Ik keek naar Margaret.
“Ik wil mijn nieuwe functie niet gebruiken om mijn persoonlijke problemen op te lossen.”
“Dat hoeft ook niet.”
“Maar ik wil evenmin dat mijn toekomstige werkgever wordt misleid.”
Margaret knikte.
“Dat is redelijk. Uw contract blijft vertrouwelijk. Niemand bij Halcyon hoeft te weten dat u bij Sterling Crest in dienst treedt voordat de transactie officieel is en de communicatie is afgestemd.”
“En als Derek het ontdekt?”
“Dan behandelen we dat als een kwestie van vertrouwelijkheid en mogelijke vergelding.”
Ze schoof een glas water naar me toe.
“Voor vanavond is uw veiligheid belangrijker dan de overname.”
Ik keek naar het glas.
Mijn handen trilden nog steeds.
“Ik wil mijn moeder bellen,” zei ik.
Margaret knikte.
“Dat kunt u doen.”
Ik liep naar het raam en belde.
Mijn moeder nam na twee keer overgaan op.
“Lieverd? Is alles goed?”
Ik probeerde te antwoorden, maar mijn stem brak.
“Mam, ik heb Derek betrapt.”
Er viel een stilte.
Toen vroeg ze:
“Ben je gewond?”
Die vraag deed meer pijn dan ik had verwacht.
“Nee. Hij heeft me geduwd, maar ik ben niet gevallen.”
“Waar ben je?”
“In het hotel. Beneden. Bij een advocaat.”
“Ik kom eraan.”
“Het is twee uur rijden.”
“Dan vertrek ik nu.”
Ik sloot mijn ogen.
“Ik weet niet wat ik moet doen.”
Mijn moeder sprak zacht.
“Je hoeft vannacht niet alles te beslissen. Je hoeft alleen maar veilig te blijven.”
Ik begon te huilen.
Ze bleef aan de lijn totdat mijn ademhaling rustiger werd.
Toen ik ophing, stond Margaret bij de deur.
“Er is iemand die u wil spreken.”
Ik keek op.
“Wie?”
“Een vrouw. Ze zegt dat ze Lauren heet.”
Mijn hart sloeg over.
“Ze is hier?”
Margaret knikte.
“Ze wacht in de lobby. Ze wil u niet alleen spreken.”
Ik keek naar de advocaat.
“Laat haar binnenkomen.”
Een paar minuten later ging de deur open.
De vrouw die binnenkwam was ongeveer mijn leeftijd. Ze droeg een eenvoudige zwarte jas en hield een grote tas tegen haar lichaam gedrukt. Haar haar zat in een losse staart. Ze zag er moe uit.
Ze keek eerst naar Margaret en daarna naar mij.
“Jij bent Claire?”
Ik knikte.
“En jij bent Lauren?”
Ze haalde diep adem.
“Ja.”
Ik wees naar de stoel tegenover me.
“Ga zitten.”
Ze bleef staan.
“Ik wil niet lang blijven.”
“Dat begrijp ik.”
Ze keek naar de telefoon in mijn hand.
“Heb je de berichten nog?”
Ik liet ze zien.
Ze knikte.
“Dan weet ik dat je mijn nummer hebt.”
“Hoe wist je waar ik was?”
“Ik zag je eerder vanavond bij de receptie. Ik herkende je van de interne foto’s van Halcyon.”
Ik fronste.
“Je werkte op personeelszaken?”
“Tot vorig jaar.”
“Waarom ben je weggegaan?”
Lauren keek naar Margaret.
“Mag ik vrijuit spreken?”
Margaret antwoordde:
“U mag uw ervaring met haar delen. Als u formeel een klacht wilt indienen, zullen we u vertellen welke onafhankelijke kanalen daarvoor beschikbaar zijn.”
Lauren knikte.
Toen keek ze weer naar mij.
“Ik was HR-businesspartner voor de commerciële afdeling. Vanessa was toen nog directeur personeelszaken.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat is er gebeurd?”
Lauren legde haar tas op de grond.
“Vorig jaar was er een personeelsfeest. Ik had te veel gedronken. Derek bood aan me naar mijn hotelkamer te brengen. Ik zei dat ik zelf kon lopen, maar hij bleef aandringen.”
Ze keek naar haar handen.
“Ik herinner me dat we in de lift stonden. Hij zei dat ik een belangrijke toekomst bij Halcyon had. Dat hij me kon helpen.”
Ik voelde mijn vingers koud worden.
“En toen?”
“Toen we bij mijn verdieping kwamen, volgde hij me naar de gang. Hij zei dat hij nog iets wilde bespreken. Ik liet hem binnen omdat ik dacht dat het over mijn werk ging.”
Ze slikte.
“Daarna werd hij anders. Hij begon me aan te raken. Ik zei dat hij moest stoppen.”
Ik keek naar haar.
“Wat deed hij?”
“Hij bleef zeggen dat ik me niet zo moest aanstellen. Dat ik wist hoe belangrijk ik voor hem was.”
Haar stem brak.
“Toen ik hem wegduwde, werd hij boos. Hij zei dat ik nooit meer een goede beoordeling zou krijgen als ik hier een probleem van maakte.”
Ik voelde woede opkomen.
“Heb je hem gemeld?”
“De volgende ochtend.”
“Bij Vanessa?”
Lauren knikte.
“Ik had screenshots, berichten en een opname van een telefoongesprek waarin hij toegaf dat hij mijn kamer was binnengekomen.”
“En wat zei ze?”
Lauren lachte bitter.
“Ze vroeg waarom ik zo laat nog op zijn kamer was geweest.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Wat?”
“Ze zei dat ik mijn professionele grenzen had overschreden. Dat Derek een senior leidinggevende was en dat ik had moeten begrijpen hoe de situatie eruit kon zien.”
“Maar hij was degene die—”
“Ik weet het.”
Lauren keek me aan.
