze tafel.
“Mevrouw Grant?”
“Ja.”
Ze ging zitten zonder haar jas uit te doen.
“Mijn naam is Charlotte Pierce.”
Diane verstijfde.
“De echtgenote van Jonathan Pierce?”
Charlotte knikte.
“Voormalige echtgenote. Tenminste, dat probeer ik te worden.”
Ik keek haar aan.
“Waarom hebt u mij hierheen gevraagd?”
Charlotte opende haar tas en haalde een envelop tevoorschijn.
“Omdat uw man en mijn echtgenoot dezelfde fout hebben gemaakt.”
“Welke fout?”
Ze schoof de envelop naar me toe.
“Ze dachten dat vrouwen die hen vertrouwden nooit zouden ontdekken wat ze achter hun rug deden.”
Ik opende de envelop.
Er zaten foto’s in.
Op de eerste foto stond Thomas voor een hotel.
Naast hem stond Brooke.
Maar op de tweede foto stond een andere man.
Een man die ik onmiddellijk herkende.
Jonathan Pierce.
Op de derde foto stond Charlotte zelf.
Ze zat tegenover Brooke aan een restauranttafel.
De datum onder de foto was bijna acht maanden oud.
Ik keek haar verbaasd aan.
“U kende Brooke al?”
Charlotte knikte.
“Ik ken haar vader al jaren.”
“Waarom?”
“Omdat hij vroeger zakenpartner van mijn man was.”
Ze haalde diep adem.
“En omdat Brooke niet de eerste jonge vrouw is die bij een zakenman in de buurt wordt gebracht met de bedoeling toegang te krijgen tot zijn financiële gegevens.”
Diane legde haar pen neer.
“Beschuldigt u haar van chantage?”
Charlotte keek haar aan.
“Ik beschuldig niemand. Ik laat u alleen zien wat ik heb gevonden.”
Ze haalde nog een document uit haar tas.
Het was een kopie van een contract.
Bovenaan stond de naam van een onderneming die verbonden was aan Jonathan Pierce.
Daaronder stond een clausule over het verkrijgen van zeggenschap over bepaalde activa na een verandering in de persoonlijke omstandigheden van een bestuurder.
Mijn ogen bleven hangen op één passage.
Bij een echtscheiding.
Ik las verder.
De overeenkomst was opgesteld voordat Thomas zijn relatie met Brooke openbaar had gemaakt.
“Dit is onmogelijk,” fluisterde ik.
Charlotte keek me aan.
“Het is echt.”
“Waarom zou Thomas hiermee akkoord gaan?”
“Omdat Jonathan hem iets heeft beloofd.”
“Wat?”
Charlotte boog naar voren.
“Dat hij na de scheiding niet alleen zijn vrijheid zou krijgen, maar ook volledige controle over het bedrijf. Jonathan zou hem helpen de bestaande financiële verplichtingen te omzeilen.”
Ik voelde mijn handen koud worden.
“En Brooke?”
Charlotte keek me recht aan.
“Brooke moest ervoor zorgen dat Thomas precies deed wat Jonathan nodig had.”
Ik keek naar de foto’s.
“Was ze werkelijk verliefd op hem?”
Charlotte glimlachte bitter.
“Dat zou ik niet weten. Maar ik weet wel dat haar vader haar ooit heeft geleerd dat vertrouwen een zwakte is die je bij andere mensen kunt uitbuiten.”
Diane nam de documenten aan.
“Waarom helpt u ons?”
Charlotte keek naar haar handen.
“Omdat ik te lang heb gezwegen.”
Ze stond op.
“En omdat ik niet wil dat mijn man opnieuw een vrouw vernietigt om zijn eigen fouten te verbergen.”
Voordat ze vertrok, draaide ze zich nog eenmaal om.
“Eleanor?”
“Ja?”
“Er is nog één ding dat u moet weten.”
Ik wachtte.
“Thomas weet niet dat Brooke voor Jonathan werkt.”
Mijn hart bonsde.
“Wat?”
Charlotte knikte.
“Maar er is iets wat nog erger is.”
Ze haalde haar telefoon tevoorschijn en liet me een bericht zien.
Het was afkomstig van Brooke.
‘Zodra Eleanor heeft getekend, kunnen we de volgende stap zetten. Thomas zal nooit ontdekken wat er werkelijk is gebeurd.’
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Wanneer is dit verstuurd?”
“Gisteren.”
Ik keek naar Diane.
Haar gezicht was volledig veranderd.
“Dan moeten we onmiddellijk handelen.”
Die nacht sliep ik nauwelijks.
Om halfdrie zat ik nog steeds aan de keukentafel met alle documenten voor me.
Ik dacht aan Thomas.
Aan de man die vroeger naast me zat wanneer we samen de eerste zakelijke plannen maakten.
Aan de man die me op onze trouwdag had beloofd dat we nooit zouden vergeten waar we vandaan kwamen.
En aan de man die drie weken geleden had beweerd dat mijn diamanten armband waarschijnlijk ergens verloren was gegaan.
Ik had jarenlang gedacht dat het ergste wat hij me kon aandoen, was verliefd worden op een andere vrouw.
Ik had me vergist.
Hij had mijn vertrouwen gebruikt om een onderneming op te bouwen en mijn vertrouwen vervolgens ingezet om mij uit diezelfde onderneming te verwijderen.
Maar nu wist ik iets wat hij niet wist.
Ik was niet langer alleen bezig mijn huwelijk te redden.
Ik was bezig de waarheid te achterhalen.
Om kwart over zeven belde Diane.
“Eleanor, zet de televisie aan.”
Ik pakte de afstandsbediening.
Op het scherm verscheen een nieuwsbericht over Grant Holdings.
De presentator sprak over een onverwachte financiële herstructurering, een intern onderzoek en een mogelijke bestuurscrisis.
Toen verscheen Thomas in beeld.
Hij stond voor het hoofdkantoor, omringd door journalisten.
