Hij legde de map neer.
“En ik denk dat iedereen deze documenten moet zien.”
Hij opende de map.
Bovenop lag een overeenkomst met de handtekening van Thomas.
Daaronder een tweede document.
En een derde.
David keek naar de aanwezigen.
“Deze documenten tonen aan dat de overdracht van bedrijfsgelden al werd voorbereid voordat mevrouw Grant op de hoogte werd gebracht van de scheiding.”
Thomas werd lijkbleek.
“Dat is onmogelijk.”
David keek hem recht aan.
“Ik heb zelf de oorspronkelijke bestanden uit het archief gehaald.”
Jonathan begon zijn papieren bijeen te verzamelen.
Diane stond onmiddellijk op.
“Ik raad u aan te blijven zitten, mijnheer Pierce. Er zijn nog vragen die beantwoord moeten worden.”
Toen gebeurde er iets onverwachts.
Brooke stond op.
Ze pakte haar handtas en liep naar de deur.
Thomas draaide zich naar haar toe.
“Waar ga jij heen?”
Ze keek hem aan.
“Ik heb hier niets meer te zoeken.”
Thomas staarde haar aan.
“Wat bedoel je?”
Brooke antwoordde niet.
Ze liep verder.
Maar toen ze langs Jonathan kwam, greep hij haar arm.
“Je blijft.”
Brooke rukte zich los.
“Raak me niet aan!”
Iedereen keek toe.
Jonathan fluisterde iets in haar oor.
Haar gezicht veranderde.
Toen draaide ze zich plotseling naar Thomas.
“Je dacht toch niet werkelijk dat ik bij je was omdat ik van je hield?”
De zaal werd doodstil.
Thomas keek haar aan alsof hij haar niet begreep.
“Wat?”
Brooke lachte zenuwachtig.
“Je was zo gemakkelijk te overtuigen. Iedere keer als je over Eleanor sprak, hoefde ik alleen maar te luisteren. Je vertelde me alles.”
Thomas deed een stap naar voren.
“Waar heb je het over?”
“Over het bedrijf. Over de rekeningen. Over de contracten. Over de documenten die je wilde verplaatsen.”
Hij keek naar Jonathan.
“Heb jij haar gestuurd?”
Jonathan bleef zwijgen.
Brooke begon te huilen.
“Jullie hebben mij beloofd dat ik mijn deel zou krijgen!”
Ik voelde een rilling over mijn rug lopen.
Diane stond langzaam op.
“Uw deel waarvan, mevrouw Mitchell?”
Brooke keek naar haar.
Toen naar mij.
Haar ogen werden groot.
“Ik…”
Ze zweeg.
Thomas greep de rand van de tafel vast.
“Je hebt tegen me gelogen.”
Brooke keek hem aan.
“Jij hebt tegen mij gelogen!”
De twee begonnen door elkaar te praten.
Maar ik hoorde slechts één zin die Brooke uiteindelijk uitsprak.
“Ik heb je nooit verteld dat ik je wilde trouwen. Ik wilde alleen dat je me toegang gaf tot de documenten!”
Thomas zakte langzaam terug in zijn stoel.
De vrouw die hij had meegenomen naar onze slaapkamer om mij te vernederen, had hem zojuist voor veertien getuigen verteld dat hij slechts een middel was geweest om een groter plan uit te voeren.
Ik voelde geen vreugde.
Alleen een diepe, vermoeiende droefheid.
Want zelfs nu hij eindelijk begreep hoe het voelde om bedrogen te worden, begreep hij nog steeds niet wat hij mij had aangedaan.
Ik sloot mijn map.
Diane keek me aan.
“Ben je klaar?”
Ik knikte.
“Voor vandaag.”
Toen ik opstond, keek Thomas naar me.
“Eleanor.”
Ik bleef staan.
“Alsjeblieft. Wacht even.”
Ik draaide me langzaam om.
Hij zag er plotseling ouder uit. Zijn zelfverzekerdheid was verdwenen. Zijn handen trilden.
“Je kunt me toch niet zomaar laten vallen?”
Ik keek hem lange tijd aan.
“Thomas, ik heb je vijftien jaar lang overeind gehouden.”
Hij wilde iets zeggen.
Ik vervolgde:
“Maar jij hebt me laten vallen op het moment dat je dacht dat je me niet meer nodig had.”
Daarna liep ik de vergaderzaal uit.
Buiten regende het.
Diane liep naast me naar de auto.
“Het was een belangrijke eerste stap.”
“Is het voorbij?”
Ze keek me aan.
“Nee. We moeten nog veel uitzoeken. De financiële transacties, de eigendomsverhoudingen, de contracten en de rol van Jonathan. Maar vandaag is er iets veranderd.”
“Wat?”
“Thomas kan niet langer bepalen wat de waarheid is.”
Ik keek naar de glazen gevel van het gebouw.
Achter een van de ramen zag ik mensen bewegen.
Thomas stond nog steeds bij de vergadertafel.
Voor het eerst in vijftien jaar was hij degene die moest uitleggen wat hij had gedaan.
Mijn telefoon trilde.
Een bericht van Raymonds advocaat.
‘De heer Grant is wakker en vraagt of u hem wilt bellen.’
Ik belde onmiddellijk.
Raymond nam zelf op.
“Eleanor.”
“Ik heb de vergadering bijgewoond.”
“En?”
“Thomas weet nu dat Brooke hem heeft gebruikt.”
Raymond zweeg even.
“En hoe gaat het met jou?”
Ik keek naar de regen.
“Ik weet het niet.”
“Dat is eerlijk.”
“Raymond, ik wil je iets vragen.”
“Vraag maar.”
“Waarom heb je me destijds werkelijk die map gegeven?”
Hij ademde langzaam uit.
“Omdat ik wist dat Thomas op een dag zou proberen alles naar zich toe te trekken.”
“Waarom heb je hem niet tegengehouden?”
“Omdat ik dacht dat hij op tijd zou veranderen.”
Ik sloot mijn ogen.
“En nu?”
