“De dag nadat u uw eerste klacht over Northbridge had ingediend.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Dat betekent dat ze me vanaf het begin als verdachte hebben behandeld.”
“Dat lijkt zo.”
“En Derek?”
“Zijn naam staat onderaan.”
Ik bleef stil.
Toen zei Rebecca iets waardoor ik rechtop ging zitten.
“Er staat ook een handgeschreven opmerking bij.”
“Wat voor opmerking?”
Ze las hem voor.
“Als Claire ooit de volledige waarheid ontdekt, moet ze degene worden die de schuld krijgt. Ze heeft de juiste handtekeningen gezet.”
Ik keek naar mijn handen.
Naar de vingers waarmee ik jarenlang documenten had ondertekend zonder te beseffen dat iemand mijn vertrouwen als wapen gebruikte.
Toen keek ik naar Margaret.
“Ik wil de volledige notitie zien.”
“Dat kunnen we regelen.”
“En ik wil weten of er nog meer documenten zijn waarop mijn handtekening staat.”
“Dat onderzoeken we.”
Ik hing op.
Margaret bleef tegenover me zitten.
“Claire, dit is ernstig.”
Ik knikte.
“Ik weet het.”
“U hoeft dit niet alleen te dragen.”
Ik keek naar haar.
Voor het eerst sinds ik de hotelkamer had geopend, voelde ik dat ik niet langer alleen maar probeerde te overleven.
Ik begon terug te vechten.
Maar voordat ik iets kon zeggen, verscheen er een nieuw bericht op mijn telefoon.
Van Derek.
Je moeder heeft je niet alles verteld.
Daaronder stond een foto.
Een oude groepsfoto van een bedrijfsfeest.
Ik stond erop, lachend naast Derek.
Vanessa stond achter ons.
En helemaal aan de rand van de foto stond een man die ik al jaren niet had gezien.
Mijn vader.
Ik voelde mijn adem stokken.
Mijn vader was zes jaar geleden overleden.
Maar de datum op de foto was van slechts drie jaar geleden.
Ik zoomde in.
Achter mijn vader stond een vrouw met een map in haar handen.
Ik herkende haar gezicht.
Het was Margaret Ellis.
Mijn toekomstige advocaat.
Mijn toekomstige werkgever had me verteld dat ze onafhankelijk waren.
Maar waarom stond Margaret op een foto met Derek, Vanessa en mijn vader?
En waarom had Derek die foto nu pas gestuurd?
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Vraag Margaret wat ze die avond met je vader heeft afgesproken.
Ik keek langzaam op.
Margaret zat nog steeds tegenover me.
Ze zag mijn gezicht veranderen.
“Wat is er?”
Ik draaide het scherm naar haar toe.
Ze keek naar de foto.
Haar gezicht werd bleek.
Heel langzaam sloot ze haar laptop.
“Claire,” zei ze zacht, “ik kan dit uitleggen.”
Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen.
“Dan moet je beginnen met vertellen waarom je op deze foto staat.”
Margaret keek naar de deur.
Daarna weer naar mij.
“Ik kende je vader voordat ik voor Sterling Crest ging werken.”
“Dat weet ik nu.”
“En ik wist dat hij onderzoek deed naar de betalingen.”
“Waarom heb je me dat niet verteld?”
Ze zweeg.
Ik stond op.
“Margaret?”
Ze keek me eindelijk aan.
“Je vader heeft mij gevraagd iets voor hem te bewaren.”
“Wat?”
“Een dossier.”
“Over Derek?”
“Over Derek, Vanessa en de overboekingen.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Waar is dat dossier?”
Margaret keek naar haar aktetas.
Toen zei ze:
“Bij mij.”
Ik deed een stap achteruit.
“Je hebt het al die tijd gehad?”
Ze knikte.
“Ja.”
“En je hebt het niet aan de onderzoekers gegeven?”
“Nee.”
“Waarom niet?”
Haar stem werd zachter.
“Omdat je vader me vroeg het pas te openen als jij bij de overname betrokken zou raken.”
Ik staarde haar aan.
“Waarom zou hij dat vragen?”
Margaret haalde langzaam een verzegelde envelop uit haar tas.
Op de voorkant stond mijn naam.
Maar het handschrift was niet van Derek.
Niet van Vanessa.
Het was van mijn vader.
Ik herkende de letters onmiddellijk.
Margaret legde de envelop op tafel.
“Je vader wist dat dit ooit zou gebeuren.”
Ik keek naar de verzegeling.
Mijn vingers trilden toen ik hem openmaakte.
Binnenin zat één brief.
De eerste zin liet mijn hart stilstaan.
Mijn lieve Claire, als Margaret je deze brief geeft, betekent het dat Derek en Vanessa eindelijk hebben gedaan wat ik al jaren vreesde: ze hebben geprobeerd jou de schuld te geven van hun misdaden.
Ik keek op.
Margaret had tranen in haar ogen.
Ik las verder.
Maar er is iets wat je nog niet weet. Derek heeft niet alleen geld van Halcyon gestolen. Hij heeft het bedrijf niet alleen gebruikt om zijn eigen toekomst veilig te stellen. Hij heeft iemand anders geholpen om de volledige controle over de onderneming te krijgen.
Mijn handen begonnen te trillen.
En die persoon is niet Vanessa.
Ik keek naar Margaret.
“Wie dan?”
Ze zei niets.
Ik las de volgende regel.
Het is iemand die je al je hele leven kent.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Dit keer was het geen bericht.
Het was een oproep.
Van mijn moeder.
Ik nam op.
“Mam?”
Haar stem klonk paniekerig.
“Claire, luister naar me. Je moet onmiddellijk weggaan bij Margaret.”
