“Niet alleen op basis van een telefoongesprek. Maar we kunnen wel onderzoeken of er aanwijzingen zijn voor manipulatie van haar medicatie.”

“Mijn oma had hartproblemen.”

“Dat weten we. We zullen haar medische gegevens opvragen en nagaan welke artsen en apotheken betrokken waren.”

“En Paige?”

“We moeten haar beschermen en spreken. Maar ze moet begrijpen dat haar eigen betrokkenheid bij de vervalsing ook onderzocht kan worden.”

Ik keek naar Elena.

“Ze zei dat mijn vader haar bedreigde.”

“Dan moeten we dat ook vastleggen.”

Elena belde haar team.

Een uur later reden we naar het appartement van Paige.

Ik had haar al jaren niet meer zo nerveus gezien als op het moment dat ze de deur opendeed.

Ze droeg een oversized trui, haar haar zat slordig vastgebonden en haar ogen waren rood.

Toen ze mij zag, begon ze te huilen.

“Mallory.”

Ik bleef op de drempel staan.

“Waar is de brief?”

Ze keek naar rechercheur Collins.

“Ik wil eerst weten of ik gearresteerd word.”

Elena antwoordde rustig:

“Je bent op dit moment niet gearresteerd. Maar je moet begrijpen dat we ook jouw rol in de documenten onderzoeken. Als je informatie hebt over mogelijke fraude of bedreiging, moet je daar eerlijk over zijn.”

Paige knikte.

Ze liep naar haar slaapkamer en kwam terug met een kleine zwarte doos.

“Dit heeft oma me gegeven.”

Ze opende de doos.

Binnenin lag een envelop.

Mijn naam stond erop.

Ik herkende het handschrift onmiddellijk.

Oma Beatrice.

Mijn handen begonnen te trillen.

“Waarom heb je deze niet eerder gegeven?”

Paige keek naar de vloer.

“Omdat ik bang was.”

Ik haalde de brief uit de envelop.

Er stond:

Mijn lieve Mallory,

Als je deze brief leest, betekent dit dat de waarheid over je geboorte eindelijk naar buiten komt.

Ik heb jarenlang gezwegen omdat ik dacht dat stilte mijn familie zou beschermen. Ik had het mis.

Je bent niet de biologische dochter van Warren Keen. Je vader is Daniel Mercer, de zoon die ik als baby heb geadopteerd nadat zijn biologische moeder stierf.

Daniel heeft een moeilijk leven gehad. Hij heeft fouten gemaakt, maar hij is niet de man die Warren je heeft proberen te laten geloven.

Warren weet dat jij zijn erfenis niet kunt worden afgenomen zolang je je rechten behoudt. Daarom zal hij proberen je te overtuigen dat je geen deel uitmaakt van onze familie.

Laat hem dat nooit bepalen.

Je bent mijn kleindochter. Niet vanwege een naam op een geboorteakte, maar omdat ik van je houd.

Er is nog iets wat je moet weten. Je grootvader heeft een deel van zijn vermogen buiten de trust geplaatst. Niet om het voor zichzelf te houden, maar om te voorkomen dat Warren er ooit bij kon.

Dat vermogen staat op een rekening die alleen door jou kan worden geopend.

De sleutel ligt bij Daniel.

Zoek hem. Maar wees voorzichtig. Niet iedereen die beweert je vader te zijn, vertelt de hele waarheid.

Liefde,

Oma Beatrice.

Ik liet de brief zakken.

Mijn hoofd tolde.

“Waarom heeft oma jou deze gegeven?” vroeg ik aan Paige.

Ze keek me aan.

“Omdat ze wist dat ik misschien zou helpen.”

“Helpen waarmee?”

“Met het beschermen van de documenten.”

“Maar je hebt meegewerkt aan de vervalsing.”

Paige begon te huilen.

“Ik weet het.”

“Waarom?”

“Omdat papa zei dat hij anders alles zou verliezen.”

“En daarom moest ik alles verliezen?”

Ze schudde haar hoofd.

“Ik dacht dat hij je alleen maar bang wilde maken. Ik dacht dat hij je na je verjaardag weer thuis zou laten komen.”

Ik keek haar aan.

“Je zag me met mijn dozen staan.”

Ze sloeg haar ogen neer.

“Ik weet het.”

“Je glimlachte.”

“Ik weet het.”

“Je zei dat ik alleen succes moest hebben.”

Ze begon harder te huilen.

“Het spijt me.”

Ik voelde geen opluchting.

Geen medelijden.

Alleen een diepe, vermoeiende pijn.

“Waarom heb je oma’s brief dan niet vernietigd?”

Paige keek naar de doos.

“Omdat ik haar had beloofd dat ik hem aan jou zou geven als papa te ver ging.”

Ik hield de brief stevig vast.

“Wanneer heeft oma je dit gegeven?”

“Een week voor haar dood.”

“En waarom heb je me toen niet verteld dat ze ziek was?”

“Papa zei dat ze rust nodig had.”

“Was ze toen nog helder?”

Paige knikte.

“Ja. Ze wist precies wat ze deed.”

Rechercheur Collins schreef alles op.

“Paige, we moeten je vragen stellen over de avond waarop je vader bij Beatrice was.”

Paige verstijfde.

“Ik was daar niet.”

“Heb je iets gezien?”

Ze keek naar mij.

Toen naar de rechercheur.

“Ik heb iets gehoord.”

“Wat?”

“Papa belde me die avond.”

“Wanneer?”

“Rond half elf.”

“Wat zei hij?”

Paige slikte.

“Hij zei dat oma haar medicijnen niet meer nodig zou hebben.”

Ik voelde mijn hart stoppen.

“Wat?”

“Ik dacht dat hij bedoelde dat ze beter werd. Maar hij klonk vreemd.”

“Wat zei hij precies?”