“Wat bedoelt u?”

“Ik heb de facturen onderzocht. Er stonden adviesdiensten op die nooit waren uitgevoerd.”

Margaret schreef iets op.

“Dat is belangrijke informatie.”

Ik keek naar haar.

“Ik wil bij de overname betrokken blijven.”

Ze aarzelde.

“Dat kan een belangenconflict opleveren, gezien uw persoonlijke situatie.”

“Ik begrijp dat. Ik wil alleen niet dat Derek kan zeggen dat ik me uit wraak met het onderzoek bemoei.”

Margaret knikte.

“Dat zullen we zorgvuldig vastleggen. U kunt relevante informatie overdragen, maar de beoordeling van Derek en Vanessa moet door een onafhankelijk team gebeuren. U krijgt geen directe beslissingsbevoegdheid over hun personeelszaken.”

“Dat is eerlijk.”

Ze stond op.

“Er is nog iemand die u wil spreken.”

Ik keek naar haar.

“Wie?”

“De voorzitter van de raad van bestuur van Halcyon.”

Ik verstijfde.

“Waarom?”

“Ze heeft gevraagd of u bereid bent een verklaring af te leggen over de financiële afwijkingen die u eerder hebt ontdekt.”

Ik dacht aan Derek.

Aan de manier waarop hij me had laten twijfelen aan mijn eigen oordeel.

Aan de promotie die naar een man was gegaan wiens werk ik voortdurend moest corrigeren.

“Ja,” zei ik. “Ik zal een verklaring afleggen.”

Om elf uur zat ik in een andere vergaderruimte.

De voorzitter, Eleanor Price, was een vrouw van in de zestig met kort zilvergrijs haar en een scherpe blik. Ze had Halcyon twintig jaar geleden geholpen uit te groeien tot een internationale onderneming.

Ze stond op toen ik binnenkwam.

“Claire. Dank u dat u bent gekomen.”

Ik schudde haar hand.

“Uiteraard.”

Ze wees naar een stoel.

“Ik wil meteen duidelijk zijn. We zijn niet hier om uw huwelijk te bespreken.”

“Dat begrijp ik.”

“Maar het incident van gisteravond heeft vragen opgeroepen over de manier waarop Derek zijn positie gebruikt. Daarnaast hebben we financiële afwijkingen ontdekt die mogelijk al langer bestaan.”

Ze schoof een map naar me toe.

“Ik heb begrepen dat u eerder een probleem heeft gemeld met Northbridge Consulting.”

Ik opende de map.

“Dat klopt.”

“Waarom heeft u destijds geen formele melding gedaan?”

Ik keek naar de documenten.

“Omdat Derek me vertelde dat het was opgelost.”

“En waarom geloofde u hem?”

Ik keek op.

“Omdat hij mijn echtgenoot was. En omdat hij destijds ook mijn leidinggevende was.”

Eleanor knikte langzaam.

“Dat is precies wat we moeten begrijpen.”

Ze sloeg een pagina om.

“Wie heeft uw promotie voor financieel directeur tegengehouden?”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Dat weet ik niet zeker.”

“U stond op de shortlist.”

“Ja.”

“En toen werd u uit het proces gehaald.”

“Er werden vragen gesteld over mijn onafhankelijkheid en mijn persoonlijke relatie met Derek.”

“Wie heeft die vragen gesteld?”

Ik dacht terug aan de vergadering.

Aan de opmerkingen over belangenverstrengeling.

Aan de man die mijn plaats had gekregen.

“Vanessa Cole.”

Eleanor keek naar haar notities.

“En Derek?”

“Hij vertelde me dat hij vond dat ik me moest terugtrekken.”

“Waarom?”

“Omdat twee senior leiders in één huwelijk volgens hem een slechte indruk zouden maken.”

Eleanor zweeg.

Toen vroeg ze:

“Had hij diezelfde bezwaren toen hij u vroeg zijn financiële rapportages te controleren?”

Ik voelde mijn adem even stokken.

“Wat bedoelt u?”

“Volgens onze gegevens heeft u gedurende drie jaar regelmatig rapporten opgesteld die rechtstreeks naar Derek gingen. U had toegang tot gevoelige financiële informatie. Waarom was dat geen belangenconflict?”

Ik had geen antwoord.

Eleanor leunde achterover.

“Het lijkt erop dat de regels alleen werden toegepast wanneer ze hem goed uitkwamen.”

Ik knikte langzaam.

“Dat denk ik ook.”

Ze sloot de map.

“Claire, ik wil dat u weet dat de raad deze zaak serieus neemt. We zullen niet toestaan dat persoonlijke relaties worden gebruikt om medewerkers het zwijgen op te leggen.”

Ik keek haar aan.

“Dat klinkt goed.”

“Maar ik moet u ook waarschuwen. Als er fraude is gepleegd, zullen er mensen zijn die proberen de verantwoordelijkheid af te schuiven.”

Ik dacht aan de handtekeningen.

Aan de overboekingen.

Aan mijn naam op documenten die ik nooit had gezien.

“Ik begrijp het.”

Eleanor stond op.

“Dan beginnen we.”

Die middag kreeg ik een telefoontje van een onbekend nummer.

“Mevrouw Halden?”

“Ja.”

“Mijn naam is Peter Shaw. Lauren heeft me uw nummer gegeven.”

Ik ging rechtop zitten.

“U werkte bij Halcyon?”

“Zeven jaar. Ik was senior accountant.”

“Lauren zei dat u documenten had.”

“Dat klopt.”

“Waarover?”

Hij zweeg even.

“Over Northbridge Consulting. En over een tweede bedrijf dat onder dezelfde eigenaar valt.”

Ik pakte een pen.

“Welke naam?”

“Vantage Meridian.”

Ik schreef de naam op.

“Wat is de relatie met Halcyon?”

“Op papier geen enkele.”

“En in werkelijkheid?”

“De eigenaar is een zakenpartner van Derek.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Hebt u bewijs?”

“Ja. Maar ik wil u niet zomaar bestanden sturen. Ik ben bang dat iemand mijn account nog kan controleren.”

“Dat begrijp ik.”

“Ik wil u persoonlijk ontmoeten.”

Ik keek naar de klok.

“Wanneer?”

“Vanavond. Op een openbare plek.”