De priester knikte langzaam.

“Ik begrijp het.”

Grant greep mijn pols.

“Je doet dit niet!”

Maya was onmiddellijk bij ons.

“Laat haar los.”

Hij liet me niet meteen los. Zijn vingers drukten in mijn huid.

“Emma, je maakt een verschrikkelijke fout.”

“Nee, Grant. Ik heb eindelijk de juiste beslissing genomen.”

Toen liet hij me los.

Op dat moment klonk er achter in de zaal een stem.

“Grant?”

Een man stond op uit de derde rij.

Hij droeg een grijs pak en hield een dunne zwarte aktetas vast. Ik herkende hem niet meteen, maar Grant wel.

Zijn gezicht werd lijkbleek.

“Wat doe jij hier?” vroeg Grant.

De man liep rustig naar voren.

“Ik denk dat we allemaal behoefte hebben aan een verklaring.”

Maya draaide zich naar hem toe.

“Mr. Hargrove.”

Hij knikte.

“Mevrouw Chen.”

Ik keek van de een naar de ander.

“Wie is hij?”

Maya antwoordde niet meteen.

De man opende zijn aktetas.

“Mijn naam is Daniel Hargrove. Ik vertegenwoordig Northbridge Capital, de kredietverstrekker die Grant Holdings de afgelopen twee jaar heeft gefinancierd.”

Grant stapte achteruit.

“Je hebt hier niets te zoeken.”

“Dat dacht ik ook, totdat ik ontdekte dat mijn cliënt een aanzienlijk bedrag heeft uitgeleend op basis van documenten waarin aandelen van Brooks Medical Supply als onderpand werden genoemd.”

Ik keek naar Maya.

“Welke documenten?”

Ze haalde een tweede map tevoorschijn.

“Emma, ik heb de afgelopen uren geprobeerd vast te stellen hoe ver dit gaat. Er is een document met jouw naam erop.”

“Mijn handtekening?”

“Ja.”

Mijn maag draaide zich om.

“Maar ik heb niets getekend.”

“Dat weten we.”

Daniel Hargrove legde een kopie op het altaar.

Ik keek naar de handtekening onderaan de pagina.

Het leek op de mijne.

Bijna perfect.

Maar ik wist dat ik die niet had gezet.

“Dit is vervalst,” zei ik.

“Dat vermoeden we,” antwoordde Maya.

Grant begon te praten voordat iemand anders iets kon zeggen.

“Het is een conceptdocument. Het is nooit gebruikt.”

Daniel keek hem aan.

“Het is gebruikt als zekerheid voor een lening van zes miljoen dollar.”

De zaal werd opnieuw stil.

Grant schudde zijn hoofd.

“Dat is onmogelijk.”

“De betaling is uitgevoerd. De contracten zijn geregistreerd. En de handtekening is door uw kantoor als authentiek bevestigd.”

“Mijn kantoor heeft niets bevestigd.”

“Dan zult u moeten uitleggen waarom uw financieel directeur dat wel heeft gedaan.”

Grant keek plotseling naar de achterste rij.

Daar zat een vrouw die ik eerder die ochtend bij de gasten had gezien. Ze was ongeveer veertig, droeg een crèmekleurige jurk en had haar blonde haar in een strakke knot gestoken.

Ze stond op.

“Grant, ik denk dat het beter is als je nu ophoudt.”

Hij staarde haar aan.

“Victoria?”

Ze liep naar voren.

“Ik heb je verteld dat dit op een ramp zou uitlopen.”

“Jij hoort hier niet bij betrokken te zijn.”

“Dat ben ik al twee jaar.”

Ik keek naar Maya.

“Wie is zij?”

“Victoria Hale,” zei Maya. “De financieel directeur van Grant Holdings.”

Victoria hield een envelop vast.

“Ik heb kopieën van de transacties, de leningsovereenkomsten en de e-mails waarin Grant mij opdraagt de documenten voor de bank voor te bereiden.”

Grant schudde zijn hoofd.

“Je hebt geen bewijs.”

“Ik heb alles.”

“Je hebt zelf meegewerkt!”

“Ja,” zei Victoria. “En ik ben bereid dat toe te geven.”

Haar stem trilde.

“Ik heb de cijfers aangepast omdat je zei dat het bedrijf binnen drie maanden zou herstellen. Ik heb betalingen verschoven, verliezen verborgen en documenten voorbereid die ik nooit had mogen goedkeuren. Maar ik heb nooit geweten dat je Emma’s handtekening zou vervalsen.”

Grant keek haar aan alsof hij haar wilde vernietigen.

“Je bent ontslagen.”

“Dat ben ik al.”

Ze legde de envelop op de tafel.

“Ik heb gisteren mijn ontslag ingediend.”

Maya pakte de envelop aan.

“Waarom gisteren?”

Victoria keek naar mij.

“Omdat ik wist dat je vandaag zou trouwen. En omdat ik niet langer kon aanzien wat hij van plan was.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen.

“Wat was hij van plan?”

Victoria haalde diep adem.

“Na de bruiloft zou Grant de overeenkomst bij de bank indienen. Daarmee zou hij zeggenschap krijgen over uw aandelen en kon hij de bestaande schulden herstructureren. Maar er was nog een tweede stap.”

“Welke?”

“Hij wilde de raad van bestuur laten geloven dat u vrijwillig had ingestemd met een fusie tussen Brooks Medical Supply en Grant Holdings.”

Maya sloeg haar ogen neer.

Ik begreep het.

Grant wilde niet alleen mijn aandelen.

Hij wilde mijn bedrijf.

Het bedrijf dat mijn vader vanaf nul had opgebouwd. Het bedrijf waar honderden mensen van afhankelijk waren. Het bedrijf waarvan de naam op vrachtwagens, magazijnen en medische verpakkingen stond in twaalf verschillende staten.

“Waarom?” vroeg ik.

Victoria antwoordde zacht:

“Omdat Grant Holdings op instorten staat. Zonder die fusie zou hij alles verliezen.”

Grant lachte bitter.

“Jullie begrijpen niet hoe zaken werken.”