Mijn moeder fluisterde:
‘De kluis van je echte vader.’
Mijn mond werd droog.
‘Wie is mijn echte vader?’
Ze antwoordde niet.
Ik hoorde alleen haar ademhaling.
Toen zei ze:
‘Niet de man die je papa noemde.’
Ik voelde mijn knieën slap worden.
‘Wie dan?’
‘Je moet naar Rotterdam komen.’
‘Waarom?’
‘Omdat de waarheid daar begon.’
‘Ik wil het nu weten.’
Ze zweeg even.
Toen sprak ze de woorden die mijn leven opnieuw in tweeën braken.
‘Daniel, je vader heeft Andrew niet laten verdwijnen. Hij heeft hem gered van de man die jullie allebei wilde vermoorden.’
Ik keek door het raam naar de operatiekamer.
Mijn broer lag daar, vechtend voor zijn leven.
En ik begon te begrijpen dat de man die ik mijn hele leven vader had genoemd misschien niet de grootste vijand was geweest.
Misschien was hij zelf ook maar een pion geweest.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Een onbekend nummer.
Een foto verscheen.
Een jonge vrouw zat op een stoel in een lege kamer. Haar handen waren vastgebonden. Haar gezicht was bleek, maar haar ogen keken recht in de camera.
Ik herkende haar niet.
Onder de foto stond één zin.
Wil je je zus terugzien? Breng de sleutel naar Rotterdam. Morgenavond. Alleen.
Ik voelde mijn adem stokken.
Toen kwam er een tweede bericht.
En vertel Andrew niet dat ze nog leeft.
Ik keek naar de operatiekamer.
Daarna naar de sleutel.
Vanessa was aangehouden, maar iemand anders had de controle over het spel overgenomen.
En die persoon wist precies waar mijn zwakste plek lag.
Mijn familie.
Twee uur later kwam de chirurg naar buiten.
Ik sprong op.
‘Hoe is hij?’
‘De operatie is geslaagd. We hebben de kogel verwijderd en het bloedverlies onder controle gekregen. Hij is nog niet buiten gevaar, maar zijn toestand is op dit moment stabiel.’
Ik voelde mijn benen bijna bezwijken.
‘Mag ik hem zien?’
‘Over een tijdje. Hij moet eerst naar de intensive care.’
Ik bedankte de arts en ging weer zitten.
Lewis kwam naast me staan.
‘We hebben Vanessa verhoord.’
‘Heeft ze iets gezegd?’
‘Niet veel. Ze zegt dat ze handelde uit zelfverdediging.’
‘Ze schoot mijn broer neer.’
‘Ze beweert dat hij haar bedreigde.’
Ik lachte ongelovig.
‘En u gelooft haar?’
‘Nee. Maar we hebben meer nodig dan haar pistool en uw verklaring.’
‘Er is een tweede persoon.’
Ik liet hem de foto zien.
Zijn gezicht werd onmiddellijk ernstig.
‘Wie is dit?’
‘Mijn zus. Elise.’
‘Weet u waar ze is?’
‘Nee. Maar iemand wil dat ik morgenavond naar Rotterdam ga.’
Lewis bekeek het bericht.
‘Dat gaat niet gebeuren.’
‘Ik moet haar vinden.’
‘Dat gaan we doen. Maar niet door een onbekende ontmoeting te accepteren.’
‘Ze is misschien al jaren vermist.’
‘En als u alleen gaat, kan er morgen nog iemand vermist zijn.’
Ik keek naar hem.
‘Wat stelt u voor?’
‘We onderzoeken de telefoon van Vanessa. We bekijken haar contacten, haar berichten en de financiële transacties. We proberen de locatie van uw zus te achterhalen.’
‘En als we haar niet vinden?’
Lewis keek me recht aan.
‘Dan bedenken we een andere manier.’
Ik keek naar de foto van Elise.
Haar ogen leken op die van Andrew.
En misschien ook op die van mij.
Ik had een broer verloren, hem teruggevonden en bijna opnieuw verloren.
Nu bleek er een zus te zijn van wie ik nooit had geweten.
Ik zou haar niet nog een keer kwijtraken.
De volgende ochtend werd Andrew wakker.
Ik zat naast zijn bed toen zijn ogen langzaam opengingen.
Hij keek eerst naar het plafond, daarna naar mij.
‘Daniel?’
Ik boog me naar voren.
‘Ik ben hier.’
Hij probeerde zijn hoofd te draaien, maar trok zijn gezicht samen.
‘Hoe lang?’
‘Je bent ongeveer twaalf uur geleden geopereerd.’
Hij slikte.
‘Vanessa?’
‘In hechtenis.’
Hij sloot zijn ogen.
‘Goed.’
‘Andrew, we moeten praten.’
Hij opende zijn ogen opnieuw.
‘Over Elise?’
Ik knikte.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
‘Wat weet je?’
Ik liet hem de foto zien.
Hij probeerde overeind te komen.
‘Waar heb je die vandaan?’
‘Een bericht. Iemand wil dat ik morgenavond naar Rotterdam ga.’
‘Nee.’
‘Ze zeggen dat Elise daar is.’
‘Je gaat niet.’
‘Andrew, ze is onze zus.’
Hij keek naar het plafond.
‘Ik weet het.’
‘Waarom heb je me nooit over haar verteld?’
Hij zweeg lang.
Toen zei hij:
‘Omdat ik dacht dat ze dood was.’
Ik keek hem aan.
‘Je dacht?’
‘Vanessa vertelde me dat ze jaren geleden was overleden. Ze liet me zelfs een overlijdensakte zien.’
‘En je geloofde haar?’
‘Ik wilde haar geloven.’
‘Waarom?’
Andrew draaide zijn gezicht naar mij.
‘Omdat ik verliefd op haar was.’
Ik kon niets zeggen.
‘Vanessa en ik hebben elkaar ontmoet voordat ik verdween. Ze werkte toen voor een bedrijf dat onze vader onderzocht. Ze zei dat ze bewijs had dat onze vader geld had gestolen en dat ze me kon helpen de waarheid naar buiten te brengen.’
