“Dan heeft ze een groter probleem.”

“Wat bedoel je?”

Grant sprak zachter.

“Dan ontdekt ze dat haar vader niet is overleden aan een natuurlijke hartstilstand.”

Ik voelde mijn lichaam verstijven.

Maya stopte de opname.

Niemand bewoog.

Ik keek naar het scherm.

“Speel het opnieuw af.”

Maya keek me aan.

“Emma…”

“Speel het opnieuw af.”

Ze drukte op de knop.

Dezelfde woorden klonken opnieuw door de kamer.

Dan ontdekt ze dat haar vader niet is overleden aan een natuurlijke hartstilstand.

Ik voelde mijn wereld kantelen.

Mijn vader was gestorven in het ziekenhuis na een plotselinge hartstilstand. De artsen hadden gezegd dat zijn hart het had begeven na maanden van zware behandelingen.

Ik had zijn hand vastgehouden toen hij stierf.

Ik had zijn begrafenis georganiseerd.

Ik had jarenlang gerouwd.

En nu vertelde een opname me dat zijn dood misschien geen ongeluk was geweest.

Ik keek naar Richard.

“Wat weet je?”

Hij slikte.

“Ik weet niet of je vader is vermoord. Maar ik weet dat er in de laatste weken voor zijn dood iets is gebeurd met zijn medicatie.”

“Wat?”

“Er is een bestelling geplaatst bij een particuliere apotheek. Een medicijn dat niet op zijn medische lijst stond.”

Maya werd bleek.

“Waarom weet ik dat niet?”

“Omdat de bestelling via een tussenpersoon is geplaatst. De naam van de patiënt stond niet op de factuur.”

Ik voelde mijn vingers koud worden.

“Wie heeft het besteld?”

Richard keek naar de USB-stick.

“David.”

Er viel een lange stilte.

Toen ging mijn telefoon.

Op het scherm verscheen de naam van mijn oom.

David Brooks.

Ik keek naar Maya.

Ze schudde langzaam haar hoofd.

Neem niet op.

Maar ik wilde zijn stem horen.

Ik wilde weten of hij zou liegen.

Ik nam op en zette de luidspreker aan.

“Emma,” zei David opgewekt. “Ik hoorde dat je een moeilijke week hebt gehad.”

Ik keek naar de foto van mijn vader.

“Dat kun je wel zeggen.”

“Ik wilde even controleren hoe het met je ging.”

“Waarom heb je gisteren geprobeerd het testament op te vragen?”

Er viel een korte stilte.

“Waar heb je het over?”

“Je weet precies waar ik het over heb.”

“Emma, je moet voorzichtig zijn met wat Maya je vertelt. Ze heeft altijd haar eigen belangen gehad.”

Maya keek me aan, maar zei niets.

“Waarom wil je niet dat ik het testament lees?” vroeg ik.

David zuchtte.

“Je vader heeft dingen geregeld die je niet begrijpt.”

“Dan kun je het me uitleggen.”

“Niet via de telefoon.”

“Waarom niet?”

“Omdat sommige mensen meeluisteren.”

Ik keek naar de laptop.

De opname stond nog open.

“Wie luistert er mee, David?”

Hij antwoordde niet.

Toen zei hij:

“Grant heeft je verteld dat hij van je houdt, toch?”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Wat heeft dat ermee te maken?”

“Je vader wilde dat je met hem trouwde.”

Ik keek naar Richard.

Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.

“Dat is niet waar,” fluisterde hij.

David ging verder.

“Je vader wist dat Grant de enige was die de aandelenstructuur kon stabiliseren. Hij wilde dat jullie samen het bedrijf zouden leiden.”

“Mijn vader heeft een brief geschreven waarin hij me waarschuwt voor Grant.”

“Dan heb je niet de volledige brief gelezen.”

Ik verstijfde.

“Wat bedoel je?”

David lachte zacht.

“Er is nog een pagina, Emma. Een pagina die Maya niet heeft.”

Ik keek naar de map.

Maya trok haar wenkbrauwen samen.

“Waar is die pagina?” vroeg ik.

“Bij mij.”

“Waarom heb je die?”

“Omdat je vader mij die persoonlijk heeft gegeven.”

Ik voelde mijn hart sneller slaan.

“Wat staat erop?”

David zweeg even.

Toen zei hij:

“Dat jij niet de enige erfgenaam bent.”

De verbinding werd verbroken.

Ik staarde naar mijn telefoon.

Maya stond op.

“Ik ga onmiddellijk contact opnemen met de notaris.”

Richard pakte de USB-stick.

“En ik wil dat we de opname veiligstellen.”

Ik keek naar de foto van mijn vader.

Er was nog een pagina.

Nog een erfgenaam.

Nog een geheim.

En misschien nog een reden waarom Grant met me had willen trouwen.

Ik had gedacht dat de waarheid me zou bevrijden.

Maar met iedere nieuwe onthulling leek de val waarin mijn familie was terechtgekomen dieper te worden.

Toen kwam er een bericht binnen van een onbekend nummer.

Er stond slechts één zin.

Je vader heeft je niet alles verteld, Emma. Vraag je moeder wie je biologische vader is.

Ik voelde mijn adem verdwijnen.

Langzaam keek ik naar mijn moeder, die op dat moment vanuit de keuken de woonkamer binnenkwam.

Ze zag mijn gezicht.

“Wat is er?”

Ik draaide mijn telefoon naar haar toe.

Ze las het bericht.

Haar gezicht verloor alle kleur.

“Waar heb je dat vandaan?” fluisterde ze.

“Van iemand die mijn leven blijkbaar beter kent dan ikzelf.”

Mijn moeder keek naar Maya.

Toen naar Richard.

En daarna naar mij.

“Emma,” zei ze met een stem die nauwelijks hoorbaar was, “er is iets wat ik je veel eerder had moeten vertellen.”