Ik voelde mijn ogen branden.

“Waarom?”

“Omdat je anders alles kapot zou maken.”

“Wat zou ik kapotmaken?”

Hij boog zich naar voren.

“De waarheid.”

De volgende ochtend werd ik wakker met een bericht van Daniel Mercer.

Ik weet dat je de brief van Beatrice hebt gelezen. We moeten elkaar ontmoeten. Er is iets wat je over je geboorte moet weten voordat Warren het je vertelt.

Ik liet mijn telefoon op het nachtkastje vallen.

Jenna kwam de kamer binnen.

“Wat is er?”

“Daniel wil me ontmoeten.”

“De man die zegt dat hij je vader is?”

Ik knikte.

“Ga je?”

“Ik weet het niet.”

Jenna ging op de rand van het bed zitten.

“Je hoeft niets te beslissen vandaag.”

Ik keek naar het bericht.

Er stond nog een tweede zin.

Je moeder heeft je niet de volledige waarheid verteld.

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Ik denk dat ik moet weten wie ik werkelijk ben.”

Jenna pakte mijn hand.

“Dan gaan we dat uitzoeken. Maar niet alleen.”

Ik stuurde het bericht door naar rechercheur Collins.

Ze belde me vrijwel onmiddellijk.

“Waar wil hij afspreken?”

“Dat weet ik nog niet.”

“Vraag om een openbare locatie. We zullen zorgen dat er iemand in de buurt is.”

Ik typte:

Ik wil u spreken, maar niet alleen. We ontmoeten elkaar op een openbare plaats.

Daniel antwoordde vrijwel direct.

Goed. Morgen om elf uur bij het café aan High Street. Breng de brief van Beatrice mee.

Elena regelde dat er rechercheurs in de buurt zouden zijn.

De volgende dag arriveerde ik tien minuten te vroeg.

Het café was klein en druk. Studenten zaten achter laptops, een oudere man las de krant en bij het raam stond een vrouw met een kinderwagen.

Ik koos een tafel waar ik de ingang kon zien.

Om elf uur precies kwam Daniel binnen.

Hij was ouder dan op de foto’s. Zijn haar was bijna volledig grijs en er liep een dun litteken langs zijn linkerwang.

Hij keek de ruimte rond.

Toen zag hij mij.

Hij bleef enkele seconden staan.

“Je lijkt op haar,” zei hij.

“Op wie?”

“Op Beatrice.”

Ik zei niets.

Hij ging tegenover me zitten.

“Bedankt dat je gekomen bent.”

“Ik ben hier om antwoorden te krijgen.”

“Dat begrijp ik.”

“Ben jij mijn vader?”

Daniel keek naar mijn gezicht.

Toen knikte hij.

“Ja.”

“Waarom heb je me nooit opgezocht?”

Hij haalde langzaam adem.

“Omdat ik dacht dat het veiliger was als je niet wist wie ik was.”

“Veiliger voor wie?”

“Voor jou.”

Ik lachte zonder humor.

“Dat klinkt precies als wat mijn vader altijd zegt wanneer hij iets niet wil uitleggen.”

Daniel keek naar zijn handen.

“Dat begrijp ik.”

“Waarom heeft oma je verborgen gehouden?”

“Omdat ik niet haar biologische zoon was.”

“Dat weet ik.”

“Maar je weet niet waarom ze me heeft geadopteerd.”

Ik wachtte.

Daniel keek naar het raam.

“Mijn biologische moeder was een jonge vrouw die voor Beatrice werkte. Ze raakte zwanger van een man die getrouwd was en veel invloed had in deze stad. Toen ze stierf, wilde niemand voor mij zorgen. Beatrice nam me in huis.”

“Wie was mijn biologische grootvader?”

Daniel keek me aan.

“Thomas Keen.”

Ik fronste.

“Maar Thomas was mijn grootvader.”

“Ja. En hij was ook mijn biologische vader.”

Ik voelde mijn adem stokken.

“Wat?”

Daniel knikte.

“Beatrice heeft me opgevoed als haar zoon, maar biologisch gezien was ik het kind van haar man en een andere vrouw.”

Ik staarde hem aan.

“Dan is Warren…”

“Niet de biologische zoon van Thomas. Warren is de zoon van mij en een vrouw met wie ik jarenlang een relatie had.”

Mijn hoofd tolde.

“Maar mijn moeder…”

“Warren heeft je opgevoed als zijn eigen dochter omdat hij dacht dat jij zijn kind was.”

“En dat ben ik niet?”

Daniel zweeg.

“Nee.”

Ik voelde een golf van misselijkheid.

“Wie is mijn moeder dan?”

Daniel keek me aan.

“Diane.”

“Dat weet ik.”

“Maar Diane was niet de enige vrouw die betrokken was bij jouw geboorte.”

Ik voelde mijn vingers verkrampen.

“Wat bedoel je?”

Daniel haalde een gevouwen document uit zijn binnenzak.

“Dit is een kopie van een oud ziekenhuisdocument.”

Ik pakte het aan.

Het was een geboorteakte.

Mijn naam stond erop.

Mallory Diane Keen.

Maar de naam van de vader was leeg gelaten.

“Waarom?”

“Omdat de man die je verwekt heeft, niet Warren was.”

“Wie dan?”

Daniel keek me recht aan.

“Ik.”

Ik voelde mijn wereld instorten.

“Maar je zei dat Warren je zoon is.”

“Dat is hij.”

“Dan ben jij mijn grootvader.”

“Juridisch gezien ben ik dat ook.”

“Maar biologisch?”

Daniel sloot zijn ogen.

“Ik ben je vader.”

Ik stond op.

Mijn stoel schoof hard over de vloer.

“Nee.”

Daniel keek naar me.

“Mallory…”

“Nee. Je kunt niet zomaar hier zitten en zeggen dat je mijn vader bent.”

“Ik weet dat dit moeilijk is.”