Paige begon te trillen.

“Ik vroeg waarom hij zo laat nog bij haar was. Hij zei dat hij haar een extra dosis had gegeven omdat ze onrustig was.”

Rechercheur Collins boog zich naar voren.

“Een extra dosis van welk medicijn?”

“Ik weet het niet.”

“Heb je het hem gevraagd?”

“Ja. Hij zei dat het een kalmeringsmiddel was.”

“Heb je dat ergens vastgelegd?”

Paige knikte.

Ze pakte haar telefoon.

“Ik heb het gesprek opgenomen.”

Ik keek haar aan.

“Waarom?”

“Omdat ik die avond bang werd.”

Ze zocht door haar bestanden en vond een audiobestand.

Elena luisterde eerst zelf met een koptelefoon.

Haar gezicht werd steeds ernstiger.

Toen gaf ze de telefoon aan haar collega.

“Dit moeten we onmiddellijk veiligstellen.”

Ik keek naar Paige.

“Wat zegt hij?”

Ze keek me aan met tranen in haar ogen.

“Je vader zegt dat oma de volgende ochtend niet meer in staat zal zijn om haar eigen beslissingen te nemen.”

Ik voelde mijn handen koud worden.

“En daarna?”

Paige fluisterde:

“Daarna zegt hij dat jij eindelijk alles zult krijgen wat je verdient.”

Die avond werd mijn vader opgehaald voor verhoor.

Niet gearresteerd.

Nog niet.

Maar voor het eerst in mijn leven zag ik hem zonder zijn gebruikelijke zelfvertrouwen.

Hij zat in een verhoorkamer met zijn handen op tafel. Zijn grijze haar was netjes gekamd, zijn overhemd was perfect gestreken en zijn gezicht stond strak.

Toen hij mij door het glas zag, veranderde zijn uitdrukking.

Hij stond op.

“Wat doet zij hier?”

Rechercheur Collins bleef rustig.

“Ga zitten, meneer Keen.”

“Ik wil mijn dochter spreken.”

“Dat is niet mogelijk.”

“Ze is mijn dochter!”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

Ik had die woorden zo vaak gehoord.

Maar nu klonken ze anders.

Mijn dochter.

Niet mijn kind.

Niet Mallory.

Mijn dochter.

Alsof hij daarmee nog steeds recht op mij had.

Elena kwam naast me staan.

“Je hoeft hier niet te blijven.”

“Ik wil weten wat hij zegt.”

Ze knikte en gaf een teken aan haar collega.

De geluidsopname werd afgespeeld.

De stem van mijn vader vulde de ruimte.

“Ze heeft haar medicijnen nodig. Ze begrijpt niet meer wat ze doet.”

Daarna de stem van Paige.

“Papa, maar de arts heeft gezegd dat ze de normale dosis moet krijgen.”

“Ik weet wat ik doe.”

“Waarom geef je haar meer?”

“Omdat ze anders niet zal slapen.”

“Maar ze is al zo zwak.”

Toen klonk mijn vaders stem harder.

“Paige, luister goed. Als oma morgen niet meer in staat is om te tekenen, hebben we een probleem. En ik wil niet dat jij dat probleem veroorzaakt.”

De opname eindigde.

Mijn vader keek naar de rechercheur.

“Dit is uit zijn verband gerukt.”

Elena schoof een document naar hem toe.

“Waarom hebt u de medicatie van Beatrice Keen aangepast zonder toestemming van haar arts?”

“Dat heb ik niet gedaan.”

“Waarom zegt uw dochter dat u haar een extra dosis hebt gegeven?”

“Omdat ze hysterisch is.”

“En waarom staat er in de medische administratie dat u de avond voor haar overlijden een wijziging in de medicatie hebt aangevraagd?”

Hij zweeg.

Elena keek hem aan.

“Meneer Keen, we hebben ook bankgegevens waaruit blijkt dat u gedurende meerdere jaren geld uit de trust van Beatrice Keen hebt overgemaakt naar rekeningen die niet in het belang van de begunstigde lijken te zijn.”

“Dat is een civiele kwestie.”

“En we hebben een document met de vervalste handtekening van Mallory Keen.”

“Dat document is rechtsgeldig.”

“Dat zal een forensisch onderzoek moeten uitwijzen.”

Mijn vader leunde achterover.

“Jullie begrijpen niet wat Beatrice heeft gedaan.”

“Leg het ons uit.”

Hij keek door het glas naar mij.

Toen zei hij:

“Ze heeft mijn leven gestolen.”

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

Elena bleef stil.

“Wat bedoelt u?” vroeg ze.

“Ze heeft me jarenlang laten geloven dat ik een deel van haar familie was. Ze heeft me laten werken voor haar vermogen, me laten helpen met haar zaken en me beloofd dat alles uiteindelijk eerlijk zou worden verdeeld.”

“En toen?”

“Toen gaf ze alles aan Mallory.”

Ik keek hem aan.

“Waarom?”

Hij draaide zich naar mij.

“Omdat jij haar favoriete kleinkind was.”

“Dat is niet waar.”

“Ze heeft je altijd boven mij gesteld.”

“U bent niet haar zoon.”

Hij verstijfde.

Ik zag zijn ogen veranderen.

“Wie heeft je dat verteld?”

“Mijn moeder.”

Hij lachte bitter.

“Je moeder weet niet waar ze het over heeft.”

“Dan kunt u het uitleggen.”

Hij keek weer naar Elena.

“Dit is een familiekwestie.”

“Nee,” zei Elena. “Het gaat om mogelijke financiële misdrijven en mogelijke manipulatie van medische zorg.”

Mijn vader sloeg met zijn hand op tafel.

“Jullie kunnen me niet behandelen als een crimineel!”

Elena stond op.

“Dan moet u ons helpen begrijpen wat er gebeurd is.”

Hij keek opnieuw naar mij.

Toen zei hij iets wat ik nooit zou vergeten.

“Je had gewoon moeten tekenen, Mallory.”