Ze nam onmiddellijk op.
“Claire?”
“Mam, ik moet je iets vertellen.”
“Wat is er gebeurd?”
Ik vertelde haar over de documenten.
Over Northbridge.
Over Vantage Meridian.
Over de aandelen.
En over de naam van mijn moeder op de registratie.
Toen ik klaar was, bleef het stil.
“Mam?”
Ze ademde zwaar.
“Claire, ik wilde je dit zelf vertellen.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat?”
“Ik heb vroeger voor Vantage Meridian gewerkt.”
“Wat?”
“Jaren geleden. Nog voordat jij met Derek trouwde.”
“Waarom heb je me dat nooit verteld?”
“Omdat ik er al lang weg was.”
“Je staat nog steeds als aandeelhouder geregistreerd.”
“Dat weet ik.”
Ik ging op de rand van het bed zitten.
“Waarom?”
“Ik heb het bedrijf destijds samen met een vriendin opgericht. Ze wilde dat ik mijn aandelen behield.”
“Wie is die vriendin?”
Mijn moeder zweeg.
Toen zei ze:
“Vanessa Cole.”
Ik voelde de kamer om me heen draaien.
“Wat?”
“Vanessa werkte vroeger voor mij. Ze was jong, ambitieus en heel slim. Ik heb haar geholpen haar eerste baan te krijgen.”
“Je kende haar al voordat Derek haar aannam?”
“Ja.”
Ik dacht aan de hotelkamer.
Aan de manier waarop Vanessa had gesproken.
Aan haar geruststellende toon.
Aan de dreiging in haar ogen.
“Waarom heb je me dit nooit verteld?”
“Omdat ik dacht dat je huwelijk met Derek goed was.”
Ik lachte bitter.
“Je dacht dat?”
“Claire, ik heb geprobeerd me niet met jullie relatie te bemoeien.”
“Je hebt me juist verteld dat ik mijn promotie moest opgeven omdat ik Derek niet moest ondermijnen.”
Mijn moeder zweeg.
Ik voelde mijn ogen branden.
“Heb je geweten dat Vanessa en Derek samen waren?”
“Nee.”
“Heb je geweten dat ze geld uit Halcyon haalden?”
“Nee.”
“Heb je geweten dat mijn handtekening werd vervalst?”
“Nee.”
Ik geloofde haar niet helemaal.
En dat deed me pijn.
“Mam, ik moet weten of je ergens bij betrokken bent.”
Ze begon te huilen.
“Ik heb aandelen in dat bedrijf. Dat is alles.”
“Dan moet je dat aan de onderzoekers vertellen.”
“Claire, als ik dat doe, kan ik alles verliezen.”
Ik sloot mijn ogen.
“Ik heb mijn huwelijk verloren. Mijn baan was bijna weg. Mijn reputatie wordt nu aangevallen. En jij vraagt me om je te beschermen?”
“Ik ben je moeder.”
“Dat maakt het niet beter.”
Er viel een lange stilte.
Toen zei ze zacht:
“Er is nog iets wat je moet weten.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat?”
“Vanessa heeft me vorige week gebeld.”
“Waarom?”
“Ze vroeg of ik bereid was mijn aandelen aan haar over te dragen.”
“Waarom?”
“Ze zei dat de overname gevaarlijk zou worden als Sterling Crest bepaalde documenten ontdekte.”
Ik ging rechtop zitten.
“Welke documenten?”
“Ze zei dat er een lijst bestond met betalingen die niet in de officiële administratie stonden.”
“En wat heb je gezegd?”
“Dat ik erover zou nadenken.”
Ik sloot mijn ogen.
“Mam, heb je iets ondertekend?”
Ze zweeg.
Toen fluisterde ze:
“Ja.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat heb je ondertekend?”
“Een overdrachtsovereenkomst.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Wanneer?”
“Drie dagen geleden.”
Ik stond op.
“Je hebt je aandelen aan Vanessa verkocht?”
“Ik dacht dat het beter was om afstand te nemen.”
“Voor hoeveel?”
Ze noemde een bedrag.
Ik moest me vasthouden aan het nachtkastje.
Het was veel te laag.
Veel te laag voor haar aandelen.
“Dat is geen normale verkoopprijs.”
“Ik weet het.”
“Waarom heb je dat gedaan?”
“Omdat Vanessa zei dat ze me zou beschermen als er een onderzoek kwam.”
Ik sloot mijn ogen.
“Ze heeft je gebruikt.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Ik weet het.”
Ik bleef stil.
Toen zei ze:
“Claire, er is nog een reden waarom ik je moet waarschuwen.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Welke?”
“Vanessa weet dat jij voor Sterling Crest gaat werken.”
Ik verstijfde.
“Hoe?”
“Ze heeft me gevraagd of ik wist welke functie je had gekregen.”
“En wat heb je gezegd?”
“Ik heb niets bevestigd.”
Ik keek naar de deur.
De bloemen stonden nog steeds buiten.
“Waarom is dat belangrijk?”
Mijn moeder antwoordde zacht:
“Omdat Vanessa niet alleen bang is voor het onderzoek.”
“Waar is ze bang voor?”
“Omdat ze weet dat Derek niet de enige is die de documenten heeft ondertekend.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Wie nog meer?”
Mijn moeder slikte.
“Jij, Claire.”
Ik staarde naar de telefoon.
“Wat?”
“Er zijn documenten met jouw naam. Ze heeft me verteld dat ze die aan de onderzoekers zal laten zien als jij niet meewerkt.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Maar mijn handtekening is vervalst.”
“Dat weet ik.”
“Dan kan ik dat bewijzen.”
“Misschien.”
Mijn moeder sprak nu bijna fluisterend.
“Maar er is één document dat niet vervalst is.”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Wat voor document?”
“Een autorisatie die jij drie jaar geleden hebt ondertekend. Je wist niet wat erin stond.”
Ik dacht aan alle formulieren die ik destijds had ondertekend.
