Ik bleef met Theo op de stoep zitten totdat de zwarte auto de straat uit reed.

Hij keek naar me.

“Tante Evelyn?”

“Ja, lieverd?”

“Heb ik iets verkeerd gedaan?”

Mijn hart brak.

Ik streek zijn haar uit zijn voorhoofd.

“Niets. Je hebt helemaal niets verkeerd gedaan.”

“Waarom willen ze me dan meenemen?”

Ik zocht naar woorden die een kind van acht kon begrijpen.

“Omdat volwassenen soms beslissingen nemen zonder goed na te denken over wat kinderen nodig hebben.”

“Wil oom Grant me niet meer?”

Ik keek naar het verlichte raam van ons huis.

“Ik weet niet wat oom Grant wil. Maar ik weet wat jij nodig hebt.”

“Wat dan?”

“Een veilig thuis. Mensen die eerlijk tegen je zijn. En iemand die je nooit zomaar laat gaan.”

Hij legde zijn hoofd tegen mijn schouder.

“Dat beloofde mama ook.”

Ik sloot mijn ogen.

“Dat weet ik.”

En voor het eerst die avond voelde ik niet alleen woede.

Ik voelde angst.

Want als Grant bereid was een handtekening te vervalsen om Theo van me weg te halen, wat had hij dan nog meer voorbereid?

Maren bleef tot ver na middernacht.

Theo sliep boven. Nora was naar huis gegaan nadat ze had beloofd de volgende ochtend terug te komen. Ik had alle sloten laten controleren en de beveiligingscamera’s opnieuw laten instellen.

Maren zat aan mijn keukentafel met een stapel documenten.

“Ik wil dat je me alles vertelt over Grant,” zei ze.

“Wat wil je weten?”

“Alles wat met Theo te maken heeft. Geld, gesprekken, reizen, afspraken. Ook dingen die destijds onschuldig leken.”

Ik schonk haar koffie in.

“Grant heeft altijd gezegd dat hij Theo als zijn eigen zoon beschouwde.”

“Wanneer begon hij zich ermee te bemoeien?”

“Ongeveer acht maanden geleden.”

Maren schreef iets op.

“Wat gebeurde er toen?”

Ik dacht na.

“Grant kreeg een nieuwe functie bij Caldwell Holdings. Hij begon vaker te reizen. Hij zei dat Savannah hem hielp met de zakelijke administratie.”

“Was Savannah toen al zijn minnares?”

“Ik vermoed van wel.”

“En Theo?”

“Grant begon ineens te zeggen dat Theo meer structuur nodig had. Dat ik hem te veel verwende. Dat hij een vaderfiguur nodig had.”

“Dat klinkt op zichzelf niet ongebruikelijk.”

“Nee. Maar daarna begon hij gesprekken te voeren met scholen zonder mij erbij te betrekken. Hij wilde Theo naar een internaat sturen.”

Maren keek op.

“Heb je daar documenten van?”

“Ik denk het.”

Ik liep naar mijn werkkamer en haalde een map uit de onderste lade van mijn bureau. Daarin zaten e-mails, schoolbrochures en enkele brieven van Grant.

Maren las ze aandachtig.

“Hier,” zei ze na enkele minuten.

Ze draaide haar laptop naar me toe.

Een e-mail van Grant aan een particuliere school.

We verwachten dat de juridische situatie rond het kind binnenkort wordt afgerond. Daarna zal hij beschikbaar zijn voor inschrijving zonder verdere toestemming van mevrouw Caldwell.

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Dat was drie maanden geleden.”

“Dat betekent dat hij dit al veel langer voorbereidde.”

Ik ging zitten.

“Waarom?”

Maren keek naar de volgende pagina.

“Dat moeten we uitzoeken.”

Ze opende een financieel overzicht dat ze die middag van mij had gekregen.

“Je zei dat Grant de afgelopen maanden verschillende betalingen heeft gedaan vanuit jullie gezamenlijke rekening?”

“Ja.”

“Hier staat een betaling van 180.000 dollar aan Pierce Family Consulting.”

Ik keek naar de naam.

“Pierce. Savannah.”

“Precies.”

“Waarvoor?”

“Dat staat niet vermeld.”

Maren opende een tweede bestand.

“Er zijn nog drie betalingen. In totaal bijna een half miljoen dollar.”

Ik staarde naar het scherm.

“Waarom zou hij haar zoveel geld geven?”

“Misschien om haar mee te laten werken.”

“Of om haar te betalen voor iets.”

Maren knikte.

“Dat is mogelijk.”

Ze pakte haar telefoon en stuurde een bericht naar een financieel onderzoeker.

“Ik wil dat we deze betalingen traceren. En ik wil een volledige kopie van de adoptiedossiers.”

Ik liep naar het raam.

Buiten regende het nog steeds. De witte rozen die Grant die ochtend had laten bezorgen, stonden op het aanrecht. Ik had ze niet weggegooid. Niet omdat ik er nog iets bij voelde, maar omdat ik wilde weten hoe lang ze mooi zouden blijven voordat ze begonnen te verwelken.

Mijn telefoon lichtte op.

Een bericht van Grant.

We moeten praten. Ik heb een verklaring voor alles.

Ik liet het scherm aan Maren zien.

“Niet antwoorden,” zei ze.

Maar er verscheen alweer een tweede bericht.

Het gaat niet om Savannah. Het gaat om Theo.

Ik las het opnieuw.

Toen kwam het derde bericht.

Claire heeft je niet de hele waarheid verteld.

Ik voelde mijn adem stokken.

“Wat?” fluisterde ik.

Maren keek op.

“Wat is er?”

Ik liet haar het scherm zien.

Ze las de woorden en legde haar pen neer.

“Ken je de geschiedenis van Claire’s voogdijregeling?”

“Ja. Ze had een testament opgesteld voordat ze overleed. Daarin stond dat ik voor Theo moest zorgen.”