Ik moest beslissen wie ik nog wilde vertrouwen.

Die avond kwam Maya met een update.

David was nog niet gevonden.

Grant had via zijn advocaat laten weten dat hij alle beschuldigingen ontkende. Hij beweerde dat de overeenkomst een zakelijke miscommunicatie was en dat de verwondingen in de bruidssuite het gevolg waren van een ongeluk.

Maar de opname sprak hem tegen.

De politie had inmiddels de camerabeelden van het hotel veiliggesteld. De beveiliging had bevestigd dat Grant de bruidssuite had verlaten nadat hij mijn telefoon had proberen af te pakken.

Er was ook een getuige.

Een schoonmaakmedewerker had vanuit de gang gehoord hoe Grant schreeuwde en hoe iets brak.

En Victoria had zich opnieuw gemeld.

Ze wilde een volledige verklaring afleggen.

Maar Maya had nog een verrassing.

“De raad van bestuur heeft een spoedvergadering gehouden,” zei ze.

“En?”

“Ze hebben Grant officieel uitgesloten van alle bedrijfsactiviteiten.”

Ik sloot mijn ogen.

“Goed.”

“Daarnaast hebben ze besloten een onafhankelijk forensisch onderzoek te starten naar de financiële transacties.”

“Wat betekent dat voor mij?”

“Dat je voorlopig de volledige controle behoudt over je aandelen, maar dat we de schade moeten vaststellen.”

Ik knikte.

“En de lening?”

“Northbridge Capital heeft toegezegd mee te werken aan het onderzoek. Ze willen weten of Grant documenten heeft vervalst om het krediet te verkrijgen.”

“En mijn oom?”

Maya keek ernstig.

“De recherche zoekt hem. Er is een onderzoek geopend naar de bedreiging van je moeder, de vervalsing van documenten en mogelijke financiële fraude.”

Ik keek naar mijn handen.

“Ik wil niet dat hij ontsnapt.”

“Dat begrijp ik.”

“Ik wil dat hij verantwoordelijk wordt gehouden voor wat hij heeft gedaan.”

Maya knikte.

“Daar gaan we voor zorgen.”

Die nacht kreeg ik eindelijk een beetje slaap.

Maar om 06.12 uur werd ik wakker door een telefoontje.

Het was Victoria.

“Emma, je moet onmiddellijk naar Brooks Medical Supply komen.”

“Waarom?”

“Er is iets gebeurd.”

“Wat?”

“De serverruimte is vannacht binnengedrongen.”

Ik ging rechtop zitten.

“Door wie?”

“Ik weet het niet. Maar er zijn bestanden verdwenen.”

“Welke bestanden?”

Victoria zweeg.

Toen zei ze:

“De originele aandeelhoudersregisters.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Waarom zouden ze die stelen?”

“Omdat er iets in staat wat Grant niet wil dat je ziet.”

“Wat dan?”

Victoria haalde hoorbaar adem.

“Een overdracht van aandelen die vijfentwintig jaar geleden is geregistreerd.”

“Door wie?”

“Door je vader.”

Ik sloot mijn ogen.

“En aan wie?”

Victoria fluisterde:

“Aan David Brooks.”

Ik voelde mijn hart stilvallen.

“Mijn vader heeft aandelen aan David gegeven?”

“Nee,” zei Victoria. “Hij heeft ze aan iemand anders overgedragen. Maar David heeft het register later aangepast.”

“Wie was de oorspronkelijke eigenaar?”

Victoria antwoordde niet meteen.

Toen zei ze:

“Emma, je moet dit persoonlijk zien.”

Ik keek naar de klok.

06.13 uur.

Mijn leven was veranderd in minder dan achtenveertig uur.

En toch had ik het gevoel dat de grootste onthulling nog moest komen.

Ik stond op, kleedde me aan en pakte de blauwe map die Maya had meegenomen.

Voordat ik het huis verliet, keek ik naar de trouwring die nog steeds op tafel lag.

Ik stopte hem in een klein doosje.

Niet om hem te bewaren.

Maar om hem later aan de politie te overhandigen als onderdeel van het bewijs dat Grant nooit mijn echtgenoot was geworden.

Toen ik bij Brooks Medical Supply aankwam, stond Victoria bij de hoofdingang.

Ze zag er uitgeput uit.

“Je bent gekomen.”

“Wat heb je gevonden?”

Ze keek om zich heen.

“Niet hier.”

Ze leidde me naar een kleine vergaderkamer op de tweede verdieping. Op tafel lag een oude map met het logo van het bedrijf.

Victoria sloot de deur.

“Ik heb een kopie van het oorspronkelijke register kunnen terughalen.”

Ze opende de map.

Op de eerste pagina stond de naam van mijn vader.

Op de tweede pagina stond een overdracht.

En op de derde pagina stond de naam van de oorspronkelijke eigenaar van twintig procent van de aandelen.

Ik keek naar het papier.

Mijn adem stokte.

De naam was niet die van David.

Niet die van Richard.

Niet die van Grant.

Er stond:

Linda Brooks.

Mijn moeder.

Ik keek op.

“Mijn moeder bezat twintig procent van het bedrijf?”

Victoria knikte.

“Ja. Maar na de geboorte van jou heeft ze haar aandelen tijdelijk ondergebracht in een trust.”

“Waarom wist ik dat niet?”

“Omdat de trust pas zou worden vrijgegeven wanneer jij dertig werd of wanneer je huwelijksovereenkomst zou worden aangevochten.”

Ik staarde naar de documenten.

“Mijn huwelijksovereenkomst?”

Victoria knikte.

“Je vader heeft een clausule laten opnemen. Als iemand jou onder druk zou zetten om aandelen over te dragen, zouden de aandelen van je moeder automatisch terugvallen aan jou.”

Ik begreep het niet meteen.

Toen wel.

De overeenkomst die Grant me had gegeven, was niet alleen bedoeld om mijn aandelen over te nemen.

Hij wilde ook de aandelen die mijn moeder ooit had bezeten.