“Was Grant daarin genoemd?”

Ik schudde mijn hoofd.

“Nee.”

“Was er een andere mogelijke voogd?”

“Niet dat ik weet.”

Maren keek opnieuw naar het bericht.

“Dan moeten we het testament opnieuw bekijken.”

Ik liep naar de kast waar ik de documenten van Claire bewaarde.

Het testament lag in een blauwe map, samen met haar overlijdensakte, verzekeringspapieren en de laatste brieven die ze me had geschreven.

Ik haalde alles eruit.

Maren bladerde door de documenten totdat ze bij de laatste pagina kwam.

Toen stopte ze.

“Wat is dit?”

Ik boog me over haar schouder.

Onderaan het testament stond een aanvullende verklaring.

Een verklaring die ik nooit eerder had gezien.

Er stond dat Claire, indien ik niet in staat zou zijn voor Theo te zorgen, een tweede persoon als mogelijke voogd had aangewezen.

Ik las de naam.

En voelde de kamer om me heen verdwijnen.

Savannah Pierce.

Ik keek naar Maren.

“Dat kan niet.”

Maren bestudeerde de handtekening.

“Wanneer is dit opgesteld?”

“Een maand voor Claire stierf.”

“Heb je dit ooit gezien?”

“Nee.”

Ze draaide de pagina om.

“Er is nog een bijlage.”

Op de bijlage stond een verklaring van een notaris. Daarin werd vermeld dat Claire de wijziging persoonlijk had ondertekend en dat haar besluit vrijwillig was genomen.

Ik voelde mijn handen trillen.

“Waarom zou Claire Savannah als voogd aanwijzen?”

Maren antwoordde niet.

Ze bestudeerde de datum.

“Je zei dat je Claire in die laatste maand regelmatig bezocht?”

“Bijna iedere dag.”

“Heb je Savannah toen ontmoet?”

“Nee.”

“Had Claire ooit over haar gesproken?”

Ik probeerde me de gesprekken te herinneren. De ziekenhuisbezoeken. De nachten waarin Claire nauwelijks kon slapen. De momenten waarop ze me vroeg om Theo’s hand vast te houden terwijl ze hem een verhaaltje voorlas.

“Nee,” zei ik uiteindelijk. “Ik kende Savannah toen nog niet.”

Maren tikte met haar vinger op de bijlage.

“Dan is er iets niet in orde.”

Mijn telefoon ging opnieuw.

Dit keer was het geen bericht.

Het was een inkomend videogesprek.

De naam op het scherm was onbekend.

Ik nam op.

Een vrouw verscheen in beeld.

Ze zat in een donkere kamer. Haar gezicht was bleek en haar ogen waren rood.

“Elise?”

Ik herkende haar stem onmiddellijk.

Het was Claire.

Mijn zus.

Ik liet mijn telefoon bijna vallen.

“Claire?”

Maren sprong overeind.

“Wat is er?”

Op het scherm begon de vrouw te huilen.

“Luister naar me. Je hebt niet veel tijd.”

Ik kon niet ademen.

“Claire, waar ben je?”

Ze keek even achter zich.

“Dat kan ik je niet vertellen.”

“Je bent dood.”

“Nee.”

Ik schudde mijn hoofd.

“Ik heb je begraven.”

“Ik weet het.”

“Ik heb je begraven, Claire!”

Ze sloeg haar hand voor haar mond.

“Het spijt me, Elise.”

Ik voelde tranen over mijn gezicht lopen.

“Waarom?”

“Om Theo te beschermen.”

Ik keek naar de blauwe map op tafel.

“Waarom staat Savannah in jouw testament?”

Claire verstijfde.

“Heb je dat gevonden?”

“Ja.”

“Dan heeft Grant de documenten.”

“Welke documenten?”

Ze keek recht in de camera.

“De originele voogdijovereenkomst. De echte.”

Maren kwam dichterbij en ging naast me staan.

“Claire, ik ben Maren Holt, de advocaat van Evelyn. Kunt u ons vertellen wat er is gebeurd?”

Claire keek naar haar.

“Ik heb niet veel tijd. Grant heeft Theo niet gekozen omdat hij van hem houdt. Hij heeft hem nodig.”

“Waarvoor?” vroeg ik.

Claire begon te huilen.

“Omdat Theo de enige is die weet waar de waarheid verborgen ligt.”

Ik keek naar de trap waar Theo sliep.

“Wat weet hij?”

Claire schudde haar hoofd.

“Niet bewust. Hij was nog te klein om het te begrijpen.”

“Claire, vertel me alsjeblieft wat er aan de hand is.”

Ze haalde diep adem.

“Toen ik zwanger was van Theo, werkte ik voor Caldwell Holdings. Ik ontdekte dat Grant geld verplaatste via een stichting die officieel niet bestond. Ik wilde ermee naar de politie gaan.”

“Waarom heb je dat nooit verteld?”

“Omdat ik werd bedreigd.”

“Door Grant?”

Claire keek weg.

“Niet alleen door hem.”

Mijn hart begon sneller te kloppen.

“Wie nog meer?”

Ze boog dichter naar de camera.

“De man die Grant zijn vader noemt.”

Ik keek naar Maren.

“Richard?”

Claire knikte.

“Richard Caldwell heeft alles geregeld. De vervalste documenten. De betalingen. De mensen die mij volgden.”

“Maar waarom Theo?”

Claire slikte.

“Omdat ik vlak voor mijn dood een kopie van de originele administratie in zijn bezit heb gegeven.”

“Wat?”

“Ik heb die verstopt in iets wat hij altijd bij zich had. Grant heeft ernaar gezocht, maar hij heeft het nooit gevonden.”

Ik keek naar de trap.

“Waar?”

Claire keek me aan.

“In zijn knuffelbeer.”

Mijn hart sloeg over.

Theo’s blauwe knuffelbeer.

De beer die hij sinds zijn derde verjaardag overal mee naartoe nam.

“Waarom heeft niemand dat gevonden?”

“Omdat de kopie niet in de beer zit. Er zit een sleutel in.”

“Een sleutel?”