“Een kleine metalen sleutel, vastgenaaid in de binnenkant van het linkeroor. Die opent een kluisje bij de bank.”

Maren pakte onmiddellijk pen en papier.

“Welke bank?”

Claire schudde haar hoofd.

“Ik kan het niet zeggen.”

“Waarom niet?”

“Omdat Grant meeluistert.”

Ik keek naar het scherm.

“Hoe weet je dat?”

Claire keek naar iets buiten beeld.

Toen hoorde ik een deur opengaan.

Een mannenstem klonk op de achtergrond.

“Met wie praat je?”

Claire verstijfde.

“Elise, luister goed. Als ze Theo meenemen, laat hem dan nooit alleen met Richard.”

Het beeld begon te haperen.

“Claire!”

“En vertrouw Savannah niet.”

“Maar zij staat in je testament!”

Claire huilde.

“Dat is niet mijn handtekening.”

De verbinding werd verbroken.

Ik bleef naar het zwarte scherm staren.

Maren nam mijn telefoon voorzichtig uit mijn hand.

“Dit verandert alles.”

Ik keek naar de blauwe map.

“Claire leeft.”

“Dat lijkt zo.”

“En iemand heeft haar testament vervalst.”

“Ja.”

“En Grant wil Theo vanwege een sleutel die in zijn knuffelbeer zit.”

Maren knikte.

“Dan moeten we Theo beschermen en die sleutel vinden.”

Ik stond op en liep naar boven.

Theo lag op zijn zij, met zijn knuffelbeer tegen zijn borst gedrukt.

Ik ging naast hem zitten en streek voorzichtig over zijn haar.

Hij werd wakker.

“Tante Evelyn?”

“Sorry dat ik je wakker maak, lieverd.”

Hij wreef in zijn ogen.

“Is er iets?”

Ik keek naar de beer.

“Mag ik je knuffel even zien?”

Hij drukte hem steviger tegen zich aan.

“Waarom?”

“Omdat ik wil controleren of alles goed is.”

Hij keek me onderzoekend aan.

Toen gaf hij hem aan mij.

Ik draaide de beer voorzichtig om en onderzocht het linkeroor.

Daar voelde ik iets hards onder de stof.

Mijn hart begon te bonzen.

Maar voordat ik de naad kon bekijken, ging beneden de voordeurbel.

Maren riep mijn naam.

Ik hoorde haar naar de hal lopen.

Toen hoorde ik een mannenstem.

“Goedenavond. Ik ben Richard Caldwell. Ik kom mijn kleinzoon ophalen.”

Ik verstijfde.

Theo keek me aan.

“Is dat opa Richard?”

Ik legde mijn vinger tegen mijn lippen.

“Blijf hier, lieverd.”

Ik liep naar de overloop en keek naar beneden.

Richard stond in de hal met een zwarte leren map onder zijn arm.

Naast hem stond een vrouw in een donkerblauwe mantel.

Ik herkende haar meteen.

Savannah.

Maar ze droeg geen champagnezijde meer. Haar gezicht was bleek en haar ogen waren rood.

Maren stond tussen hen en de trap.

“U hebt geen toestemming om hier binnen te komen.”

Richard glimlachte.

“Dat hoeft ook niet. Ik heb een gerechtelijk bevel.”

Hij haalde een document uit zijn map.

Maren nam het aan.

Ze las de eerste regels en keek toen op.

“Dit is een spoedverzoek tot tijdelijke overdracht van de voogdij.”

“Correct.”

“Op basis van welke verklaring?”

Richard glimlachte opnieuw.

“Op basis van het testament van Claire Caldwell.”

“Dat testament is mogelijk vervalst.”

“Dat zal de rechtbank moeten bepalen.”

Ik liep de trap af.

“Wat wilt u van Theo?”

Richard draaide zich naar mij om.

“Ik wil mijn kleinzoon naar huis brengen.”

“Dit is zijn huis.”

“Niet volgens de documenten.”

Ik keek naar Savannah.

“Waarom ben je hier?”

Ze antwoordde niet.

Richard legde zijn hand op haar schouder.

“Savannah is door Claire aangewezen als tweede voogd. Ze heeft het volste recht om hier te zijn.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Claire heeft mij zojuist gebeld.”

Voor het eerst verdween Richards glimlach.

“Dat is onmogelijk.”

“Ze leeft.”

Hij keek naar Maren.

Toen naar Savannah.

En daarna naar de trap.

“Waar is het kind?”

Ik ging voor hem staan.

“U komt niet bij hem.”

Richard zuchtte.

“Elise, maak dit niet moeilijker dan nodig.”

“U hebt mijn zus zes jaar lang laten geloven dat ze geen andere keuze had dan te verdwijnen. U hebt haar testament vervalst. U hebt mijn man geholpen mijn naam te gebruiken om Theo weg te halen. En nu staat u hier met een gerechtelijk bevel dat u op basis van leugens hebt verkregen.”

Zijn gezicht verstrakte.

“Je weet niet wat je zegt.”

“Dan kunt u het me uitleggen.”

Hij boog zich iets naar me toe.

“Je zus heeft iets gestolen dat niet van haar was.”

“Wat?”

“Een administratie die miljarden waard is.”

Ik keek hem aan.

“En daarom hebt u haar laten verdwijnen?”

Richard glimlachte zonder warmte.

“Je zus heeft zichzelf in gevaar gebracht.”

Savannah stapte naar voren.

“Richard, genoeg.”

Hij draaide zich naar haar om.

“Jij hebt al genoeg gedaan.”

“Ik heb gedaan wat Claire me vroeg.”

Ik keek haar aan.

“Wat?”

Savannah haalde een klein apparaat uit haar jaszak.

“De opname van vanavond is doorgestuurd naar Maren. Alles wat Richard zojuist heeft gezegd, is vastgelegd.”

Richard werd bleek.

“Geef dat hier.”

Savannah deed een stap achteruit.

“Nee.”

“Je hebt geen idee wat je doet.”

“Jawel.”

Ze keek naar mij.

“Ik heb Claire geholpen om zes jaar lang verborgen te blijven.”