Robert vervolgde:

“Er is nog iets. Twee investeerders hebben hun aandelen aangeboden aan een onbekende koper. De koper heeft zich via een tussenpersoon gemeld.”

“Wie is de koper?”

“Een bedrijf met de naam Vale Strategic Partners.”

Maya stond onmiddellijk op.

“Wat zei u?”

Robert herhaalde de naam.

Vale Strategic Partners.

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

Richard Vale.

De naam uit mijn vaders brief.

“Robert, stuur me alles wat je hebt.”

“Dat zal ik doen. Maar Emma, je moet weten dat Grant niet alleen handelt.”

“Wat bedoel je?”

“Er is iemand binnen het bedrijf die hem helpt.”

Ik keek naar Maya.

“Wie?”

Robert aarzelde.

“Ik weet het nog niet. Maar de vervalste documenten zijn opgesteld met informatie die alleen toegankelijk is voor mensen op directieniveau.”

Ik voelde een koude rilling over mijn armen lopen.

Iemand binnen Brooks Medical Supply had Grant geholpen.

Iemand die mijn vaders bedrijf kende.

Iemand die wist hoe de aandelenstructuur werkte.

Iemand die toegang had tot de financiële administratie.

En iemand die misschien al die tijd naast mij had gezeten tijdens vergaderingen, familiediners en liefdadigheidsevenementen.

“Robert,” zei ik langzaam, “ik wil dat je voorlopig niemand confronteert.”

“Waarom niet?”

“Omdat degene die Grant helpt, anders weet dat we hem op het spoor zijn.”

Maya keek me aan en knikte.

“Goed,” zei ze. “We gaan eerst bewijs verzamelen.”

Toen ik die avond alleen in mijn woonkamer zat, ging mijn telefoon opnieuw.

Dit keer was het geen bericht van Grant.

Het was een onbekend nummer.

Ik nam niet op.

Er kwam meteen een voicemail binnen.

Ik drukte op afspelen.

Een mannenstem klonk door de luidspreker.

“Emma Brooks? Mijn naam is Richard Vale. Ik heb gehoord wat er vandaag op je bruiloft is gebeurd.”

Ik ging rechtop zitten.

“Je vader heeft me gevraagd je te beschermen als deze dag ooit zou komen.”

Ik voelde mijn adem in mijn keel steken.

De stem vervolgde:

“Maar voordat we elkaar ontmoeten, moet je één ding weten. Grant is niet de enige die jouw bedrijf wil hebben.”

Er volgde een korte stilte.

“De persoon die hem helpt, draagt dezelfde achternaam als jij.”

Ik liet mijn telefoon bijna vallen.

Dezelfde achternaam als ik.

Brooks.

Ik dacht aan mijn moeder. Aan mijn overleden vader. Aan de familieleden die nog steeds aandelen bezaten. Aan mijn oom David, die na de dood van mijn vader uit het bedrijf was verdwenen.

David Brooks.

De broer van mijn vader.

De man die op mijn bruiloft had moeten zitten, maar die drie weken eerder had afgezegd met de mededeling dat hij voor zaken naar Europa moest.

Ik keek naar Maya’s visitekaartje op de salontafel.

Toen belde ik haar.

Ze nam onmiddellijk op.

“Emma?”

“Ik heb Richard Vale aan de telefoon gehad.”

“Wat zei hij?”

“Dat Grant niet alleen handelt.”

Maya werd stil.

“En?”

“Dat de persoon die hem helpt dezelfde achternaam als ik draagt.”

Aan de andere kant van de lijn hoorde ik haar langzaam ademhalen.

“David,” zei ze uiteindelijk.

“Dat denk ik ook.”

“Emma, luister goed. Neem geen contact met hem op. Niet bellen, niet berichten, niet naar zijn kantoor gaan.”

“Waarom?”

“Omdat ik iets heb ontdekt.”

Mijn hart bonsde.

“Wat?”

“David heeft vorige maand een volmacht aangevraagd waarmee hij toegang zou krijgen tot een deel van de aandelen van je vader.”

“Maar die aandelen zijn toch aan mij overgedragen?”

“Dat dacht ik ook.”

Ze zweeg.

“Tot ik ontdekte dat je vader een tweede testament heeft laten opstellen.”

Ik voelde de kamer om me heen kleiner worden.

“Een tweede testament?”

“Ja. En daarin staat iets wat alles kan veranderen.”

“Wat staat erin?”

Maya antwoordde niet meteen.

Toen zei ze:

“Je vader heeft niet al zijn aandelen aan jou nagelaten.”

Ik keek naar de foto van mijn vader op de schoorsteenmantel.

“Wie heeft hij dan als mede-erfgenaam aangewezen?”

“Dat weet ik nog niet. Het testament is verzegeld en wordt bewaard bij een notaris die inmiddels met pensioen is.”

“Waarom wist ik hier niets van?”

“Omdat je vader een voorwaarde heeft opgenomen. Het testament mocht pas worden geopend wanneer iemand zou proberen de controle over Brooks Medical Supply onrechtmatig over te nemen.”

Ik keek naar de brief in mijn handen.

Toen begreep ik het.

Mijn vader had deze dag voorzien.

Misschien niet precies deze bruiloft, niet de klap, niet de vervalste documenten. Maar hij had geweten dat iemand ooit zou proberen mijn bedrijf van me af te nemen.

“Waar is dat testament?” vroeg ik.

“Bij een notaris in Boston. Ik heb al contact opgenomen.”

“Wanneer kunnen we het openen?”

“Overmorgen.”

Ik sloot mijn ogen.

Overmorgen.

Twee dagen waarin Grant kon proberen bewijs te vernietigen. Twee dagen waarin mijn oom kon verdwijnen. Twee dagen waarin iemand binnen mijn bedrijf kon ontdekken dat we hem op het spoor waren.

“En Richard Vale?” vroeg ik.

“Ik wil eerst weten of hij te vertrouwen is.”